ตอนที่ 3 กลับบ้านอีกครั้ง
อยู่โรงพยาบาลมาสองวัน เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้เป็อะไรมาก โจวหรูไห่กับเหยียนฮุ่ยก็พาโจวซ่านซ่านกลับบ้าน
โจวหรูไห่กับเหยียนฮุ่ยทำงานที่บ่อน้ำมันกันทั้งคู่ โจวหรูไห่เป็วิศวกร เหยียนฮุ่ยเป็นักบัญชี ดังนั้นั้แ่เล็กโจวซ่านซ่านก็โตมากับชีวิตในโรงกลั่นน้ำมัน
พอเข้าบ้าน ก็พบกับโจวเทารุ่ยที่สูงกว่าเธอนิดหน่อยพุ่งเข้ามาหา แล้วถามเสียงดัง “โจวซ่านซ่าน อาการพี่เป็ยังไงบ้าง ผมฟังจากแม่มาว่าพี่ตื่นมาก็เอาแต่ร้องไห้ ไม่ใช่ว่าสมองพี่มีปัญหาหรอกนะ”
เหยียนฮุ่ยรีบวิ่งไปข้างหน้า ใช้เท้าของเธอเตะไปที่ก้นของโจวเทารุ่ยสองสามทีแล้วดุขึ้นมา “หุบปากไปเลย! พูดกับพี่สาวแบบนี้ได้ยังไง”
นี่คือโจวเทารุ่ย เป็น้องชายที่ไม่มีสายเืเกี่ยวพันกับเธอ ถ้าเป็เมื่อก่อน พอเธอได้ยินโจวเทารุ่ยเรียกชื่อเธอ เธอต้องรีบพุ่งไปหาแล้วบิดหูและเตะโจวเทารุ่ยอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้ เธอกลับอดไม่ได้ที่จะเบนสายตามอง และจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของโจวเทารุ่ย หัวใจรู้สึกเ็ปอีกครั้ง ตอนนั้นที่เธอตามโหวกุ้ยจือออกไป ั้แ่นั้นโจวเทารุ่ยก็ไม่อยากพบหน้าเธออีกเลย!
“รุ่ยรุ่ย ไม่เจอกันนานเลยนะ ฉันคิดถึงนายมากเลย!”
ได้ยินโจวซ่านซ่านเอ่ยออกมาแบบนั้น โจวเทารุ่ยในวัยหนุ่มก็รู้สึกขนลุกและหน้าแดงขึ้นมาทันที เขายกมือขึ้นเกาศีรษะแก้เขินอย่างเงอะๆ งะๆ
“แม่ แน่ใจนะว่าพี่สาวของผมไม่ได้เป็อะไร พี่ดูท่าทาง...แปลก!”
โจวซ่านซ่านกลับมาถึงห้องของตัวเอง
บนผนังห้องเต็มไปด้วยโปสเตอร์ของวงเสือน้อย ผ้าม่านทำจากเนื้อผ้าชั้นดี ดอกไม้สีฟ้าบนพื้นสีขาว ประดับด้วยลูกปัดสองสามเส้นรายล้อมอยู่ด้านล่าง
ผ้าห่มบนเตียงสีขาวแดงถูกพับอย่างเป็ระเบียบ ผ้าปูที่นอนลายตารางสีขาวน้ำเงินก็เป็ระเบียบเช่นกัน ผนังด้านหัวเตียงติดด้วยวอลเปเปอร์สีฟ้าลายดอกทานตะวัน บนผนังยังมีตารางเรียนและตารางธาตุติดอยู่ด้วย
โจวซ่านซ่านยืนอยู่หน้าประตู มองดูบรรยากาศรอบๆ ที่คุ้นเคย ไม่อยากจะเชื่อเลย เธอรู้สึกเหมือนกับตกอยู่ในห้วงความฝันอันแสนงดงาม
จนกระทั่งโจวเทารุ่ยใช้เท้าเตะประตูเข้ามา เธอจึงได้สติในที่สุด ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน นี่คือความจริง เธอกลับมาแล้ว!
