บทที่1
ในร้านขายขนมยอดฮิตกลางตัวเมือง
ที่นี่มีขนมมากมายหลากหลายชนิด และมีคนเข้าออกเยอะทุกวัน จนตอนนี้มีคนมาขอไปเปิดแฟรนไชส์แล้วหลายเ้า โดยพวกเขาให้เปิดได้เพียงจังหวัดละสามร้านเท่านั้นเพื่อไม่ให้เกิดการแย่งลูกค้ากัน ส่วนผู้ก่อตั้งร้านนี้เป็เพียงแค่เด็กธรรมดา4คนที่โตมาจากบ้านเด็กกำพร้าเท่านั้น ทั้งสี่เป็เพื่อนรักกันไม่เคยทิ้งกันและไม่เคยมีปัญหาขัดใจกันในเื่ธุรกิจ พวกเขาเรียนจบกันต่างคณะต่างสาขาแต่ก็มาจบด้วยการช่วยกันลงทุนก่อตั้งร้านนี้ขึ้นมา อีกทั้งพวกเขาต่างช่วยกันแก้ปัญหาและฝ่าฟันอุปสรรคทั้งหลายมาจนถึงทุกวันนี้ วันที่พวกเขามีทุกอย่างพร้อม….
“เก็บร้านเสร็จแล้วรีบกลับเถอะ ง่วงว่ะ พรุ่งนี้กูจะไปหาแม่พิมพ์ด้วยพวกมึงไปกันมั้ย”
ใยไหมสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มพูดขึ้นเมื่อเก็บเก้าอี้ตัวสุดท้ายเสร็จ ส่วนแม่พิมพ์ที่เธอกำลังพูดถึงคือแม่ของเด็กๆ ทุกคนในบ้านอิ่มอุ่น หรือ บ้านเด็กกำพร้าอิ่มอุ่นนั่นเอง แม่พิมพ์คือคนที่เลี้ยงดูเด็กทั้งสี่คนขึ้นมาจนโตพอจะออกมาทำงานหาเงินเองได้ และแน่นอนว่าทั้งสี่คนไม่ลืมบุญคุณของแม่คนนี้แน่นอน ทั้งยังนำเงินไปช่วยเหลือที่บ้านอิ่มอุ่นตลอดและคอยกลับไปไหว้ท่านอยู่เรื่อยๆ เสมอ
“ไปสิ จะให้มึงไปเอาความรักจากแม่คนเดียวได้ไง กูก็คิดถึงแม่เหมือนกัน”
เ้า หรือข้าวเ้า ผู้ชายหน้าตาดีขาวตี๋ เดินออกมาจากครัวตอบกลับแบบไม่ต้องคิด เพราะเขาก็รักแม่พิมพ์เหมือนแม่แท้ๆ คนหนึ่งเลย และที่เขาพูดดักใยไหมไปแบบนั้นเพราะทั้งสองคนเป็ไม้เบื่อไม้เมากันในเื่นี้ เื่แย่งความรักจากแม่พิมพ์ ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังคอยแข่งกันตลอดจนแม่พิมพ์ไม่รู้จะดุจะว่าอย่างไรแล้ว
“กูก็ไป แล้วนี่เหลืออะไรยังไม่เก็บมั่งกูจะปิดไฟแล้ว”
ซิน ผู้ชายผิวสีน้ำผึ้งหน้าตาดีอีกคน เดินตามข้าวเ้าออกมาจากครัวได้แต่ส่ายหน้าให้ใยไหมและข้าวเ้าที่ตอนนี้ไปตีกันเรียบร้อยแล้ว เขาเลยเอ่ยถามไปทางผู้ชายคนสุดท้ายที่กำลังปิดคอม
“หมดแล้วนะ อ่อ เดี๋ยววันนี้กูเอาบัญชีกลับไปทำที่บ้าน อยู่ช่วยกูกันก่อนล่ะพวกมึง ห้ามชิ่งไปนอน”
หม่อน ตอบกลับหลังจากปิดคอมแล้วเรียบร้อยก็รวมเก็บเอกสารสำคัญหลายๆ อย่างเกี่ยวกับบัญชีขึ้นมาใส่กระเป๋าเพื่อจะนำกลับไปทำที่บ้านต่อ เขาจับกระเป๋านั่นยัดใส่มือของไหม สาวแกร่งหนึ่งเดียวในกลุ่มให้เอาไปถือไว้
