ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

         “มีการลอบสังหารนายท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส”

        อั้นปาค้ำจับประตูเอาไว้พลางหอบหายใจแรงเลือดหยดจากมุมปากของเขา หลังคำพูดสิ้นสุดลง ทั้งร่างก็ล้มลงกองกับพื้นและหมดสติไปทันทีมิสามารถอดกลั้นไว้ได้อีก

        สีหน้าของจีอู๋ซวงพลันแปรเปลี่ยนร่างกายของตี้หลิงหานย่ำแย่นัก ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีเหล่าองครักษ์เงามาเคาะประตูกลางดึกด้วยรหัสลับนี้อยู่บ่อยครั้ง เมื่อเสียงเคาะดังขึ้นเขาก็รีบเก็บของทันที มิยอมเสียเวลาไปโดยเปล่าแม้เพียงพริบตาเดียว

        จีอู๋ซวงมองสภาพของอั้นปาเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัส

        เขาตกใจยิ่งนักฆ่าที่บุกมาในคืนนี้ต้องแข็งแกร่งถึงเพียงใด จึงสามารถทำร้ายอาหานได้ ทั้งยังทำร้ายองครักษ์เงาจนบาดเจ็บสาหัส

        จีอู๋ซวงรีบพยุงอั้นปาขึ้นมาและป้อนยาให้กินก่อนจะเรียกรถม้า ชายหนุ่มแบกอั้นปาขึ้นไปบนนั้น องครักษ์เงาผู้นี้ยังมิได้สติทว่าจีอู๋ซวงกลับได้กลิ่นหอมจางๆ จากร่างกายของอีกฝ่าย กลิ่นนั้นเบาบางนักทว่ากลับเผยกลิ่นของวัตถุดิบที่ใช้ทำโอสถซึ่งล้ำค่าดั่งสมบัติสวรรค์ลอยอวลเขาดมอย่างละเอียด ทว่ากลับมีเหมือนไม่มี จีอู๋ซวงส่ายหัวและต้องการถามอั้นปาทว่าสหายผู้นี้กำลังสลบมิได้สติ รถม้าพุ่งทะยานท่ามกลางความมืดมิดยามราตรีมุ่งหน้าไปยังจวนไท่จื่อ

        ...

        ทางด้านจวนไท่จื่ออั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานที่ได้รับคำสั่งจากอั้นจิ่วก็วิ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจวนไท่จื่อซึ่งเป็นบ่อน้ำพุร้อนทันทีเมื่อพวกเขามาถึงก็ต้องตกใจกับฉากตรงหน้าจนแทบพูดไม่ออก

        เห็นเพียงองค์รัชทายาทที่นอนอยู่บนพื้นมีสตรีชุดดำนั่งอยู่ข้างกาย นางนั่งถัดไปจากพระองค์ ใบหน้าของนางเย็นชาดั่งน้ำแข็งท่าทางคล้ายโมโหยิ่ง เมื่อมองให้ละเอียดจึงเห็นว่ามือของนางถูกองค์รัชทายาทกำเอาไว้แน่น

        เมื่อมองดูอีกครั้งองค์รัชทายาทอยู่ในอาการสลบมิได้สติ ทว่าเหล่าองครักษ์เงาที่อยู่ข้างกายพระองค์อั้นจิ่วกับอั้นปาเพิ่งจากไป ส่วนองครักษ์เงาทั้งเจ็ดที่เหลือล้วนไม่รอดสักรายทุกคนล้มอยู่ที่พื้นและบาดเจ็บสาหัส พริบตานั้นอั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานก็แน่ใจแล้วว่าภายในจวนเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

        สิ่งที่เห็นในชั่วขณะนั้นพาให้ตกใจจนตื่นตะลึง

        “พวกเจ้าเป็นใคร?”

        “น้องสือเอ้อร์น้องสือซาน”

        ฮวาเหยียนและอั้นเสี่ยวฉีพูดขึ้นมาพร้อมกัน

        ทันทีที่คนทั้งสองปรากฏเมื่อฮวาเหยียนเห็นพวกเขา เพียงมองครั้งเดียวก็สามารถคาดเดาตัวตนของผู้ที่มาได้อย่างรวดเร็วดูจากท่าทางตกตะลึงของคนทั้งสองก็ทราบว่าเป็นองครักษ์เงาของตี้หลิงหาน ดูทีแล้วที่เขาพูดมานั้นย่อมไม่ผิดนอกจวนไท่จื่อยังมีองครักษ์เงาอยู่อีกมาก

        “กระหม่อมอั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานน้อมคารวะพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮวาเหยียน “...!”

