(16)
ขอจบทุกอย่าง
บรรยากาศที่สดชื่นแจ่มใสในเช้าวันใหม่ไม่สามารถทำให้ธงรบรู้สึกกระปรี้กระเปร่าได้เลย เนื่องจากวันนี้ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯแล้วสภาพห้องที่รกรุงรังจากการทำลายข้าวของ ยังคงอยู่ในสภาพเดิมเ้าตัวไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแม้แต่การทานข้าว
ชายหนุ่มนั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงห้องอย่างใจเย็นถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างรู้สึกเหนื่อย อยากจะไปบอกลาเขียนฟ้าเป็ครั้งสุดท้ายแต่ก็ไม่กล้ากลัวจะทำให้เ้าตัวสะอิดสะเอียนที่ต้องเห็นหน้าตนอีก
“หากเรามีบุญวาสนาต่อกันคงได้เจอกันอีกครั้งนะเขียนฟ้า ฉันจะไม่มีวันลืมนายไปจากความทรงจำ”ทิ้งก้นบุหรี่แล้วก็เดินกลับเข้ามาในห้อง จัดการเก็บเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าเพื่อเตรียมตัวไปเช็กเอาท์ก่อนจะเดินทางกลับใน่เช้านี้
อีกฟากหนึ่ง...
เขียนฟ้าออกจากบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเดินตรงไปยังสถานที่นัดหมายอย่างเร่งรีบรู้สึกสบายใจเมื่อคิดว่าปัญหาทั้งหมดจะจบลงเสียที เชื่อว่าการได้เปิดอกคุยกันมันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว
มาถึงที่นัดหมายแล้วกลับไม่เจอใครแม้แต่คนเดียวจึงเปิดจดหมายอ่านอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเขาได้นัดมาที่นี่จริง ๆ
“ไม่ต้องมองหาให้เหนื่อยหรอก เพราะฉันเป็คนส่งจดหมายแผ่นนี้มาให้นายเองล่ะ”เสียงเล็กแหลมดังจากด้านหลัง เขียนฟ้ารีบละสายตาจากกระดาษหันกลับไปมองยังต้นเสียง
“ดาววดี!”
“ใช่! ฉันเอง ทำไมทำหน้าใขนาดนั้นล่ะ ผิดหวังล่ะสิที่ไม่ใช่บอส”
“เธอทำอย่างนี้ทำไม้าอะไรกันแน่”
“ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่าฉัน้าอะไรหน้าด้านเกินนายไม่มีอีกแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าฉันกับบอสเราเป็อะไรกันมาก่อนยังจะทำให้เขารักเขาหลง มารยาสาไถย แสร้งทำตัวเป็คนแสนดี ทำให้ผู้ชายทั้งบางหลงคงจะภูมิใจมากสินะ” ดาววดียืนกอดอกต่อว่า ราวกับโกรธแค้นอีกฝ่ายมาแต่ชาติปางก่อน
“นั่นมันเื่ของฉัน เธอมายุ่งอะไรด้วยมิทราบแล้วที่เธอตามผู้ชายมาอย่างนี้ มันไม่เรียกว่าหน้าด้านหรอกเหรอ”
“เดี๋ยวนี้ปากเก่งขึ้นนะคิดเหรอว่าอยู่ที่รีสอร์ตของนายแล้วฉันจะกลัว”
“ก็เอาสิ ถ้ากล้าเธอก็เอาเลย ใช่สินะคนอย่างเธอทำได้ทุกอย่างเพื่อผู้ชาย ฉันไม่แปลกใจที่คุณรบเลือกที่จะทิ้งเธอแล้วมาตามง้อฉันเพราะเขาเคยบอกว่าฉันเป็คนที่มีค่าที่สุดในชีวิต” เขาตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยอมแพ้ดาววดีและจะต้องทำให้ได้
“ไอ้ฟ้า! วันนี้ฉันจะทำให้แกเ็ปไปตลอดชีวิตเลยคอยดู”
เขียนฟ้าถอยหลังกลับทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น“เธอจะทำอะไร”
“ก็จะทำให้ไอ้มารหัวขนในท้องแกหมดลมหายใจยังไงล่ะแต่เอ๊ะ! ฉันว่าถ้าพวกแกสองแม่ลูกลงนรกไปพร้อม ๆกันน่าจะสะใจมากกว่า” เ้าตัวกล่าวด้วยน้ำเสียงโเี้ขัดกับใบหน้าอันงดงามลิบลับ เดินตรงเข้าไปรั้งแขนไว้ ง้างมือฟาดที่ใบหน้าเขียนฟ้าจนเสียหลักล้มลงบนพื้น
เพี๊ยะ!
