บทที่ 24 พี่โจว พรุ่งนี้มาแต่เช้านะ
“ฉันกำลังจะกลับบ้านอยู่เนี่ย” เจียงอี้พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อย่ามาเปลี่ยนเื่คุย” โจวจวินฉิงรู้ทันทีว่านี่คือเส้นทางไปบ้านเช่าที่เขาให้เจียงอี้เช่าอยู่ ไม่ใช่เส้นทางกลับบ้านที่อยู่ในบริเวณโรงงานเหล็กที่เขาเพิ่งขับรถไปส่งเธอ
“ฉันก็พูดไม่ผิดนี่คะ พี่โจวให้ฉันเช่าบ้านแล้ว นั่นก็เป็บ้านหลังหนึ่งเหมือนกัน ฉันแค่ไปอยู่ตอนกลางวัน ไม่ได้อยู่ตอนกลางคืน แบบนี้ฉันไม่ขาดทุนแย่เหรอคะ?” เจียงอี้หาข้ออ้าง
“แต่ครอบครัวเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอจะอยู่คนเดียวตอนกลางคืนเหรอ?” โจวจวินฉิงขมวดคิ้ว “ไม่ได้ แบบนั้นมันอันตราย”
“ก็เพราะบ้านพี่โจวกว้างขวางนี่คะ”
เจียงอี้กลอกตาไปมาครู่หนึ่ง ก่อนจะหาข้ออ้างแบบจริงบ้างไม่จริงบ้าง “พี่โจวไม่รู้หรอกค่ะ ถ้าฉันกลับไป ฉันต้องไปเบียดอยู่กับพ่อแม่ในห้องเล็ก ๆ พี่โจวรู้ไหมคะว่าห้องนั้นมันเล็กแค่ไหน แค่แปดตารางเมตร ต้องเบียดกันนอนตั้งสี่คน ตอนกลางคืนนอนพลิกตัวก็ไม่ได้ กลัวปลุกพ่อแม่ตื่น”
“อีกอย่าง ่นี้ฉันกลับไป คุณปู่คุณย่าต้องดุฉันแน่ ๆ ปกติอยู่บ้าน ท่านก็ให้ฉันทำงานเยอะ ๆ พูดน้อย ๆ ถ้ากลับไปตอนดึก ปลุกท่านตื่น เช้ามาฉันอาจจะไม่ได้กินข้าว”
เจียงอี้ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง จนในที่สุดก็ก้มหน้าลงเหมือนกับว่าเส้นผมแต่ละเส้นของเธอ กำลังส่งกลิ่นอายที่น่าสงสารออกมาราวกับลูกแมวน้อยผู้น่าสงสาร
“พี่โจว ฉันไม่อยากท้องหิว ไล่ฉันกลับบ้านไม่ได้นะ”
คราวนี้ โจวจวินฉิงก็ปฏิเสธไม่ได้
ถึงแม้ว่าจะยังคงเป็ห่วงเื่ความปลอดภัยของเด็กสาวที่อยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ แต่สภาพแวดล้อมในบ้านตระกูลเจียงแบบนั้น เธอก็คงไม่ได้พักผ่อนอย่างสงบสุขแน่นอน
เพียงแต่ โจวจวินฉิงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เด็กสาวคนนี้ปกติพูดจาฉะฉาน ว่องไวเป็ที่สุด เื่ทะเลาะวิวาท เธอคนเดียวรับมือได้ถึงสองคน เวลาอยู่ข้างนอกก็เก่งกล้าปานนั้น ไม่คิดว่าเวลาอยู่บ้านจะถูกกลั่นแกล้งแบบนี้?
โจวจวินฉิงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ที่บ้านตระกูลเจียงใครกล้าด่าเจียงอี้ พูดให้ถูกคือ ไม่มีใครกล้าหาเื่เจียงอี้ต่างหาก คุณย่าเจียงถึงแม้จะโมโหจนอยากลงมือทุบตีเธอทุกวัน แต่ก็กลัวจะโดนเจียงอี้ ทำให้โมโหตายมากกว่า
สัญชาตญาณบอกว่าเด็กสาวคนนี้ยังมีเื่ปิดบังเขาอยู่ แต่โจวจวินฉิงเป็ผู้ชายที่โตแล้ว จะไปค้างคืนเฝ้าดูแลเธอที่บ้านก็ไม่ได้ ได้แต่ส่งสายตาเตือนเธอ "จำที่สัญญากับฉันไว้ได้รึเปล่า"
เจียงอี้หลบสายตาพร่ำบ่น "โอ๊ย ดึกป่านนี้แล้ว พี่โจว คุณเป็คนาเ็ นอนดึกไม่ได้นะ กลับไปพักผ่อนเถอะ"
ส่วนเื่สัญญา? เธอสัญญาอะไรไป ไม่เห็นรู้เื่เลยสักนิด
ไม่ไปจัดการพวกผู้ชายเลว ๆ ผู้หญิงสารเลวนั่นก็ไม่ได้ อย่างมากก็แค่ระวังตัวให้มากขึ้น ส่วนเื่ไม่แอบขายของยิ่งเป็ไปไม่ได้ เธอยังแอบวิ่งมาที่นี่ตอนกลางดึก ก็เพื่อที่จะตื่นแต่เช้าทำเหลียงผีไม่ใช่เหรอ?
ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้การค้าขายส่วนบุคคลยังถือเป็การกีดกันทางการค้า ด้วยฐานะของโจวจวินฉิงก็คงไม่อนุญาต เธออยากจะชวนโจวจวินฉิงมารวยด้วยกันใจจะขาด แต่พอคิดว่าโจวจวินฉิงมีอสังหาริมทรัพย์อยู่ในมือมากมาย โอ๊ะ เขาคงมองไม่เห็นเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอหรอก
เธอไม่ได้อิจฉา ไม่ได้อิจฉาจริง ๆ!
"เจียงอี้!" โจวจวินฉิงมองเด็กสาวแล้วคะยั้นคะยอให้เธอตอบ
เจียงอี้จึงตัดสินใจกัดฟัน พยายามเบี่ยงประเด็น เธอจึงจำใจต้องใช้ไม้ตาย จี้จุดอ่อนของโจวจวินฉิง เธอจึงกะพริบตาโตอย่างใสซื่อ แล้วพูดว่า
"พี่โจว วันนี้พี่ปีนกำแพง ฉันไม่สบายใจ ต้องตรวจชีพจรให้พี่หน่อย"
พูดจบ เธอก็กดชีพจรของเขาโดยไม่ปล่อยให้โจวจวินฉิงทันได้ตอบโต้
ความจริงแล้ว ตอนที่นั่งอยู่ข้างถนนด้วยกัน เจียงอี้ก็สังเกตโจวจวินฉิงอย่างละเอียดแล้ว เธอเห็นว่าเขาไม่ได้เป็อะไร คงจะไม่ได้ไปโดนแผลเข้าหรอก ครั้งนี้ที่พูดถึงอีกทีก็แค่ข้ออ้าง ประเด็นสำคัญที่เธอจะพูดอยู่ข้างล่างต่างหาก
"จริงสิ ฉันเห็นในยุ้งฉางมีถังไม้ใบใหญ่อยู่ใบหนึ่ง ดูเหมือนจะใหม่เอี่ยมเลย เอาไว้แช่น้ำใช่ไหม?"
"คงงั้นมั้ง" โจวจวินฉิงอึ้งไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมเจียงอี้ถึงถามเื่นี้ขึ้นมา แต่เขาก็ไม่เคยพักที่นี่มาก่อน จึงไม่รู้เื่อะไรเลย
"ถ้างั้นเดี๋ยวฉันจะกลับไปเอามาล้างตากแดดให้แห้ง าแของพี่ใกล้หายแล้ว พรุ่งนี้เริ่มแช่ยาสมุนไพรกันเถอะ"
"อืม อืม..."
โจวจวินฉิงตึงเครียดจนกล้ามเนื้อเกร็งไปหมด เจียงอี้รีบจ้องเขาทันที "ผ่อนคลาย ผ่อนคลายสิ ฉันกำลังตรวจชีพจรอยู่ พี่ทำอะไรน่ะ"
เื่แบบนี้จะโทษโจวจวินฉิงได้อย่างไร เดิมทีคุยเื่จริงจังอยู่ดี ๆ เจียงอี้ก็เปลี่ยนเื่ พูดเื่แช่น้ำยาขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
หากเป็ก่อนคืนนี้ โจวจวินฉิงคงไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากมาย แต่วันนี้เขาอยู่ใกล้ชิดกับเจียงอี้หลายครั้ง พอโดนดวงตากลมโตของเด็กสาวจ้องเขม็ง โจวจวินฉิงก็พลันนึกถึงเื่นั้นขึ้นมาได้
เขาพยายามปรับลมหายใจ พลางหันหน้าไปเล็กน้อย ไม่อยากให้เจียงอี้เห็นใบหูที่แดงก่ำของตัวเอง แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แช่น้ำยา? งั้นก็ยกยาให้ฉัน ฉันจะกลับไปแช่เองก็แล้วกัน"
แท้จริงแล้วเจียงอี้ดูออกว่าโจวจวินฉิงอายที่จะแช่น้ำยาที่นี่ หากเป็ปกติเธอคงอธิบายให้เขาฟังอย่างจริงจัง แต่เจียงอี้ในวันนี้ตั้งใจแกล้งเขา "ถ้าอย่างนั้นฉันต้องไปหาที่บ้านทุกวันเลยสิ"
"ไปหาที่บ้านอะไร?"