“เอ้านี่ สมุดจดของหลายวันมานี้ ผมจดไว้เรียบร้อยแล้ว!” โจวเทารุ่ยโยนสมุดบันทึกลงบนเตียง
แม้ว่าเขาจะทำเป็ไม่สนใจ แต่โจวซ่านซ่านกลับมองเห็นความใส่ใจจากแววตาน้องชายของเธออย่างชัดเจน เธอยิ้ม ทันใดนั้นก็เข้าไปกอดโจวเทารุ่ยที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ
โจวเทารุ่ยสะดุ้งเพราะการกระทำนี้ของโจวซ่านซ่าน ไม่นานก็ตั้งสติได้ รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ราวกับมีคนเอาเข็มมาแทงก้นก่อนจะผลักโจวซ่านซ่านออกไป
“ทำอะไรน่ะ! ชายหญิง... ไม่ควรอยู่ใกล้กัน!”
โจวเทารุ่ยหน้าแดง ตากลมๆ จ้องถมึงทึงก่อนจะเอ่ย แต่อย่างไรก็ตาม เสียงของเขาก็ตะกุกตะกักเพราะความตื่นเต้น
โจวซ่านซ่านหัวเราะ ‘ฮิฮิ’ แล้วเอ่ยว่า “เด็กน้อยคนนี้เป็อะไรไป นายใส่กางเกงเป้าขาดฉันก็เคยเห็นมาหมดแล้ว ตอนนี้จะมาแกล้งทำเป็ชายหนุ่มบริสุทธิ์อะไรกันฮะ ฉันเป็พี่สาวนายนะ นายเป็น้องชายฉัน!”
โจวเทารุ่ยหน้าแดงยกมือขึ้นเกาคอแก้เก้อแล้วพูดว่า “ใครเป็น้องชายเธอกัน ฉันไม่ใช่...”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเหยียนฮุ่ยที่เพิ่งเข้ามาในห้องวิ่งหน้าตาตื่นมาหาเขา แล้วเตะก้นโจวเทารุ่ยไปทีหนึ่ง
“พูดว่าอะไรนะ ลองพูดออกมาอีกครั้งสิ ฉันจะตบให้!”
โจวเทารุ่ยหยุดพูดทันที เขาทำท่าเหมือนจะร้องไห้แล้วเอ่ยขึ้นใหม่ “ครับๆ ผมผิดเอง โจวซ่านซ่านเป็พี่สาวของผม ผมเป็น้องชายของเธอ ชาตินี้ทั้งชาติก็จะเป็แบบนี้ตลอดไป!”
เหยียนฮุ่ยให้โจวเทารุ่ยออกไป ส่งนมมอลต์ให้โจวซ่านซ่าน พูดอย่างระวังว่า “ซ่านซ่าน ลูกดื่มนมมอลต์ไหม ถ้าไม่อยากดื่มแม่จะไปชงนมผงให้”
โจวซ่านซ่านรับนมมอลต์มา ดื่มรวดเดียวหมดพร้อมเลียริมฝีปากแล้วเอ่ยตอบ “อร่อยมากเลยค่ะ แม่คะ หนูอยากดื่มนมอีกแก้ว”
เหยียนฮุ่ยดีใจ รีบตอบ “ได้จ้ะได้เลย งั้นแม่จะไปชงนมมาให้อีกแก้ว แม่ให้พ่อไปซื้อเนื้อมาแล้ว มื้อเย็นพวกเรามาห่อเกี๊ยวไส้เนื้อที่ลูกชอบกัน”
เหยียนฮุ่ยเตรียมจะลุกออกไป โจวซ่านซ่านกลับดึงมือของเหยียนฮุ่ยไว้ “แม่คะ นั่งเป็เพื่อนหนูสักพักได้ไหม ตอนนี้แม่มีเื่อยากจะคุยกับหนูแน่ๆ ใช่ไหมคะ”
“โธ่ซ่านซ่าน ลูกรู้แล้ว...ว่าลูกไม่ใช่...”
ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อกับแม่!
เหยียนฮุ่ยไม่มีทางเลือกจึงบอกเล่าเื่ราวต่างๆ ให้ฟัง หลายปีมานี้ ั้แ่ที่โจวหรูไห่เก็บโจวซ่านซ่านมาวันนั้น เธอก็คิดมาตลอดว่าลูกคนนี้คือเืเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของตัวเอง
ในปีนั้นเธอกับโจวหรูไห่แต่งงานกันมาห้าปีแล้วก็ยังไม่ตั้งท้อง หลังจากที่เก็บโจวซ่านซ่านมาเลี้ยงได้ห้าเดือน เธอถึงได้ตั้งท้องขึ้นมา
ด้วยเหตุนั้น หลังจากที่เธอคลอดโจวเทารุ่ยออกมา เธอกลับยิ่งรักโจวซ่านซ่านมากขึ้นกว่าเดิม ในสายตาของเธอ ซ่านซ่านเกิดมาเพื่อครอบครัวของเธอ เป็ส่วนหนึ่งของครอบครัวเธอ!