“โห….อุตส่าห์จะรีบกลับไปนอน ทำไมต้องทำวันนี้ด้วยวะ”
ไหมโวยวายเล็กน้อย ซึ่งซินก็ได้แต่ขำกับท่าทางจะเป็จะตายของเธอ
“เอาน่าช่วยๆ กันจะได้เสร็จเร็วๆ”
หม่อนตบบ่าเพื่อนสาวเพื่อให้กำลังใจ ยังไงคืนนี้ทุกคนก็ต้องช่วยกัน เขาจะไม่ยอมทำไอ้บัญชีตัวเลขยุบยับนี่คนเดียวแน่นอน เหอะๆ
“อ่อนแอก็แพ้ไปไอ้ไหม”
“มึงสิอ่อนแอไอ้เ้า กล้ามาว่ากูไม่ดูสารร่างตัวเลย”
“อ่าวไอ้นี่เกี่ยวไรกับสารร่างกู”
และแล้วก็เกิดมวยรอบดึกอีกรอบ ซินกับหม่อนได้แต่ถอนหายใจยาวๆ ให้คู่กัดที่ไม่รู้ว่าจะได้หยุดวางมวยกันเมื่อไหร่
เปรี้ยง!!! ตู้ม!!!!
แต่ยังไม่ทันได้ห้ามปราม เสียงแห่งหายนะก็ดังขึ้นเสียก่อน พร้อมกับแรกกระแทกที่ทำให้แต่ละคนกระเด็นไปคนละทิศทาง
ไหมและเ้ากระเด็นไปกระแทกกับกำแพง ส่วนซินเอาตัวเองผลักหม่อนออกก่อนจะไปกระแทกกับเสากลางร้าน ส่วนหม่อนที่ถูกบังจากแรงกระแทกก็ไปชนกับประตูกระจกจนกระเด็นออกมานอกร้านทำให้โดนเศษกระจกบาดไปหลายแผล หม่อนเป็คนแรกที่ได้สติเขารีบเข้ามาดูซินทันที
คนต่อมาที่ได้สติคือไหม เธอลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เงยหน้าขึ้นมาก็พยายามจะพยุงเ้าที่ก็ได้สติแล้วเช่นกัน
แม้ทั้งสี่จะใและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่สิ่งแรกที่ทุกคนนึกถึงคือเพื่อนทุกคนปลอดภัยดีหรือไม่ จึงถามหากันด้วยความเป็ห่วง
“เชี่ยไรวะเนี่ยไหมมึงเป็ไรมั้ย แล้วไอ้ซิน ไอ้หม่อนล่ะ”
เ้ารีบถามหาเพื่อนๆ ทันทีด้วยความเป็ห่วง
“มันอยู่นั่น ไอ้ซิน ไอ้หม่อน โอเคมั้ยพวกมึง เชี่ยไรวะเนี่ย!!”
ไหมมองหาเพื่อนอีกสองคนก่อนจะชี้ให้เ้าดูและะโถามทั้งสองคน
“อืม…เจ็บ”
ซินขยับตัวพร้อมกับร้องออกมาเบาๆ เขามองหาเพื่อนๆ ด้วยความเป็ห่วง เมื่อเห็นว่าทุกคนปลอดภัยก็ค่อยๆ ประคองตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง
“เออ พยายามลุกก่อน เราต้องออกไปจากที่นี่….ฮึก ลุกเร็วซิน”
หม่อนพูดไปก็พยายามพยุงซินให้ลุกขึ้นยืนไปด้วย หม่อนร้องไห้เมื่อเห็นสภาพเพื่อนตัวเองชัดๆ ถึงเขาจะมีเืไม่ต่างจากคนอื่นแต่ซินที่รับแรงกระแทกแทนเขาต้องเจ็บมากกว่าเขาเป็สิบเท่าแน่ๆ ดูจากหูที่ตอนนี้ก็มีเืไหลออกมาอาจจะช้ำในไม่น้อย
“ไม่ต้องร้อง…กูไม่เป็ไร”
“มึงแม่ง….”