        ท้องฟ้าร้องลั่นสายฟ้าฟาดลงมา พระชายาทำหน้าราวกับเห็นผี

        “ผู้ใดเป็นพระชายาอย่ากล่าววาจาเลื่อนเปื้อน ข้าไม่เกี่ยวข้องอันใดกับนายท่านของพวกเจ้าสักนิด”

        ฮวาเหยียนส่งเสียงเย็นชาพยายามดึงมือของตนเองกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ดึงไม่ออก มิรู้ว่าตี้หลิงหานฝันร้ายอันใดราวกับเขาเห็นนางเป็นจอกแหนช่วยชีวิต

        “พระชายานายท่านเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”

        อั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานกล่าวขึ้นอีกหน

        ฮวาเหยียน “...!!” พวกเจ้าไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรือ?

        คิ้วงามใบหลิวของนางขมวดแน่น“ยังไม่ถึงตาย”

        อั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานตัวสั่นเทาพร้อมกันมิน่าเล่าตอนที่แยกกันพี่อั้นจิ่วถึงสั่งเอาไว้ ไม่ว่านางจะกล่าวหรือทำกับนายท่านอย่างไรอย่าขัดขืนหรือทำให้นางโกรธเสียเป็นดี...

        วาจาที่ต้องโทษร้ายแรงเช่นนี้ตกลงแล้วสตรีผู้นี้มีฐานะใดกันแน่?

        อั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานข่มกลั้นจนใบหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ

        “เจ้า เจ้าช่างกล้านัก”

        ทว่าอั้นเสี่ยวฉีมิอาจอดกลั้นเอาไว้ได้เขาถูกฮวาเหยียนยั่วโมโหจนแทบคลั่งแล้ว

        ฮวาเหยียนกลอกตาเจ้าหน้าละอ่อนผู้นี้ช่างน่าโมโหเสียจริง

        “พี่เสี่ยวฉีอย่ายั่วโมโหพระชายา”

        อั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานรีบหันกลับไปปลอบขวัญอั้นฉีอั้นฉีโมโหจนมือและเท้าเกร็งแน่น “พวกเจ้าสองคนโดนมนตร์ดำหรือ พระชายาอันใด?พระชายาจากที่ใด ยังไม่รีบสวมเสื้อผ้าให้นายท่านไม่รีบไปดูอาการของนายท่านอีก!”

        อั้นฉีคำราม

        “ขอรับ”

        อั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วรีบร้อนหยิบเสื้อผ้าของตี้หลิงหานมาสวมให้ด้วยความเคารพต่อคำพูดของพี่อั้นฉี ทว่ากลับเห็นฮวาเหยียนโบกมือไปมา“อย่าไปฟังเจ้าโง่นั่นเลย ร่างกายนายท่านของพวกเจ้าร้อนดั่งถูกไฟเผา ต้องคลายความร้อนมิจำเป็นต้องสวมเสื้อผ้า เห็นหรือไม่ว่ากางเกงของเขาแห้งแล้ว?”

        อั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซาน“...!”

        ตกลงแล้วพวกเขาควรฟังผู้ใด?

        ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะประสานหมัดค้อมคำนับฮวาเหยียน “น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

        “ประสาท!บอกแล้วว่าข้ามิใช่พระชายา!”

        ฮวาเหยียนกลอกตานางจ้องเขม็งไปที่ตี้หลิงหาน เป็นความจริงที่ว่าเมื่อเจ้านายบ้าลูกน้องใต้บังคับบัญชาก็บ้าเช่นกัน! ทว่าการหันกลับมามองครั้งนี้ทำเอาฮวาเหยียนต้องตกใจจนตัวโยนไอ้หยา ตี้หลิงหานลืมตาตั้งแต่เมื่อใด?

        “ทะ ท่าน...ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อใด?”

        ฮวาเหยียนถามตะกุกตะกัก

        ใบหน้าของตี้หลิงหานย่ำแย่เป็นอย่างยิ่งสีแดงโลหิตในดวงตาของเขายังคงมิจางหาย เขาไอออกมาสองครั้ง มิได้ตอบคำถามของฮวาเหยียนเมื่อหลุบตาลงก็เห็นว่าตนกุมมือน้อยของนางเอาไว้ มือบางเนียนนุ่ม ผิวขาวผ่อง เป็นมือที่เล็กมากจริงๆขนาดพอดีกับมือใหญ่ของเขา บางคราก่อนหน้านี้นางคงใช้แรงดึงมือตนเองออกจากการกอบกุมของเขาทว่าไม่สำเร็จ ข้อมือของนางจึงแดงเถือก

        “เฮอะองค์รัชทายาท หากมิใช่ว่าหม่อมฉันรู้ว่าพระองค์บรรทมอยู่ คงคิดว่าพระองค์ทรงตกหลุมความงามของหม่อมฉันเข้าแล้ว”