“มันจะมากไปแล้วนะ ฉันไม่มีทางยอมให้เธอทำอะไรลูกฉันได้หรอก”เขียนฟ้าเองก็ไม่ยอมแพ้ ง้างมือฟาดไปที่ใบหน้าดาววดีกลับคืนสุดแรง
เพี๊ยะ!
“ไอ้บ้า! แกกล้าลองดีกับฉันเหรอ จับตัวมันไว้!”
ได้ยินอย่างนั้นเขียนฟ้าก็หันหลังกลับไปมอง ก็พบว่ามีชายฉกรรจ์หน้าตาโเี้สองคนเข้ามารั้งแขนทั้งสองข้างไว้เสียแล้วเ้าตัวพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ไม่อาจต้านทานแรงคนพวกนั้นได้
“ปล่อยฉันนะ พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็ใครปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”
“เป็ใครก็ไม่สนโว้ยแค่ได้เงินพวกกูก็พอใจแล้วหึ ๆ”
“ช่วยด้วย ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยที”
เมื่ออีกฝ่ายร้องขอความช่วยเหลือ ดาววดีก็ง้างมือฟาดเข้าที่ใบหน้ารัวๆ จนเขียนฟ้าต้องยอมสงบปากสงบคำด้วยความรู้สึกเจ็บ
“ถ้าแกแหกปากอีกละก็รับรองได้เห็นดีกันแน่”
“เลว! ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่โเี้อย่างเธอมาก่อน คิดเหรอว่าทำอย่างนี้แล้วคุณรบจะกลับไปคลุกคลีกับเธอเหมือนเดิมผู้ชายเขารู้ว่าผู้หญิงแบบไหนเหมาะที่จะเอามาเป็เมียที่เชิดหน้าชูตา ต่อให้ไม่มีฉันคุณรบคงไม่คว้าเอาเธอมาเป็เมียออกงานสังคมให้เสียเกียรติหรอกนะ”
“ไอ้บ้า! ปากดีนักใช่ไหม”
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
ดาววดีโกรธจนเืขึ้นหน้าตบหน้าอีกฝ่ายซ้ำ ๆ เพื่อระบายความแค้นในใจ จนตอนนี้ใบหน้าของเขียนฟ้าแดงช้ำมีเืไหลซิบออกมาที่มุมปาก
“รู้ไหมว่าทำไมฉันกล้านัดแกมาที่นี่เพราะฉันรู้ไงว่าวันนี้บอสจะกลับกรุงเทพฯแล้ว เป็ไงล่ะผลงานฉัน”
“ถ้าคุณรบรู้ว่าเธอทำอะไรกับลูกกับเมียเขาคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่”
“ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้นขอแค่ได้จัดการแกก็พอ” ว่าพลางเบะปากอย่างไม่สนใจ
“ฉันไม่น่าหลงกลเธอเลยจริง ๆ” เขียนฟ้าพยายามดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองเป็อิสระถลึงตามองดาววดีอย่างโกรธแค้นเป็ที่สุด
“แต่แกก็โง่เชื่อจนได้โง่ั้แ่อยู่กรุงเทพฯโน่นแล้ว”
“มะ...หมายความว่ายังไง”
“ก่อนที่แกจะหนีกลับมาที่นี่รู้ไหมว่าภาพที่ฉันนอนกอดบอสอยู่บนเตียงโดยไม่ใส่อะไรเลย บอสไม่ได้เป็คนส่งให้แกแต่เป็ฝีมือฉันเอง แกคิดว่าทุกคนจะหวังดีกับแกงั้นสินะ ฉันจะบอกให้เอาบุญว่าคุณศิวะที่แกคิดว่าดีนักดีหนาแท้ที่จริงแล้วเป็คนคิดแผนนี้ให้ฉันเองล่ะ แล้วรู้ใช่ไหมว่าคุณศิวะ้าอะไรจากแก”
