ตอนที่ 26
สมบัติไร้ประกาย
เมื่อมาถึงเส้นทางที่สาม หลงจิวเมิ่งเลือกหยิบหนังสัตว์ซึ่งห่อกลมคล้ายลูกหนังลงอักขระออกมาผูกเกี่ยวมันติดกับส่วนโคนของกรงเล็บเหล็กเย็น ก่อนจะปล่อยิญญาออกจากตะเกียงิญญาเข้าไปภายใน
พริบตาที่ิญญาหลุดข้าไปในลูกหนัง แรงดึงดูดประหลาดพลันกระชากลูกหนังให้ลอยข้าไปภายในหลงจิวเมิ่งเตรียมตัวอยู่ก่อน ใช้มือกำส่วนปลายเส้นไหมหิมะเอาไว้แน่น พริบตาเส้นไหมหิมะถูกดึงหายเข้าไปในเส้นทางทดสอบที่สามมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดการกระชากดึงก็หยุดลง เสี้ยววินาทีแรงดึงยุติ หลงจิวเมิ่งพลันกระชากดึงเส้นไหมหิมะกลับคืนสุดแรงแม้สามารถใช้พลังลมปราณช่วยเหลือแต่เกรงว่าจะไปกระตุ้นการทำงานของกลไกลกับดักภายใน จึงไม่คิดเสี่ยงใช้ออก ค่อย ๆสาวกรงเล็บเหล็กเย็นกลับคืน
เสียงลากถูของโลหะดังมาตามพื้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในที่สุดกระถางเก่าสามขาสีดำสนิทขนาดศีรษะก็ถูกลากติดมากับกรงเล็บเหล็กเย็นด้วย
หลงจิวเมิ่งก้มลงไปหยิบกระถางสามขาด้วยหัวใจที่เต้นรัวแม้ตอนนี้รูปลักษณ์ของมันจะมิแตกต่างจากกระถางธูปธรรมดาแต่หลงจิวเมิ่งรู้ดีว่าสมบัติวิเศษไร้ประกายชิ้นนี้มีค่าต่อตนเองมากเพียงใดมากขนาดที่ชีวิตก่อนหลงจิวเมิ่งทำได้แค่นึกฝันถึงเื่ราวที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้อยู่บ่อยครั้ง
แต่หลงจิวเมิ่งนิสัยรอบคอบ ยังไม่มั่นใจทั้งสิบส่วนว่ากระถางที่กรงเล็บเหล็กเย็นดึงลากมานั้นคือสิ่งที่ตน้าเพราะรูปลักษณ์ของมันในตอนนี้ นั้นแตกต่างจากที่เคยเห็นจากภาพวาดในชีวิต่กอนหน้าจึงลงมือทดสอบโดนการปลดปล่อยิญญาดวงที่สามจากตะเกียงิญญาให้หลุดลอยออกมาเพียงพริบตากระถางเก่าสามขาก็เกิดประกายสีแดงแวบหนึ่ง แรงดึงดูดมหาศาลพลันปะทุออกดึงรั้งิญญาที่เพิ่งจะหลุดออกจากตะเกียงิญญาให้พรวดหายเข้าไปภายในกระถางเก่าสามขาในทันที
...ใช่แล้วกระถางสามขาโบราณที่กลืนกินิญญาต้องเป็มันอย่างแน่นอนในที่สุดข้าก็ได้แกมาในจนได้ กระถางิญญาแห่งความโลภ เส้นชีพจรไร้ค่าในชีวิตที่แล้วเช่นนั้นรึมันจะไม่มีวันเป็เช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว
หลงจิวเมิ่งรีบเก็บ...กระถางิญญาแห่งความโลภผูกมัดสะพายเอาไว้ที่ด้านหลังจนแ่า เตรียมเดินทางกลับลงไปยัง...เขตแดนหิมะร้อยภูผาแต่เมื่อเดินผ่านมายังทางออกจากห้องโถงหน้าเส้นทางทดสอบกระถางิญญาแห่งความโลภพลันเกิดปฏิกิริยาต่อต้านราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังดึงรั้งมันเอาไว้ มิให้กลับออกไปได้
