กาฟิวเดินเข้ามาในสนามได้รับเสียงกรี๊ดดังกึกก้องทั่วสนามเขาเป็ขวัญใจของหญิงแท้ชายเทียมมานานแล้ว ด้วยความที่หน้าตาหล่อเหลามีเสน่ห์ชวนมองและฝีมือการขับรถที่ไม่เป็รองใครทำให้เขาได้รับความสนใจมาก
“ทำเป็เดินเท่ห์ให้สาวกรี๊ดตอนเดินออกสนามมึงจำความรู้สึกนั้นไว้ให้ดีละว่ามันต่างกันแค่ไหน” เอ็มเหยียดยิ้มมุมปาก ไอ้ลูกเศรษฐีอวดดีริอ่านมาแข่งกับเขาใครๆก็รู้ว่าเขาครองแชมป์ทุกสมัย อยู่ดีๆไอ้เด็กเวรอยากจะปีนเกลียว ก็ให้มันปีนไปตกลงมาเจ็บกูจะคอยซ้ำ
“บอกตัวเองก่อนเถอะ ถ้าไม่กล้าเดินออกสนามเดี๋ยวกูให้เพื่อนปิดไฟให้” คำตอบยียวนกวนประสาทไม่แพ้กัน
“ขี้แพ้เหมือนเพื่อนมึงกูไม่สนหรอกเก่งให้ได้ครึ่งกูก่อนแล้วค่อยคุย ถ้าไม่ติดว่าต้องมาเอาเงินพวกลูกเศรษฐีหน้าโง่ กูไม่อยากมาเหยียบที่นี่ให้เมื่อยตีนหรอก” เอ็มพูดด้วยความสะใจทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอม บอสเห็นเหตุการณ์เข้ามาดึงแขนเพื่อนตัวเองออกไป
“รอดูความพ่ายแพ้ของเพื่อนมึงให้ดีละไอ้บอสพวกขี้แพ้” เอ็มฝากคำพูดทิ้งท้ายบอสขบกรามกำมือแน่นมองหน้าเอ็มด้วยความโกรธ
“สัส เอ้ย”กาฟิวหงุดหงิดแทนเพื่อนที่โดนดูถูกซึ่งหน้า อยากจะเอาตีนเหยียบหน้ากับความโอหังของมันนัก
“มันพูดอะไรกับมึงถึงทำให้ของขึ้น”บอสพากาฟิวเดินเลี่ยงจนสติเริ่มกลับมาอีกครั้ง มองหน้าเอาคำตอบ
“มึงอย่ารู้เลยวะแม่งเจ็บใจ”เขาหัวเสียแต่ก็ไม่ยอมบอก
“ถ้ามันพูดถึงกู มึงไม่ต้องสนทำหน้าที่ของมึงให้ดีก็พอ”
“เออ กูจะทำให้มึง อย่าลืมที่ตกลงกันไว้ละ”กาฟิวตอบกลับสายตาเ้าเล่ห์
เกมส์ในสนามขับเคี่ยวอย่างดุเดือดเอ็มเป็ฝ่ายนำไปก่อนตามติดด้วยกาฟิวเกือบถึงเส้นชัยต่างคนต่างเร่งเครื่องเพื่อกำชัยชนะ เอ็มแสยะยิ้มอย่างเป็ต่อกาฟิวตามมาติดๆรถเบียดอย่างไม่ยอมกัน ทางโค้งข้างหน้าตัดสินว่าใครจะอยู่หรือไป
เสียงรถดังสนั่นทั้งสนามฮือฮาแทบจะหยุดหายใจ อีกไม่กี่วินาทีจะรู้ผลและใครคนหนึ่งถึงก่อนอย่างเฉียดฉิวเสียงโห่ร้องรอบสนาม
เอ็มทิ้งตัวลงข้างรถอย่างเหนื่อยล้าทุกอย่างพังในพริบตามองดูไอ้กาฟิวที่ยิ้มทั้งตาและปากชูถ้วยรางวัลในมือ
“ดีใจด้วยนะมึง”
อะตอมกอดเพื่อนโห่ร้องดีใจบอสยิ้มไม่หุบ เขาสะใจที่เห็นสีหน้าพ่ายแพ้ของไอ้เอ็ม เมียเก่าเขายืนปลอบมันอยู่ข้างๆสมกันดีแล้วขอให้รักกันให้ดีเพราะต่อจากนี้ความบรรลัยรอพวกมันสองคนอยู่พวกที่ลงพนันข้างมันไปหลายสิบล้านจะยอมปล่อยให้มันใช้ชีวิตปกติได้หรือเปล่าเขาไม่ได้อยากคิดแทนใคร แต่คิดแล้วมีความสุข
“ไหมชงเหล้าเข้มๆให้ฟิวมันหน่อย”บอสเป็คนสั่งน้ำเสียงรื่นรมย์ สายไหมขยับตัวทันทีเธอไม่รู้ว่าเขาจะดื่มอะไรก็เลยรีรอ