ไอ้บ้าซิน ทำตัวเป็พระเอกเลยนะมึง ถ้ามึงเป็อะไรไปกูจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย!
ส่วนไหมเธอพยายามช่วยเ้าให้ลุกขึ้นยืน และที่น้ำตาเธอไหลเต็มหน้าไม่ใช่เพราะความเจ็บ แต่เธอร้องเพราะเห็นเ้าาเ็หนักเพราะเธอต่างหาก ตอนเกิดเสียงก่อนจะมีแรงอัดพวกเขาให้กระเด็น เ้าเข้ามากอดและรับแรงกระแทกเกือบทั้งหมดแทนเธอ ทำให้เธอดูจะเจ็บน้อยกว่าคนอื่นๆ มาก
ไอ้เ้านะไอ้เ้า ตัวกระเปี๊ยกยังจะห่วงคนอื่นอีก เพื่อนเวร……กูขอบคุณมึงจริงๆ!
แต่ทว่าในขณะที่ทั้งสี่คนพยายามจะออกจากร้านก็เกิดแรงะเิจากแก๊สที่อยู่ภายในร้านอีกครั้ง
ตู้ม!!!
ก่อนที่ความเ็ปจะถาโถมเข้ามาบนร่างของทั้งสี่ จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบไป
เริ่มต้นเข้าสู่่ฤดูเหมันต์ อากาศปีนี้เหมือนจะหนาวเย็นกว่าทุกๆ ปีที่ผ่านมา หลายๆ คนพยายามหมกตัวอยู่แต่ภายในบ้านเรือนเพื่อหลีกหนีความหนาวเย็นเ่าั้
ทว่ามีตำหนักเก่าแห่งหนึ่งที่แม้ว่าเ้าของตำหนักจะหมกตัวอยู่ภายในแล้ว แต่ลมหนาวในปีนี้ก็ยังคงทำร้ายเขาได้อยู่ดี นั่นเป็เพราะความเก่าของไม้ที่เริ่มจะชำรุดทำให้บางส่วนของตำหนักมีช่องลมผ่านพอสมควร ทำให้ลมและความหนาวเย็นผ่านเข้ามาภายในได้อย่างง่ายดายโดยไม่สงสารเ้าของตำหนักที่นอนอยู่บนเตียง ร่างกายที่แน่นิ่งอยู่บนเตียงพลันขนลุกเพราะความหนาวเย็นที่กระทบผิว
และภายในตำหนักนั้นนอกจากเ้าของตำหนักที่นอนอยู่แล้ว ก็ยังมีเด็กอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เตียง เขานั่งร้องไห้ด้วยความน่าสงสาร เสียงสะอื้นดังเหมือนเขาจะขาดใจเสียตรงนั้น สาเหตุก็มาจากคนบนเตียงที่ไม่ยอมลืมตาตื่นมาพูดคุยกับตนหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว
แต่แล้ว…..เมื่อซินพ้นจากความเ็ปตรงนั้นมาได้และลืมตาขึ้น แสงที่แยงเข้าตาทำให้เขาต้องกะพริบตาถี่เพื่อปรับสายตา ด้วยความใกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนได้ยินเสียงะเิครั้งสุดท้ายทำให้ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
เกิดอะไรขึ้น!!!