หลงจิวเมิ่งไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้เกรงว่าสิ่งของจะถูกยึดคืนสูญหาย เร่งทะยานฝ่าเส้นทางกับดักด้านหน้าเพื่อกลับออกแต่ไม่อาจต้านทานแรงดึงรั้งปริศนา ถูกดูดหายเข้าไปในมิติที่ จู่ ๆ พลันปริแตกขึ้นตรงหน้ากลายเป็ถูกส่งมายังห้องที่อัดแน่นไปด้วยสมบัติมหาศาลแทนที่
แม้แรกเห็นหลงจิวเมิ่งรู้สึกแตกตื่นยินดี แต่เพียงแวบเดียวเมื่อตั้งสติมั่น ค่อยคิดได้ว่านี้อาจจะเป็ค่ายกลกับดัก ที่มีไว้เพื่อป้องกันเหล่าคนโลภที่บุกเข้ามาเพื่อขโมยสิ่งของโดยมิผ่านเส้นทางทดสอบยิ่งใช้สายตากวาดสำรวจพบเห็นซากกระดูกแห้งเป็ผงกองรวมอยู่เหนือทรัพย์สมบัติหลายจุดปะปนอยู่กับกองสิ่งของยิ่งมั่นใจว่าหากดำเนินการผิดพลาด ตนเองจะต้องถูกกักขังติดอยู่ภายใน มีชะตาแห้งตายมิแตกต่างจากกองเถ้ากระดูกเ่าั้
หลงจิวเมิ่งรวบรวมสติมิกล้าขยับเท้าออกจากจุดเดิม สมองที่เคยปราดเปรียวยามบุกปล้นสุสานเมื่อชีวิตก่อนพลันถ่ายทอดประสบการณ์หวนคืนให้หยิบฉวยมาใช้งาน...ค่ายกลกับดักที่พบพานทุกแห่งล้วนมีเส้นทางสำหรับผู้สร้างทางรอดเพียงหนึ่งเดียวที่ซุกซ่อนอยู่ในกองสมบัติมหาศาลตรงหน้า ก็มิควรจะแตกต่าง
...กับดักแห่งความโลภ เส้นทางหลุดรอดย่อมต้องกระทำตรงข้ามเสียกว่าเก้าในสิบส่วนเช่นนั้นควรเลือกตัดความโลภทิ้งไป
หลงจิวเมิ่งไม่พบหนทางออกที่ด้านหน้าเช่นนั้นมันก็ควรจะอยูที่ด้านหลัง การถอยห่างจากสมบัติคือแนวทางของการละทิ้ง
เมื่อตัดสินใจเล่นนั้น หลงจิวเมิ่งจึงเลือกก้าวเท้ากลับหลังอย่างช้าๆ ทีละนิด แม้จิตใจสั่นไหว หัวใจเต้นรัว แต่ยังฝืนสะกดน้ำหนักเท้าให้มั่นคงเพื่อถ่ายเทน้ำหนักโดยเท่าเทียมทุกย่างก้าวที่ถอยออก ขอบเขตจิติญญาล้วนสั่นไหวราวกับถูกพลังงานความโลภตรงหน้าพยายามดึงรั้งให้ร่างกายหนาหนักยิ่งขึ้นความเย้ายวนพุ่งทะยานจู่โจมจิติญญาให้อยากจะกระโจนเข้าไปสิ่งของล้ำค่าตรงหน้า
เมื่อถึงก้าวที่ห้า ดวงตาของหลงจิวเมิ่งกลับกลายเป็พร่ามัวแสงสีทองจากกองสมบัติกลายเป็อล่ามเรืองรอง หัวใจที่แน่วแน่คอ่ย ๆ สั่นไหวไม่หยุดยั้งหลงจิวเมิ่งรู้ดีว่าบททดสอบนี้ล้วนโจมตีโดยตรงต่อจิตใจของตนเองจึงสวดคำเคล็ดวิชาฝึกจิต หลังจากนิ่งงันอยู่กับที่ได้ครู่หนึ่ง ดวงตาเริ่มกลับมาคมชัดดุจเดิมแต่รู้ดีว่าย่างก้าวนี้คือขีดจำกัดที่ตนเองสามารถทานทนได้แล้ว จึงตัดสินใจเด็ดขาด ไม่กล้ารั้งอยู่นานด้วยกลัวว่าพลังจิตสมาธิจะแตกกระเจิงอีกครั้ง เกร็งลมปราณทั่วร่าง ส่งลงไปยังสองเท้าออกแรงกระแทกเต็มกำลัง ใช้พลังดีดสะท้อนส่งร่างทแยงเฉียงเหนือพื้น ส่งร่างของตนเองให้หงายหน้าขนานไปกับพื้น