“มาทำงานแต่ไม่รู้หน้าที่ตัวเอง” กาฟิวพูดลอยๆมองหน้าสายไหมเย้ยหยัน เธอก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะอะไรกับเธอเมื่อคืนก็ทีนึงพยายามอดทนให้มากที่สุด
“มึงก็..นะ จะไปอะไรกับน้องเขาวะ” อะตอมเตือนเพื่อน
“พูดจากับน้องเขาดีๆหน่อยไอ้ฟิว” บอสอีกคนที่กระซิบเตือนทั้งคู่นั่งติดกัน กาฟิวยิ้มหยันก่อนจะรับแก้วเหล้าจากสายไหมดื่มรวดเดียวหมด
สายไหมกลัวเขาจะอารมณ์เสียอีก จึงรีบเดินมารับแก้วจากเขามือทั้งสองัักันกาฟิวจงใจจับมือของเธอไม่ยอมปล่อยรอยยิ้มกวนๆติดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเธอนับหนึ่งในใจเรื่อยๆเพื่อข่มความโกรธ บอสกับอะตอมมองอยู่เงียบๆ
“ก็เอาไปดิแก้ว” เขาปล่อยมือและผลักแก้วเหล้าให้เธอ สายไหมข่มความโกรธรับแก้วมาชงเหล้า คืนนี้จะรอดจนงานเลิกไหมเธอคิดในใจ
“เห็นหน้าไอ้เอ็มแล้วแม่งสะใจโวดีนักเป็ไงละมึง” กาฟิวแสยะยิ้มมุมปากสายตาร้าย เหลือบมองสายไหมเธอต้องหลบตาไม่อยากมองหน้าเขา
“รวยนี่หว่าไอ้บอสได้เท่าไหรวะ” อะตอมสนใจเงินในกระเป๋าเพื่อนขึ้นมาอยากรู้ตัวเลข
“ไม่เท่าไหร่หรอกกูเลี้ยงพวกมึงได้สบายคืนนี้ขอบใจมึงมากไอ้ฟิว กูรอดูความชิบหายของพวกมันสองคน”
“ไม่เป็ไรเพื่อนมึงเจ็บกูก็เจ็บเช่นกัน กับผู้หญิงบางคนมึงอย่าไปให้ราคามากนักเห็นค่าแค่บนเตียงก็พอ” เขาไม่ได้พูดเฉยๆแต่ส่งรอยยิ้มหยันให้สายไหมเธอหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดนั้น ไม่ได้เจาะจงว่าใครแล้วทำไมต้องมองหน้ากันแบบนั้นช่างเถอะสันดานมันแก้กันไม่หายจริงๆ
บอสกับอะตอมมองหน้ากันหนักใจรู้ว่าไอ้ฟิวมันจงใจกระทบอีกคน ไม่เข้าใจความคิดมันเอาซะเลยปกติไม่เคยเป็แบบนี้สักหน่อย นั่งดื่มกันไม่นานบอสก็ปลีกตัวไปหน้าสนามการแข่งขันในนั้นยังไม่จบ
“พี่ตอมส่งแก้วมาสิคะเดี๋ยวไหมชงให้”
“นี่ครับ”
“เอาเข้มหรือแบบเดิมคะ” มีรอยยิ้มติดอยู่บนใบหน้า น่ารักมากในความรู้สึกของอะตอม ถ้าเพื่อนเขาไม่จะพยายามทำให้เธอหงุดหงิดเล่นคงจะดีกว่านี้
“ไหมอยากให้พี่ดื่มแบบไหนก็เอามาเถอะพี่ได้หมด” เขาพูดครึ้มอกครึ้มใจ
“เทแม่งเพียวๆให้มันเลยน้องแดกได้หมด อย่าให้ต้องแบกกลับเลยนะมึง”
“เมาก็นอนที่นี่สิทำไมต้องกลับ”
“ก็ดีไม่ต้องเป็ภาระให้กูตามเก็บ” กาฟิวไม่ละไปจากใบหน้าสวยชุดดำวาบหวิวที่เธอใส่มันขับผิวเธอสว่างไสวดูนุ่มลื่นน่าััเขามองเธอเหมือนของหวานที่อยากจะดื่มกิน
“ใหญ่มานี่หน่อย” กาฟิวกระซิบกระซาบรู้กันกับใหญ่สองคน ใหญ่รับคำสั่งเดินไป
“ไหมดื่มกับพี่ด้วยสิเห็นถือไว้นานแล้วมาชนกันหน่อย” เสียงไอ้ตอมมันหวานหูซะจนเลี่ยนปกติมันเห็นใครสวยก็ม่อใส่ แต่ครั้งนี้ระคายหูเขาที่สุด
“ได้สิคะ แต่ไหมดื่มเยอะไม่ได้นะคะเดี๋ยวเมาก่อนไม่ได้ดูแลพวกพี่พอดี”
สายไหมหัวเราะเบาๆบรรยากาศน่าจะดีทีเดียวถ้าหากว่าใครบางคนจะไม่จ้องเธออย่างเสียมารยาทลูกตาแวววาวคู่นั้นอยากจะจิกให้เืออกซิบๆ