ได้ยินอย่างนั้นน้ำตาก็ไหลพราก เขาไม่นึกเลยว่าศิวะจะทำอย่างนั้นได้ลงคอทั้งที่เขาไว้ใจมากที่สุด เคารพเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง
“พวกแกทำเกินไปแล้วไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษหรือยังไง ทั้งที่ฉันไม่เคยคิดร้ายกับแกเลยแม้แต่นิดเดียว”
“ไม่เคยคิดร้ายแต่ก็เป็ต้นเหตุให้บอสเลิกสนใจฉัน ทำให้บอสไล่ฉันออกไปจากชีวิตเขา รู้ไหมว่าฉันรักบอสมากแค่ไหนรักจนไม่อาจเสียเขาให้ใครได้ รักมาก่อนแกอีกรู้ไหม” ดาววดีะโลั่นด้วยอารมณ์เดือดดาลอยากจะฉีกร่างคนที่อยู่ตรงหน้าเป็หมื่น ๆ ชิ้น
“ฉันจะบอกให้เอาบุญ ถ้าคุณรบคิดจะจริงจังกับเธอคงจะขอแต่งงานไปนานแล้วล่ะเข้าใจคำว่าของเล่นชั่วคราวกับของมีค่าไหม” เขาไม่จำเป็จะต้องอ่อนข้อให้ผู้หญิงคนนี้แม้รู้ว่าตัวเองกำลังเป็รองอยู่ก็ตามที
“กรี๊ดดด!!! ไอ้หน้าด้าน วันนี้ฉันจะทำให้แกไม่มีโอกาสได้มาปากดีอย่างนี้ตลอดไป”
“เอาเลย! ถ้าเธอคิดว่าจะหนีรอดความผิดไปได้ชีวิตเธอจะต้องมาพังเพราะเื่แค่นี้เองเหรอ น่าสงสารพ่อกับแม่เธอจริง ๆที่มีลูกคิดอะไรตื้น ๆ อย่างนี้”
“ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้นขอแค่ให้แกได้เ็ปและทรมานอย่างแสนสาหัสก็พอแล้ว หึ ๆ”ความเคียดแค้นที่สั่งสมมานาน มันได้ะเิออกมาจนหมดสิ้น และเธอจะทำให้มันจบในวันนี้โดยไม่สนว่าผลของการกระทำจะเป็อย่างไร
“ยะ...อย่านะ เธอจะทำอะไร”ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามากัดกินพื้นที่หัวใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบขวดอะไรบางอย่างขึ้นมาชูให้เห็น
“ก็ยาที่จะทำให้แกกับลูกในท้องตายยังไงล่ะ”
“ไม่นะ! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที” เขาพยายามถีบขาเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นเม้มปากเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายนำของเหลวนั่นเข้ามาได้
“แกไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอกทุกอย่างมันจะต้องจบในวันนี้ในเมื่อบอสเลือกที่จะรักแกก็ต้องเ็ปไปตลอดชีวิตเช่นกัน อ้าปาก!” ดาววดีเปิดฝาขวดก่อนจะพยายามใช้มือข้างหนึ่งเปิดปาก
เขียนฟ้าไม่ยอม พยายามส่ายหน้าไปมาเพื่อให้อีกฝ่ายทำอะไรได้ยากขึ้นครั้นจะร้องขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้ ตอนนี้คนที่เขานึกถึงก็คือธงรบอยากให้มาช่วยเขากับลูกเหลือเกิน
“แรงเยอะนักใช่ไหม”เมื่อไม่เป็ดั่งใจ ดาววดีจึงเปลี่ยนวิธี บีบที่คอแทน นั่นทำให้เขียนฟ้าตกอยู่ในที่นั่งลำบากอดทนได้ไม่นานก็ยอมเปิดปากอย่างจำยอม
“แค่ก ๆ ๆ”
“วันนี้จะเป็วันตายของแก ไอ้เขียนฟ้า!”