"หลังจากที่คุณแช่น้ำยา ฉันต้องคอยดูอาการอีกนะ เผื่อต้องนวดด้วย คุณบอกว่าจะกลับไปแช่ที่บ้าน งั้นฉันก็ต้องไปหาคุณที่บ้านไม่ใช่เหรอ?"
ไปบ้านเขา...
พอได้ยินคำพูดนี้ โจวจวินฉิงก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอีก เขาอยู่คนเดียว ไม่เคยชวนผู้หญิงมาที่บ้านเลยสักครั้ง แม้ว่าเจียงอี้จะตั้งใจมาเพื่อรักษาอาการาเ็ให้เขาก็ตาม
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่อยากให้เด็กสาวต้องไป ๆ กลับ ๆ
"ถ้าอย่างนั้น...ฉันแช่ที่นี่ก็ได้" โจวจวินฉิงเม้มปาก พูดเสียงเบา
“พี่เขินอีกแล้วเหรอ?” เจียงอี้ฝืนทนต่อไปไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา รีบอธิบาย “พี่วางใจเถอะ ตอนนั้นพี่อยู่ในห้องคนเดียว ฉันมองไม่เห็นอะไรหรอก”
ที่ให้โจวจวินฉิงมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อความสะดวกในการสังเกตอาการ แน่นอนว่าอีกเหตุผลหนึ่งคือเธอเองก็ยุ่งมาก ไม่อยากบริการถึงบ้าน
โจวจวินฉิงไม่ยอมรับมุกนี้ พยายามจะย้อนกลับไปคุยเื่เดิม
เจียงอี้ตาไวเห็นเข้า รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน “พี่โจว พรุ่งนี้อย่าลืมเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วยล่ะ เพราะต้องแช่น้ำที่นี่ อ้อ ฉันขัดอ่างอาบน้ำให้แล้ว แต่พรุ่งนี้พี่ใช้เสร็จต้องล้างเองนะ”
อ่างอาบน้ำ...ใช้เสร็จ...ล้างเอง...
ใบหูของโจวจวินฉิงแดงก่ำขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ก็ยังพยายามทำสีหน้าเรียบเฉย ตวัดสายตามองเจียงอี้แวบหนึ่ง “ฉันรู้แล้ว รีบปิดประตู ระวังตัวด้วย”
พูดจบก็หันหลังเดินก้าวยาว ๆ จากไป
เจียงอี้ไม่คิดว่าวิธีนี้จะได้ผลดีขนาดนี้ รู้สึกดีจริง ๆ ที่จับจุดอ่อนของเสี่ยใหญ่ได้ รีบโบกมือลาด้วยท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง แล้วยังจงใจทำเสียงให้ดูอ่อนหวานน่ารัก
“พี่โจว พรุ่งนี้มาแต่เช้านะ”
ฝีเท้าของโจวจวินฉิงเร็วขึ้น พริบตาเดียวก็หายลับไปตรงหัวมุมถนน
เจียงอี้หัวเราะในลำคอสองเสียง ไล่ความหดหู่ใจออกไป พูดก็พูดเถอะ การแกล้งโจวจวินฉิงนี่ได้ผลดีจริง ๆ ดูท่าต่อไปนี้ต้องดีกับโจวจวินฉิงขึ้นอีกหน่อยแล้วละ ยังไงซะโจวจวินฉิงก็ยังทำหน้าที่ช่วยปรับอารมณ์ให้เธอได้อีกด้วย
หลังจากกลับเข้าบ้าน เธอเข้าไปดูมิติลับ จากนั้นก็รีบเข้านอน
หน้าร้อนทางเหนือฟ้าสางเร็ว ตีสองตีสาม แสงสว่างเล็ดลอดออกมาจากขอบฟ้า เจียงอี้ก็ตื่นแล้ว
ดีที่เมื่อคืนถึงแม้จะวิ่งไปวิ่งมา แต่จริง ๆ แล้วเธอก็นอนเร็ว เพราะตอนกลางคืนไม่มีอะไรทำนอกจากนอน แม้แต่หนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเธอก็ยังหาไม่ครบ
หลังจากทำงานบ้านไปหลายชั่วโมง เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว เจียงอี้จึงรีบเก็บตะกร้าใบใหญ่เข้าไปในมิติลับ ก่อนจะรีบขึ้นรถเมล์เที่ยวแรกไปโรงงานทอผ้าด้วยราคาห้าเฟิน
...
**เพิ่มเติมจากผู้เขียน**
โจวจวินฉิง... ใจดี พูดรู้เื่ แล้วใครมันจะไปพูดถึงเื่แช่น้ำกัน!
82K