ภาพสุดท้ายที่จำติดตาคือแสงสว่างพร้อมแรงะเิที่ดังขึ้น ทุกคนกระเด็นไปคนละทิศทาง ร่างกายเขาถึงกับสั่นเทาขึ้นมาทันที แต่ทว่าทำไมเขาถึงไม่รู้สึกเ็ปเหมือนตอนแรกเลยล่ะ? ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเจ็บแทบขาดใจ
ซินตั้งสติแล้วมองไปรอบๆ ก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง…เขาอยูที่ไหนกัน? มันแปลกๆ เพราะตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ที่ถูกปูด้วยฟูกบางๆ อากาศหนาวๆ ทำให้เขารู้ว่าความเย็นนี่คือของจริงไม่ได้ฝันหรืออะไรทั้งสิ้น…ซินหันไปมองยังข้างเตียงก็ได้เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักกำลังนั่งร้องไห้และหันมามองที่เขาอยู่…..ใครอ่ะ!?
“คุณชาย!!! คุณชายฟื้นแล้ว ฮืออออ คุณชายดื่มยาก่อนขอรับ”
เด็กหนุ่มคนนั้นรีบพุ่งตัวมาหาซินทันทีก่อนจะรีบผละออกไปหยิบถ้วยที่บรรจุของเหลวเหมือนยาน้ำหรือน้ำสมุนไพรอะไรสักอย่างส่งให้เขากิน
“ดื่มก่อนนะขอรับ ฮือ จะได้รู้สึกดีขึ้น บ่าวไปขอที่ตำหนักใหญ่มา คุณชายดื่มให้หมดจะได้หายไวๆ ฮึก....บ่าวเป็ห่วงคุณชายจะแย่อยู่แล้วที่อยู่ๆ คุณชายก็นอนนิ่งไปแบบนั้น”
“…..”
เขาไม่รู้ว่าอะไรเป็อะไร แถมยังอึนๆ และงงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย เด็กตรงหน้าพูดรวบรัดตัดตอนกับเขาด้วยภาษาจีนแปลกๆ หูแต่เขากลับเข้าใจมันอย่างดี อีกอย่างเด็กคนนั้นดูห่วงใยเขาจริงๆ ทั้งแววตาสีหน้าท่าทาง รวมถึงน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสายนั่นอีก มันบ่งบอกให้รู้ว่าเด็กคนนี้เป็ห่วงเขามากขนาดไหน อีกทั้งร่างกายและความรู้สึกมันบอกเขาว่าเด็กคนนี้ไว้ใจได้…ว่าแต่เด็กคนนี้เป็ใครกันล่ะ? คำถามที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็หาคำตอบไม่ได้ แล้วใครเป็คุณชายกัน? ซินรับถ้วยใบนั้นขึ้นมางงๆ ก่อนจะจิบมันช้าๆ จนหมดถ้วย จึงได้รับรอยยิ้มที่ยังเปื้อนน้ำตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าตอบกลับมา
“เอ่อ คือ….นายเป็ใคร แล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน เฮ้ย! แล้วเพื่อนๆ ฉันล่ะ ไอ้ไหม ไอ้หม่อน ไอ้เ้า อยู่ไหน!”
เมื่อนึกเื่สำคัญขึ้นมาได้ เขารีบถามด้วยความกังวล ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาเพื่อนๆ แต่ว่า...ที่นี่มันโคตรจะไม่คุ้นตา เหมือนห้องหับในหนังจีนสมัยก่อน เด็กคนนี้ก็เหมือนกันแต่งตัวยังกับเด็กรับใช้ในหนังจีนที่เขาเคยๆ ดู นี่เขายังอยู่ในประเทศไทยใช่มั้ยเนี่ย!?
ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อเขาก็ต้องกุมศีรษะร้องออกมาเสียงดังด้วยความเ็ป
ปวดหัวชิบหายเลย โอ๊ย! ในใจได้แต่คิดว่าตัวเองเป็อะไรอีกเนี่ย จากนั้นทุกอย่างมืดสนิท…และเขาก็โผล่มายืนที่ร้านของตัวเองเฉย! เขากลับมาแล้วงั้นเหรอ
ซินงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นปุบปับและรวดเร็วนี่ไปหมด เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่เนี่ย!!!