เขียนฟ้าทำได้เพียงหรี่ตามองยอมรับชะตากรรมของตัวเอง ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้หยาดน้ำใส ๆ ไหลลงจากหางตาเป็ทาง
ดาววดีแสยะยิ้มอย่างพอใจ นำขวดยาพิษที่อยู่ในมือเคลื่อนเข้าไปใกล้ริมฝีปากของศัตรูหัวใจ อีกไม่กี่อึดใจความทุกข์ใจที่เผชิญมาตลอดมันกำลังจะหายไปจากชีวิต
“ปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นพวกมึงตายแน่”
เสียงนั้นทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองรีบปล่อยร่างเขียนฟ้าแล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิตจะเหลือก็เพียงดาววีที่ยืนถือขวดยา ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากลงเป็ทางทุกอย่างมันจบลงแล้ว เมื่อธงรบมาเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตัวเอง
“เป็เพราะฉันใช่ไหม ที่ทำให้เธอร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้”
“บอสคะ คือ...”
ธงรบรีบคว้าขวดยาพิษนั้นมาถือไว้ ก่อนจะผลักร่างเลขานุการให้ออกห่างจากตัวภรรยา
เมื่อได้ยินเสียงทุ้ม เขียนฟ้าก็ลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าเป็ธงรบเ้าตัวก็ปล่อยโฮออกมา รีบลุกขึ้นโผเข้าไปกอดอย่างแแ่มันเหมือนฝันเหลือเกิน ราวกับได้เกิดใหม่อีกครั้งนึกว่าจะต้องจบชีวิตที่ข้างลำธารแห่งนี้เสียแล้ว
“คุณรบ ฮือ...”
“ไม่ต้องกลัวนะฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”
“ผมกลัว กลัวว่าคุณจะไม่มา” เ้าตัวพร่ำบอกในขณะที่ซบหน้าบนแผงอกแกร่ง ร้องไห้เสียงดังอย่างรู้สึกโล่งใจ
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะเป็คนปกป้องนายเอง”
ดาววดีได้แต่ยืนถลึงตามองอย่างเ็ปเธอกำลังจะทำมันสำเร็จอยู่แล้ว แต่ธงรบกลับทำพังไปต่อหน้าต่อตา เขารักผู้ชายหน้าด้านคนนั้นมากจนทำร้ายจิตใจเธอทำร้ายคนที่จงรักภักดีกับเขามาตลอด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรียกหาเธอแทบจะทุกวินาที
“รักกันมากสินะ!”
“ใช่! ฉันรักฟ้า ฉันจะรักเมียฉันมันผิดตรงไหน”
“แล้วดาวล่ะคะ บอสเอาดาวไปไว้ที่ไหนฮือ กรี๊ด!! เอาดาวไว้ที่ไหน” เ้าหล่อนกรีดร้องเสียงดังทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างสิ้นหวัง
“เื่ของเรามันจบตั้งนานแล้วนะดาววดีฉันบอกเธอตั้งหลายครั้งแล้ว ว่าเราจะไม่มีอะไรผูกมัดกัน”
“บอสทำได้ แต่ดาวทำไม่ได้ ดาวลืมบอสไม่ได้ดาวรักบอส ดาวเสียบอสไปไม่ได้จริง ๆ”
“ในโลกนี้ยังมีผู้ชายอีกตั้งเยอะที่ดีกว่าฉันเธอลองเปิดโอกาสให้คนอื่นเถอะนะ เื่ของเรามันเป็ไปไม่ได้แล้วจริง ๆ ฉันแต่งงานมีลูกมีเมียแล้วไม่มีทางที่จะไปคบกับเธอได้อีกแล้ว” ธงรบพยายามพูดอย่างใจเย็น
“ถ้าไม่ใช่บอสดาวขอตายดีกว่า” ดาววดีล้วงเอามีดสั้นออกมาจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจ่อที่คอตัวเองทันที
