ตอนที่ 6 แหวนมิติทำงาน
"มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่สำหรับหมู่บ้านนี้ก้อนหินพวกนี้คือ สิ่งของมีค่าที่สุดแล้ว" เต้าซื่อ อธิบายออกมาพักใหญ่
ถ้าเป็พวกหมู่บ้านที่เจริญรุ่งเรือง หรือเมืองใหญ่ ไม่จำเป็ต้องใช้ก้อนหินเหล่านี้ แต่จะเป็พวกเงินตำลึงที่ใช้แลกเปลี่ยนสิ่งของกันมากกว่า
เต้าิได้ยินเช่นนั้นค่อยโล่งใจหน่อย ไม่เช่นนั้น หากตัวเองพกพาก้อนหินเหล่านี้ในการแลกเปลี่ยนสิ่งของ คงมีนับกันตาแฉะไปข้างหนึ่ง
"จริงสิ เ้าไปเรียนวิทยายุทธพวกนั้นมาจากไหนกัน?" เต้าซื่อ แปลกใจขึ้นมา เมื่อจำได้ว่าไม่เคยมีใครอบรมสั่งสอนเกี่ยวกับวิทยายุทธให้กับเต้าิสักหน่อย
เต้าิ จัดการอันธพาลสองพี่น้อง ด้วยการเตะ ชกต่อยท่าทางแปลกประหลาด จึงคิดว่าต้องเป็วิทยายุทธบางอย่างแน่
"เื่นั้น ข้าจำเอามาจากในความฝันน่ะ"
เต้าิ ตอบแบบขอไปที เต้าซื่อได้ยินเช่นนั้นยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่
"พอดีมีเทพมาเข้าฝันข้า แล้วสอนวิทยายุทธให้กับข้าเอาไว้ป้องกันตัว สงสัยเพราะเห็นว่าข้าอ่อนแอเลยสงสารข้า" เต้าิ ใช้คำพูดคมคายแต่งเื่ขึ้นมา
หากจะบอกว่ามีอาจารย์ลึกลับมาเจอตัวเอง แล้วอบรมสั่งสอนมันก็เกินไปหน่อย จากที่ฟังดูเกี่ยวกับตัวเต้าิในโลกนี้ จะเป็พวกชอบเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียว ยากจะพบเจอผู้คน เลยบอกเป็เทพในความฝันยังดูเข้าเค้ามากกว่าอีก
"ที่แท้เป็เช่นนี้เอง ในที่สุดเทพก็เข้าข้างครอบครัวเราเสียที หลานชายข้าต้องทนทุกข์ลำบากมานาน ในที่สุด์ทรงโปรด เมตตาหลายชายข้าแล้ว
"เชื่อด้วย!!!" เห็นการแสดงออกของเต้าซื่อ ไม่คิดเลยว่าจะเชื่อเื่ไร้สาระที่ตัวเองแต่งขึ้นด้วย
"ก็ดี จะได้ไม่ต้องหาเื่แต่งเติมอะไรออกมาเพิ่มอีก" เต้าิ เห็นอีกฝ่ายเชื่ออย่างง่ายดายก็ปล่อยไป
"จริงสิ เ้าต้องระวังตัวมากๆ"
"อันธพาลสองพี่น้อง ต้องกลับมาแก้แค้นกับเ้าแน่" จากนั้นเต้าซื่อ รีบเตือนเต้าิขึ้นมา ยังไงซะขึ้นชื่อว่าเป็ อันธพาล คงไม่ปล่อยไปง่ายๆ ต้องหาทางกลับมาแก้แค้นเต้าิที่เล่นงานพวกนั้นหนักหน่วงแน่
"ถ้าพวกมันมีปัญญาก็กลับมาเลย" เต้าิ ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนอยู่แล้ว สำหรับตนใครดีมาตนดีตอบ ใครร้ายมา ตนจะร้ายกลับไปเป็สิบเท่า ร้อยเท่า
"ถ้าพวกมันอยากจะลองดูก็เชิญ" เต้าิ คิดในใจ ปากเผยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
"จริงสิ แหวนมิติวงนี้ ปู่ได้มาจากไหนกัน"
เต้าิเอ่ยด้วยความสงสัย มองดูแหวนที่ห้อยคอปู่ตัวเองเอาไว้
"ข้าเก็บได้น่ะ ตอนที่ไปพบเจอเ้า มันตกอยู่ข้างตัวเ้า" เต้าซื่อ อธิบายออกมาให้เต้าิฟังอย่างละเอียด
ตอนนั้นเต้าซื่อไม่รู้ว่ามันอะไร แต่หลังจากได้ัักับแหวนก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างในตัวแหวน แต่ตนเองไม่สามารถใช้แหวนได้ดั่งใจนึก มีเพียงแต่เอาไปััสิ่งใด สิ่งนั้นจะโดนดูดหายเข้าไปในแหวนเท่านั้น ทำให้มีแต่ดูดสิ่งของเข้าไป แต่ไม่สามารถนำสิ่งของในแหวนออกมาใช้ได้
"แบบนี้เอง" เต้าิ เข้าใจขึ้นมาทันที หากมีแหวนมิติก่อนหน้านี้ มันคงถูกนำไปขายเพื่อแลกเปลี่ยนเป็เงิน สิ่งของ ไปนานแล้ว
ครอบครัวนี้จะได้อยู่อย่างสุขสบายมากกว่านี้ ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานอยู่ในบ้านหลังเก่าๆแบบนี้กัน