ซินมองไปรอบๆ ก็พบกับ สภาพร้านไหม้เกรียมแทบไม่เหลืออะไรเลย ที่แปลกคือมันไม่ลุกลามไปไหน มันไหม้เพียงแค่จุดของร้านเขาเท่านั้น และนั่นทำให้รู้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นตอนนั้นไม่ใช่ความฝัน เขาเห็นตำรวจ นักข่าวยืนกันเต็มไปหมด หูเขาจึงหยุดฟังนักข่าวรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
“ในที่เกิดเหตุมีผู้เสียชีวิตสี่รายทราบว่าเป็เ้าของร้าน สภาพศพถูกไฟไหม้ครึ่งตัวทั้งสี่ราย ตำรวจตรวจทราบว่าเกิดจากฟ้าผ่าเมื่อคืนนี้ ซึ่งผ่าเข้าที่ภายในห้องครัวทำให้เกิดการะเิของแก๊สซ้ำอีกครั้ง ทั้งนี้ทางเ้าหน้าที่ยังคงตรวจสอบความคืบหน้าต่อไปค่ะ”
เขามองนักข่าวรายงานข่าวด้วยความใก่อนจะมองไปในร้านที่ไม่ค่อยจะเหมือนร้านแล้วอีกครั้ง ซึ่งกำลังมีเ้าหน้าที่ทยอยยกศพออกมาจากที่เกิดเหตุทีละศพ
“….!!!”
ซินใเมื่อมีเ้าหน้าที่สองคนเดินหามศพทะลุผ่านตัวเขาไป และนั่น!!! ศพนั้นมันคือเขาเอง!
นะ…นี่เขาตายแล้วจริงๆ เหรอ!? เหวออออออ!!!
แรงกระตุกบางอย่างดึงเขาอีกครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทและเขาก็ลืมตาขึ้นมาพบกับห้องๆ เดิมที่เขาเห็นในตอนแรก! สรุปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!! ยังไม่ทันได้ร้องไห้ที่ตัวเองตายและยังไม่ทันได้สงสัยอะไรต่อ อยู่ๆ ก็มีภาพเหตุการณ์ต่างๆ ผ่านเข้ามาในหัวของเขาราวกับสายน้ำไหล เื่ราวทุก่ชีวิตต่างๆ มากมายผ่านเข้ามาในสมองในความรู้สึกนึกคิดราวกับเื่ต่างๆ พวกนี้เป็เื่ที่เกิดขึ้นกับเขาเอง เขาซึมซับเื่ราวพวกนี้โดยอัตโนมัติ จนรู้สึกได้ถึงความเป็หนึ่งเดียวกับสิ่งที่เกิดขึ้น และเมื่อเื่ต่างๆ ถูกซึมซับหมดแล้ว ก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในหัวเขาขึ้นมาว่า…จงใช้ชีวิตครั้งใหม่นี้ต่อไป นั่นทำให้เขาทั้งใ ทั้งตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากๆ น้ำตาพลันไหลออกมาไม่ขาดสายด้วยความตื่นตระหนก!!
นี่มันอะไรกันอย่าบอกนะว่า...เขามาอยู่ในร่างคนอื่น ให้ใช้ชีวิตอะไร แล้วมันเื่บ้าบออะไรกันเนี่ย!!
_____________________
น้องย้อนยุคมาแบบงง 5555
#ชายาผู้ถูกลืม ิซิน มีแบบรูปเล่มนะคะ
ราคาหน้าปก เล่ม1=340 บาท จำนวน 320 หน้า
ราคาหน้าปก เล่ม2=340 บาท จำนวน 320+ หน้า
ตอนพิเศษ เมืองชายแดนใต้
ตอนพิเศษ อาลู่กับองครักษ์แฝด!
ชุดต่อไป ราคาชุดละ680 บาท
ขอบคุณที่ติดตามมาจนเป็รูปเล่มแบบนี้นะคะ
ช่องทางการสั่งจอง
#อินบล๊อคที่หน้าเฟสTidsum
11K