“ดาววดี! อย่าทำอย่างนั้นนะ” ธงรบรีบะโห้ามก่อนที่หญิงสาวจะปลิดชีพตัวเองเสียก่อน
เห็นอย่างนั้นเขียนฟ้าก็รู้สึกกลัวแม้จะโกรธดาววดีมาก แต่ก็ไม่อยากเห็นเธอตายต่อหน้าต่อตาอย่างนี้
“อย่าทำอย่างนี้เลยนะดาววดี ชีวิตเธอมีค่ากว่าการต้องมาตายเพราะผู้ชายคนเดียวนะ”
“ไม่ต้องมาทำเป็หวังดีห้ามฉันหรอกในใจแกแช่งให้ฉันตายใช่ไหมล่ะ แกมันไม่ใช่คนที่เจ็บเหมือนฉันจะไปรู้อะไร”
“อย่านะดาววดีวางมีดลงเถอะมีอะไรค่อยพูดค่อยจากันดีกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นบอสสาบานได้ไหมว่าจะเลิกยุ่งกับมันแล้วมาแต่งงานกับดาว”
ธงรบอึ้งพูดอะไรไม่ออกเพราะคำขอนี้เขาไม่สามารถทำได้ ไม่สามารถทำได้จริง ๆ
“ฉัน...คงทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก”
“เห็นไหมล่ะว่าบอสทำไม่ได้ แล้วดาวจะอยู่ต่อไปได้ยังไงถ้าไม่มีบอสอยู่ข้าง ๆ เหมือนแต่ก่อน ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้เราได้เกิดมาคู่กันนะคะบอสดาวลาก่อน” ดาววดีกดคมมีดลงที่คอตัวเอง จนเริ่มเป็รอยแดง
“อย่านะดาว! อย่าทำอย่างนั้น” ธงรบะโห้าม
“ถ้าเธออยากได้ผู้ชายคนนี้ก็เอาไปเลย ฉันสาบานว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกเอาเขากลับกรุงเทพฯไปตอนนี้เลย” เขียนฟ้าไม่อาจทนเห็นใครตายต่อหน้าต่อตาได้รักแท้คือการเสียสละ เขาจะยอมเสียธงรบไป เพื่อต่อลมหายใจให้อีกหนึ่งชีวิต
“ไม่นะฟ้า ฉันไม่มีวันทำอย่างนั้น”ชายหนุ่มหันขวับมามองหน้าภรรยา แววตาเขาเต็มไปด้วยความเ็ปที่ได้ยินอย่างนั้น
“มันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้วครับ ผมอาจจะไม่เคยพูดคำนี้ให้คุณได้ยินผมรักคุณนะครับ แล้วคืนนั้นที่คุณเมาเรามีอะไรกันอย่างที่คุณสงสัยจริง ๆเด็กในท้องเป็ลูกคุณครับ” เขารู้สึกโล่งอกที่ได้พูดความจริงออกไป
“ฉันดีใจที่ได้ยินคำนี้ ฉันก็รักนายนะฟ้าแต่ทำไมนายเลือกที่จะผลักไสฉันให้ไปอยู่กับคนอื่นอย่างนี้ล่ะ”
“เพราะผมไม่อาจทนเห็นใครต้องมาตายเพียงเพราะคุณต้องมาอยู่กับผม มันคงจะรู้สึกแย่ไปตลอดชีวิต” ทั้งคู่จ้องตากันด้วยความเ็ปเหลือคณาธงรบเข้าใจและคิดว่ามันจะต้องเป็อย่างนั้นเช่นกัน
ยังไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่าในวินาทีนั้นเขียนฟ้าก็โดนดาววดีดึงตัวไปเสียก่อนเธอเอามีดจ่อไว้ที่คอใช้เขียนฟ้าเป็ตัวประกัน
“อย่าขยับ ไม่งั้นแกตายแน่”
“ดาววดี! อย่าทำอย่างนั้นเด็ดขาดนะ ฉันยอมแล้ว ฉันจะกลับไปกรุงเทพฯกับเธอปล่อยเขียนฟ้าเถอะนะฉันขอร้อง”
“ไม่จริง! บอสโกหก บอสไม่มีวันลืมไอ้นี่ได้ ถ้ามันตายไปสักคนก็จะไม่มีคนมาแย่งบอสไปจากดาว” ท่าทีของดาววดีไม่ต่างจากคนเสียสติ
“ฉันพูดจริง ๆ ปล่อยเมียฉันเถอะนะวางมีดลง” ธงรบพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น
“ไม่! ดาวไม่เชื่อใจใครอีกแล้วแม้กระทั่งบอส”