"ตกอยู่ข้างตัวข้า?" เต้าิ ไม่คิดเลยว่าอะไรจะบังเอิญโชคดีขนาดนี้ ข้ามากับเทพแห่งโชคลาภรึไงกัน แต่พอได้ยินเื่ของแหวนขึ้นมา ทำให้เต้าิต้องคิดหนักทันที
"ข้าขอััมันหน่อยได้ไหม" เต้าิ อยากจะััแหวนมิติของจริงดูสักครั้งในชีวิต
เต้าซื่อ ยื่นให้เต้าิจับอย่างไม่ลังเล จนเมื่อมันััถูกมือเต้าิแหวนกับเปล่งแสงออกมา ไม่นานแสงก็หายไป
"เกิดอะไรขึ้น" เต้าิ ใไม่คิดว่าแหวนมิติจะเปล่งแสงขึ้นมากะทันหันแบบนี้ ทำให้ต้องรีบหลับตาลงอย่างรวดเร็ว
"หืม" เต้าิรู้สึกอะไรบางอย่างจากในมือของตนเอง
พบว่ามันคือ ก้อนหิน ปรากฏบนมือเต้าิที่มาจากไหนก็ไม่รู้
ตูม
เต้าิ รีบปล่อยมือลงอย่างรวดเร็ว
"ไอ้ก้อนหินนี้มาอยู่บนมือข้าได้ไงกัน"
"อย่าบอกนะว่ามันออกมาจากแหวนมิติ"
เต้าิ ไม่เคยคิดเลยว่า แหวนมิติ จะเก็บขยะแบบนี้เข้าไปด้วย ดูยังไงมันก็ก้อนหินตามข้างทางเท่านั้น
"นั้นมัน ก้อนหินที่ริมหน้าผา" เต้าซื่อ ประหลาดใจไม่นึกว่าแหวนมิติจะเรียกก้อนหินที่ตนเคยทดสอบใช้แหวนมิติตอนเจอเต้าิออกมา
"ก้อนหินริมหน้าผา?" เต้าิ ได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจ ไหนปู่บอกว่า แหวนมิติวงนี้ จะดูดสิ่งของเพียงอย่างเดียว แต่ไม่สามารถนำสิ่งของในแหวนมิติออกมาได้ไง
"แหวนมิติทำงานของมันเอง?"
จากนั้นพอสังเกตุรอบห้อง ก็พบว่ามีเก้าอี้ไม้เก่าๆที่เต้าซื่อเคยทดสอบแหวนมิติปรากฏออกมาด้วย
จากนั้นก็พบเห็นโต๊ะ ตู้ แจกัน สิ่งของเก่าๆ ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็ของที่อยู่ในบ้านหลังนี้มาก่อน ปรากฏออกมารอบตัวเต้าิ
"ท่าทางปู่จะทดลอง แหวนมิติ ไว้เยอะเชียว" เต้าิ เห็นเช่นนี้ก็เข้าใจทันมีว่าอีกฝ่ายต้องทำการทดลองแหวนมิติหลังจากเอากลับมาด้วยแน่นอน
เต้าซื่อพยักหน้ายอมรับอย่างชัดเจน เพื่อมั่นใจว่ามันคือ แหวนมิติของจริง จึงได้ทำการทดสอบอยู่หลายครั้ง จึงมั่นใจแล้วว่ามันคือแหวนมิติแน่นอน
ซึ่งตอนแรกตั้งใจจะหาทางนำไปขาย เพื่อทำให้ชีวิตความเป็อยู่ดีขึ้นมา แล้วหาเงินมารักษาเต้าิ หากยังนอนสลบไสลเป็เวลานานไม่ยอมฟื้นขึ้นมาเสียที
"ไอ้เราก็นึกว่า แหวนมิติ มันจะมีสิ่งของมีค่าดูดเข้าไปเสียอีก" เต้าิ ออกอาการเซงๆขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อสังเกตุเห็นว่ามีแต่ขยะที่ออกมาจากแหวนมิติเท่านั้น
"ปู่ นั่นก็ของบ้านนี้?" เต้าิ สังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง
"ไม่ ไม่ใช่แน่นอน กล่องเหล็กคุณภาพดีแบบนี้ไม่มีทางเป็ของบ้านเราแน่" เต้าซื่อ รีบสังเกตุก็พบว่ามันทำมาจากโลหะชั้นดี หากนำไปขายเป็เงินต้องได้ราคาสูงมากแน่
"ไม่ใช่ของบ้านนี้ แล้วมันของใครกัน มาจากไหนกันแน่ เ้าแหวนมิตินี้ไปดูดมันมาตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน?" คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบ จึงได้แต่โยนเื่ปวดหัวพวกนี้ทิ้งไป
"นี้มัน..." เต้าิ สำรวจกล่องโลหะสี่เหลี่ยมอย่างละเอียด จนพบว่ามันคือ กล่องตู้เซฟ ที่มีใช้ในโลกมนุษย์ของตน
"ไม่จริงน่ะ กล่องตู้เซฟ จะมีอยู่บนโลกนิยายใบนี้ด้วย?"
สายตาเต้าิ รีบหันมามองเต้าซื่อ
???
"ไม่ใช่แน่"
แต่ใบหน้าอีกฝ่ายตอนนี้ กับปรากฎสีหน้างงงวยออกมาอย่างเด่นชัด เหมือนกับว่า กล่องตู้เซฟ มันคือกล่องอะไรกัน
2K