แรกแหงนหน้ามองเพดานตั้งใจทะยานพรวดเดียวให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้หวังว่าจะหลุดออกจากอำนาจจิตที่จู่โจม แต่สายตาที่มองขึ้นบนพลันสบเข้ากับดวงตาขนาดมหึมาที่จับจ้องตนเองอยู่พอดีสมองที่กำลังมาดมั่น กลายเป็ลั่นเปรี้ยงด้วยความตื่นตระหนก ค่อยฉุกคิดได้ว่าหนทางออกของตนเองนั้นไม่ถูกต้องเ้าดวงตาที่มีชีวิตนี่ต่างหากคือหัวใจของกับดักภายในห้องนี้
ความคิดแล่นไว การกระทำตามติด มือขวาสะบัดขึ้นบนมือซ้ายสะบัดลงล่าง ยึดโยงร่างที่กำลังลอยค้างให้หยุดนิ่ง แถมตำแหน่งที่มือขวาสะบัดออกยังเล็งโจมตีไปยังดวงตามหึมาที่กำลังเบิกอ้าจนสุด
เขี้ยวเหล็กเย็นในมือขวาสองอันที่กระทบถูกดวงตาใหญ่พลันแตกละเอียดในทันทีแต่ก็แลกมาด้วยเสียงร้องคำรามสนั่นหวั่นไหวอันเป็ปริศนาหลงจิวเมิ่งที่ชะงักท่าร่างด้วยเส้นใยยึดโยง แต่ยังไม่อาจหยุดรั้งแรงส่งสุดกำลังกลายเป็หล่นลงกระแทกพื้น
ทุกการกระทำที่กำลังดำเนินอยู่หลงจิวเมิ่งล้วนไม่ยินยอมละสายตาไปจากเพดาน้า แต่แล้วเมื่อเสียงคำรามก้องดังขึ้นมิติปริแตก...ซึ่งหลงจิวเมิ่งคาดคิดว่าน่าจะเป็เส้นทางหลบหนีที่แท้จริง พลันปรากฏขึ้นที่จุดเส้นทางดั้งเดิมซึ่งหลงจิวเมิ่งถูกส่งตัวเข้ามาในตอนแรก
หลงจิวเมิ่งไม่กล้าชักช้า ละทิ้งทุกสิ่งดีดร่างลอยขึ้นกลับมาหยุดยืนในท่าตั้งตรงก่อนจะกระทืบเท้าออกแรงส่งร่างทะยานพุ่งเข้าไปยังมิติที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นในทันทีแม้ไม่รู้ว่าใช่เส้นทางออกจากสถานที่แห่งนี้หรือไม่ แต่เมื่อตัดสินไปแล้วล้วนกระทำให้ถึงที่สุดร่างที่กำลังลอยคว้างพ้นพื้น สองมือพลันออกแรงสะบัดเขี้ยวเหล็กที่เหลืออยู่ทั้งเจ็ดชิ้นให้หมุนวนเปะปะ ทางหนึ่งหมายปกป้องตนเองจากอาวุธลับกับดักอื่น ๆ ที่อาจซุกซ่อนอยู่อีกทางนั้นตั้งใจเกี่ยวดึงสิ่งของติดไม้ติดมือตนเองกลับออกไปเป็ของกำนัล
ตุบ...! เป็ดังคาด เมื่อทะยานออกมาจากรอยแตกของมิติหลงจิวเมิ่งพลันกลับมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าทางเดินจุดเดิม บนพื้นปรากฎร่องรอยอักขระที่มอดไหม้แห่งหนึ่งแต่หลังจากรอดพ้นกับดักอันน่าสะพรึง เื่ราวน่ายินดียังคงได้รับกลับคืนอย่างต่อเนื่องเพราะเขี้ยวเหล็กทั้งเจ็ดชิ้นที่เสี่ยงสะบัดออกในเสี้ยวกระพริบตา พลันได้รับสิ่งของติดกลับออกมาถึงสามชิ้นด้วยกัน
182
![[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665458723_61137173.webp)