        ฮวาเหยียนมองตามสายตาที่หลุบลงของเขาเห็นว่าเขามองมือเล็กของตนเองจึงส่งเสียงเย็นออกไป นางใช้แรงดึงอีกครั้ง และครานี้ก็ดึงออกมาได้สำเร็จ

        วาจาที่นางกล่าวกับตี้หลิงหานแฝงด้วยหนามแหลมคมทั้งยังใช้น้ำเสียงเย็นชาถากถาง

        ตี้หลิงหานมิเอ่ยคำใดเขาใช้มือข้างหนึ่งยันกับพื้น พยุงตนเองลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบากทั้งร่างฉายประกายความงามที่ทั้งอ่อนล้าและอ่อนแอ แต่เป็นการล่อลวงไปสู่ความตาย

        “มู่อันเหยียนคนที่เจ้าพึงใจเมื่อสี่ปีก่อนคือผู้ใด?”

        ทันใดนั้นตี้หลิงหานก็ส่งเสียงถามออกมาเขาเงยหน้าขึ้นมองฮวาเหยียน ดวงตาจดจ้องนางแสงสลัวของตะเกียงและแสงจันทร์สะท้อนใบหน้างดงามราวหยกขาวของเขาให้อบอุ่นไร้ใดเปรียบแต่กลับเย็นชาราวจันทราเย็นเยือก ดวงตาของเขาดั่งลูกแก้วสีเลือด ลึกซึ้ง งดงามทว่าเปี่ยมด้วยอันตราย

        ฮวาเหยียนถูกถามจนตกตะลึงนางโดนความงดงามของตี้หลิงหานทำให้สูญเสียสติไปชั่วขณะ จนเกือบเคลิบเคลิ้มไปกับความงามในภวังค์นั้น

        โชคดีที่นางมีจิตใตที่แข็งแกร่งจึงรีบบีบฝ่ามือเพื่อปลุกตนเองให้ตื่นจากภวังค์

        แต่แล้วก็นึกถึงสิ่งที่ตี้หลิงหานถามขึ้นมาได้ช่างน่าประหลาดใจนัก “ตี้หลิงหาน เหตุใดจู่ๆ พระองค์จึงตรัสถามเช่นนี้เล่าเพคะ?ไข้ขึ้นจนสติเลอะเลือนแล้วหรือ?”

        ฮวาเหยียนเลิกคิ้วพลางประชดกลับไปเพียงอาศัยความสัมพันธ์ที่หากไม่ตายย่อมไม่จบระหว่างนางกับตี้หลิงหานเป็นไปได้หรือที่จะสนทนาในหัวข้อที่ลึกซึ้งระดับนี้?

        “อืม จู่ๆก็อยากทราบ”

        ผู้ใดจะรู้ เขากลับมิได้โมโหฮวาเหยียนแม้สักนิดตี้หลิงหานมีสีหน้าเรียบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง

        ความรู้สึกราวกับต่อยหมัดใส่ปุยฝ้าย [1] นี้ไม่ดีสักเท่าไร เวลานี้เขาดูไม่ค่อยดีนัก ราวกับกำลังจะทะยานสู่สวรรค์ ไร้ความแปลกแยกไร้ความเยือกเย็น มีเพียงความอ่อนแอ

        หากนางยังดุร้ายใส่อีกก็คงรู้สึกเหมือนเป็นคนพาลที่กำลังรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า

        อันที่จริงฮวาเหยียนไม่ต้องการตอบคำถามนี้เมื่อสี่ปีก่อนมู่อันเหยียนตัวจริงเคยมีใจให้ผู้ใด นางจะรู้ได้อย่างไร?

        “หม่อมฉันความจำเสื่อมจำไม่ได้เพคะ...”

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเดิมทีต้องการพูดจากระทบกระทั่งตี้หลิงหานอีกสองสามคำ ทว่าคำที่กล่าวออกมากลับมิได้น่าหงุดหงิดรำคาญใจเท่าใดนัก

        หลังนางเอ่ยจบพลันได้ยินตี้หลิงหานไอเสียงเบาก่อนพึมพำว่า “อ้อ จริงด้วย ข้าก็ลืมไปว่าเจ้าจำอันใดมิได้สักนิด...”

        เชิงอรรถ

        [1] ต่อยหมัดใส่ปุยฝ้ายเปรียบถึง การต่อยที่ท้องของคู่ต่อสู้ ทว่าท้องกลับนุ่มเหมือนฝ้าย อธิบายถึงพลังหรือวรยุทธ์ของคู่ต่อสู้ที่ดีมากต่อให้ออกแรงแค่ไหนก็ไร้ผล และไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ได้เลย