“ดูแลยังไงน้องส่งเพื่อนพี่บนเตียงหรือเปล่า” กาฟิวยื่นหน้ามาใกล้กว่าเดิมจงใจัักับแขนเรียวงาม “มึงก็นะไอ้ฟิวชอบทำบรรยากาศกร่อยเป็ห่าอะไร” อะตอมโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด
“กูไม่ได้ถามมึงจะเสือกเพื่อว่าไงน้องพี่ถามก็ตอบสิครับ” เขา้าให้เธอตอบ
“พี่น่าจะเข้าใจขอบเขตคำว่าดูแลในงานของไหมคืออะไรพี่มีปัญหาในการใช้ภาษาไทยตรงไหนไหมแนะนำเพื่อนให้ได้นะคะเพื่อนไหมเรียนเอกภาษาไทย”
“ถ้าจะสอนขอเป็น้องได้ไหมแบบตัวต่อตัวแบบน้องสอนพี่และพี่สอนน้อง” คำพูดกำกวมกับสายตาที่แพรวพราวมองปราดมองทั่วร่างระหงทำให้อารมณ์ของสายไหมกระฉุด ไม่เคยพบเห็นคนน่ารังเกียจแบบนี้มาก่อน เธอจึงได้แต่บีบมือตัวเองแน่น
“พอไอ้ฟิวมึงจะนิสัยเสียถึงไหนวะ พูดกับน้องดีๆอย่างทะลึ่ง” อะตอมส่ายหัวเริ่มปวดจิ๊ดๆขึ้นมามันไม่เคยทำตัวแย่ต่อหน้าผู้หญิง ครั้งนี้มันเป็อะไรนักหนา
“พี่อะตอม” ยัยลิลลี่เข้ามาหาอะตอม ไม่ได้ทักเฉยๆแต่นั่งลงบนตักและคล้องคอเขาเอาไว้ใบหน้าสวยคลอเคลียอะตอม
“ทำอะไรลี่ ออกไปก่อน” เขาดันตัวเธอให้ห่างตัวแต่เธอเหมือนปลิงกอดไม่ยอมปล่อยแล้วซบอยู่ตรงหน้าอก
“ไล่ลี่ทำไมคะเราไม่ใช่คนอื่นไกลสักหน่อย”
“มันไม่เหมาะออกไปก่อนแล้วนั่งคุยกันดีๆ”
“ไม่เหมาะยังไงทำออกบ่อยหรือพี่แคร์คนอื่น” สัญชาติญาณผู้หญิงมันแรง เธอเหลือบมองสายไหมชักสีหน้าใส่กาฟิวมองยิ้มๆยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างครึ้มใจ
“อย่าล้ำเส้นลี่ ออกไป” สายไหมไม่ได้สนใจกับอาการนัวเนียของผู้หญิงที่แสดงบทรักอย่างโจ่งแจ้งเธอทำหน้าที่ชงเหล้าให้กาฟิวที่ยื่นแก้วมาให้เธอ สีหน้ากาฟิวดูรื่นรมย์เกินเหตุ
“ถ้างั้นไปกับลี่ข้างบนเถอะค่ะแล้วลี่จะปล่อย”
ผู้หญิงเริ่มต่อรอง อะตอมดูเครียดเขามองหน้าสายไหมแบบเกรงใจ ลิลลี่ทำมากกว่าเดิม เธอคลอเคลียตรงซอกคอ มือไม้อยู่ไปสุขไล่ปลดนั่นนี่เขาไม่ไหวที่จะจับมือเธอให้อยู่นิ่ง ผลักเธอออกและดึงมือออกไปด้านนอก สายไหมได้แต่มองตาม
“อยากไปแจมกับเขาเหรอเห็นมองตาละห้อย” ถ้อยคำดีๆไม่เคยออกจากปากผู้ชายคนนี้เลยเชื่อสิเธอไม่ตอบไม่สบตาแต่นิ่งเงียบ มีเพียงดวงตาที่หลุบต่ำเจิดจ้าด้วยความโกรธ
“มานั่งดิ”
กาฟิวไม่รอให้เธออนุญาต เขาคว้าแขนเล็กแต่โดนขืนมือไว้เขาหมั่นไส้จากที่จะให้นั่งเก้าอี้ข้างๆเปลี่ยนใจดึงเธอมานั่งบนตักฝ่ามือหนากอดรอบเอวไม่ให้เธอดิ้น ชุดเดรสร่นขึ้นมองเห็นผิวขาวเนียนละเอียด
ฝ่ามือหนาลูบไล้ไม่ได้สนใจอาการดิ้นรนสักนิดไม่ได้สนใจว่าใครจะมอง
“ปล่อย” สายไหมพูดรอดไรฟันยิ่งดิ้นเขายิ่งรัดเธอแน่น ฝ่ามือของเขาไม่หยุดกับลูบไล้ตามร่างกายด้วยความเอาแต่ใจ
214