โจวซ่านซ่านขานรับ ‘อืม’ สายตาของเธอสงบและอ่อนโยน “แม่คะ หนูไม่สนว่าแม่กับพ่อจะยอมรับหนูเป็ลูกไหม แต่สำหรับหนู หนูมีแม่เป็แม่เพียงคนเดียว!”
‘ฮือ’ น้ำตาของเหยียนฮุ่ยรินไหลออกมา
“ที่ผ่านมาแม่กลัวมากเลย กลัวว่าถ้าลูกรู้ความจริงลูกจะตามแม่แท้ๆ ของลูกไป แม่...แม่ทำใจไม่ได้! แม่อยากถามความเห็นจากลูก แต่ก็กลัวว่าได้คำตอบว่าลูกอยากจะไปจากที่นี่ ลูกไม่รู้หรอกว่าแม่จะรู้สึกเ็ปแค่ไหน!”
โจวซ่านซ่านยื่นมือออกมากอดเหยียนฮุ่ยไว้แน่นแล้วซุกศีรษะไว้ในอ้อมแขนของเธอ พูดสะอึกสะอื้น “แม่คะ ไม่มีทางหรอกค่ะ หนูไม่มีทางไปไหน หนูจะอยู่กับพ่อกับแม่ไปตลอด”
เหยียนฮุ่ยยิ้มออกมาแต่น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล ทำได้เพียงพูดขึ้นมาว่า “เด็กดีของแม่...”
แม่ลูกกำลังนั่งกันอยู่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูปึงปังขึ้นมา ได้ยินเสียงโหวกุ้ยจือดังเข้ามาพร้อมกับเสียงเคาะประตู
“เปิดประตู เหยียนฮุ่ยเปิดประตูมาคุยกันเดี๋ยวนี้ ให้ลูกของฉันตัดสินใจเองว่าจะอยู่กับใคร!”
เมื่อโจวซ่านซ่านได้ยินเสียงของโหวกุ้ยจือนั้น ร่างกายก็อดสั่นระริกไม่ได้ ภาพอันน่าสลดใจในห้องผ่าตัดก็ปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้งทันที
เหยียนฮุ่ยรู้สึกได้ถึงอาการที่แปลกไปของโจวซ่านซ่าน เธอคิดว่าโจวซ่านซ่านรู้สึกหวาดกลัวและเครียด เธอจึงลุกขึ้น ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของโจวซ่านซ่าน และพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องเครียดไปนะลูก ไม่ว่าลูกจะตัดสินใจอย่างไร ลูกก็ยังเป็ลูกพ่อกับแม่นะ!”
โจวซ่านซ่านเพียงขานรับ ‘อืม’ เธอไม่ได้กลัว ไม่ได้เครียด แต่เธอเกลียด! เกลียดความเหี้ยมโหดของโหวกุ้ยจือ และเกลียดตัวเองในตอนนั้นที่ไม่รู้อะไรเลย
“แม่ เมื่อกี้ที่หนูพูดเป็ความจริงนะ ชีวิตนี้ หนูมีแม่เป็แม่เพียงคนเดียว แม่ไปเปิดประตูเถอะ หากทะเลาะกันอีก เพื่อนบ้านคงได้ล้อกันเป็เื่ตลกแน่!”
โจวซ่านซ่านสูดหายใจลึกๆ ลุกขึ้นเตรียมพร้อม ดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ความแค้นนี้จะต้องได้รับการชำระ ในเมื่อเธอไม่สนแล้วว่าเืจะข้นกว่าน้ำ แล้วตอนนี้เธอยังต้องสนใจอะไรอีก
เมื่อเปิดประตู โหวกุ้ยจือกับหวงเจี้ยนหมินแทบจะบุกเข้ามาทำร้าย
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/47bf20e5d76e59aa0c6e1272c50d9d1a
824