“ในเมื่อเื่มันเกิดขึ้นก็เพราะฉันถ้าอย่างนั้นฉันจะยอมตายเพื่อจบปัญหานี้ ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาสูญเสียและเ็ปเพราะความเลวของฉันอีกแล้ว”ธงรบกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
เขียนฟ้าจ้องหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจส่ายหน้าขอร้องอย่าให้ธงรบทำอะไรลงไป “คุณจะทำอะไร”
“เื่ทั้งหมดมันเกิดขึ้นก็เพราะฉันหากฉันตายไปสักคนเื่มันก็จะจบ”
“บอสกล้าตายเพื่อมันงั้นเหรอ เอาเลยเอาสิ ดาวก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าคนอย่างบอสจะกล้าตายเพื่อคนอื่นได้” ดาววดีท้าทายอย่างมั่นใจว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้น
ธงรบเดินไปหยิบขวดยาพิษขึ้นมาจากพื้น แม้ว่ามันจะหกไปจนเกือบจะครึ่งขวดแล้วก็ตามทีเห็นอย่างนั้นเขียนฟ้าก็ะโห้าม
“อย่านะคุณรบ ถ้าคุณตายผมกับลูกจะอยู่ยังไงฮือ...อย่าทำอย่างนั้น”
“อยู่นิ่ง ๆ ไม่งั้นฉันปาดคอแกแน่”
“หวังว่าการตายของฉันจะทำให้ความแค้นในใจเธอดับลงได้นะดาววดี ขอให้เธอเลิกมายุ่งวุ่นวายกับเขียนฟ้านับจากวินาทีนี้ไป”ธงรบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะจับขวดยาด้วยมือสั่นเทาขึ้นมากรอกเข้าปากโดยเร็ว
“คุณรบ! ไม่นะ ไม่ ฮือ...” เขียนฟ้าะโลั่นอย่างสุดเสียงรู้สึกเหมือนตัวเองโดนมีดกรีดเข้าที่กลางใจ เ็ปและทรมานเหลือเกิน
“บอส ไม่จริง บอสกล้าตายเพื่อมันงั้นเหรอ”ดาววดียืนอึ้ง น้ำตาไหลพราก มีดที่อยู่ในมือหล่นลงบนพื้นรู้สึกว่างเปล่าจนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตทรุดตัวนั่งลงมองคนรักอย่างเ็ป
เขียนฟ้ารีบวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างสามีร้องไห้ร้องห่มราวจะขาดใจ นั่งพับเพียบยกศีรษะชายหนุ่มขึ้นมาหนุนตัก สภาพธงรบตอนนี้น้ำลายฟูมปากตัวเกร็ง ใบหน้าเริ่มแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที ฮือ...”
ชายหนุ่มพยายามยกมือขึ้นมาััใบหน้าหวาน...แต่ไม่ไหวเขียนฟ้าจึงจับมือเขาขึ้นมาััที่แก้มตัวเอง ปล่อยน้ำตาให้ไหลอยู่อย่างนั้น
“ดู...แล ละ...ลูกเรา...ให้...ดีนะ”
“คุณต้องไม่เป็อะไรคุณต้องไม่เป็อะไร”
ยังไม่ได้ทันพูดอะไรธงรบก็ชักกระตุกตาค้าง น้ำลายฟูมปากออกมาเรื่อย ๆ จนเขียนฟ้าต้องกรีดร้องด้วยความกลัว
ดาววดีได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ที่เดิมมองดูสภาพคนที่เธอรักด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสะใจ เสียใจ หดหู่ สิ้นหวังประเดประดังเข้ามา เ้าหล่อนทนอยู่ตรงนั้นไม่ได้ รีบวิ่งหนีออกไปอย่างไร้จุดหมาย
3K
![The Legend Power Demons God [ตำนาน เทพปีศาจบรรกาล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3580e5922743b3653ab6a71feaf39f1f.webp)