เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวสายลมพัดผ่านหุบเขา วันเวลาที่จวินเหรินใช้ฝึกฝนไม่เคยขาดตกบกพร่องแม้แต่วันเดียว
เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีในตอนนี้ ร่างกายสูงโปร่งแข็งแรง ไหล่กว้าง กล้ามเนื้อเรียบแน่นจากการฝึกดาบและบำเพ็ญเพียรทุกเช้าตรู่ ดวงตาคู่คมฉายแววสุขุมลึกซึ้งกว่าวัย ดาบัเก้าทิศที่เคยเป็เพียงท่าพื้นฐาน ได้ถูกเขาฝึกจนกลายเป็ของตนเองอย่างแท้จริง
วันนี้เป็วันตลาดดอกเหมยประจำปีที่เมืองหลิงหยวน ดอกเหมยสีขาวบริสุทธิ์ถูกนำมาจำหน่ายเต็มตลาด ถนนสายหลักเต็มไปด้วยผู้คนและกลิ่นหอมอ่อนโยน
จวินเหรินเดินเคียงข้างจวินหลิงอวิ๋นพี่สาวของเขา ทั้งคู่สวมชุดธรรมดาเพื่อไม่ให้ดูเด่นสะดุดตาเกินไป
"เหรินเอ๋อร์ ปีนี้เ้าจะซื้อดอกเหมยไปปลูกที่ลานฝึกหรือไม่? ปีก่อนเ้าบอกว่าอยากให้มีต้นเหมยคู่กับต้นที่ท่านพ่อปลูกไว้"
จวินเหรินยิ้มบาง ๆ มองพี่สาวด้วยสายตาอบอุ่น
"แน่นอนขอรับท่านพี่ ข้าจะเลือกต้นที่แข็งแรงที่สุด เหมือนกับที่ท่านเลือกผ้าไหมที่ดีที่สุดให้ข้าเมื่อปีก่อน"
ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ขณะเดินผ่านร้านค้าต่าง ๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณกว้างที่มีเวทีเล็ก ๆ ตั้งอยู่
บนเวทีนั้น มีกลุ่มชายหนุ่มชุดคลุมสีเทาปักลายเมฆหมอกยืนเด่นเป็สง่า พัดในมือพับเปิดปิดอย่างสง่างาม พวกเขาคือศิษย์จาก 'สำนักเมฆาไร้ขอบเขต' สำนักระดับกลางในมณฑลหยุนหลิงที่มีชื่อเสียงด้านวิชาลมและกระบี่
หัวหน้าของกลุ่ม ชายหนุ่มหน้าตาคมคายชื่อ 'เฟิงหลงอวิ๋น' ขอบเขตหลอมกายขั้นเก้า กำลังมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม
"ได้ยินมาว่าตระกูลจวินมีบุตรีงามและบุตรชายพร์ ข้าเฟิงหลงอวิ๋นอยากทดสอบฝีมือสักหน่อย จะมีผู้ใดกล้าขึ้นมาบนเวทีนี้หรือไม่?"
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มศิษย์สำนักเมฆาไร้ขอบเขต ผู้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบ
จวินหลิงอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายจงใจยั่วยุ
"อย่าไปสนใจเลยเหรินเอ๋อร์ พวกมันแค่อยากสร้างชื่อเสียงในเมืองเราเท่านั้น"
แต่แล้ว เฟิงหลงอวิ๋นก็ยกพัดชี้ตรงมาที่ทั้งคู่
"แม่นางผู้นั้น ชุดสีน้ำเงินปักนกยูง คงเป็คุณหนูจวินหลิงอวิ๋นแห่งตระกูลจวินกระมัง? ได้ยินว่าเ้าฝึกวิชานกยูงรำแพนหางมาพอสมควร ข้าอยากเห็นฝีมือสักหน่อย"
จวินเหรินก้าวไปยืนขวางหน้าพี่สาวทันที ดวงตาเย็นเยียบลงเล็กน้อย
"หากมีธุระกับตระกูลจวิน ก็มาคุยกับข้าเถิด คุณชายเฟิง ข้าชื่อจวินเหริน ยินดีรับคำท้า"
ฝูงชนส่งเสียงฮือฮา เฟิงหลงอวิ๋นหัวเราะดัง
"เด็กสิบหกปีจะมาสู้กับข้า? ช่างน่าขันเสียจริง แต่ก็ดี... ข้าจะให้เ้าได้เห็นความห่างชั้นระหว่างสำนักใหญ่กับตระกูลขุนนางธรรมดา"
ทั้งสองขึ้นเวที จวินเหรินถอดเสื้อคลุมนอกออก เหลือเพียงชุดในสีครามเรียบง่าย มือขวากำดาบไม้ที่พกติดตัวมา
เฟิงหลงอวิ๋นสะบัดพัด พลังลมหมุนวนรอบตัว ระดับพลังเหนือกว่าจวินเหรินอย่างเห็นได้ชัด
"ข้าจะให้เ้าได้ลงมือก่อนสามกระบวนท่า ถือว่าให้เกียรติแล้ว"
จวินเหรินไม่ตอบ แต่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขารู้ดีว่าตนเองด้อยกว่าด้านพลังหยวนชี่ แต่... เขาเคยฝึก ‘การสังเกตและคาดเดา’ มาอย่างหนักภายใต้คำสอนของอาจารย์หลี่
กระบวนท่าแรก จวินเหรินก้าวเท้าซ้ายเล็กน้อย ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ แต่กลับเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ฟันดาบไม้เฉียงขึ้นไปที่ท้องน้อยของเฟิงหลงอวิ๋น
เฟิงหลงอวิ๋นหัวเราะเยาะ พัดปัดป้องอย่างง่ายดาย แต่ทันใดนั้น จวินเหรินก็หมุนตัวหลบ พลางโยนเศษดินเล็ก ๆ ที่ซ่อนไว้ในมือซ้ายเข้าไปในสายตาของอีกฝ่าย
"เด็กเ้าเล่ห์!"
เฟิงหลงอวิ๋นยกแขนปิดตา จวินเหรินฉวยโอกาสนั้นใช้เท้าถีบที่ข้อพับเข่าอีกฝ่ายอย่างแรง พร้อมกับใช้ด้ามดาบกระแทกที่ข้อมือที่ถือพัด
พัดหลุดมือ เฟิงหลงอวิ๋นเซถอยหลังสองก้าว สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย
ฝูงชนรอบข้างส่งเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้น
จวินเหรินก้าวถอยหลัง ยืนนิ่ง มือยังกำดาบไม้แน่น
"คุณชายเฟิง ข้าบอกแล้วว่าข้ายินดีรับคำท้า แต่ไม่ได้บอกว่าจะสู้อย่างยุติธรรม"
เฟิงหลงอวิ๋นคำราม กำลังจะพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่ศิษย์รุ่นพี่ของสำนักเมฆาไร้ขอบเขตคนหนึ่งรีบก้าวขึ้นมาขวาง
"พอได้แล้วหลงอวิ๋น วันนี้เรามาเที่ยวตลาด ไม่ใช่มาก่อเื่"
เฟิงหลงอวิ๋นกัดฟัน กวาดตามองจวินเหรินอย่างเคียดแค้น ก่อนจะหันหลังจากไปพร้อมพวกพ้อง
จวินหลิงอวิ๋นรีบวิ่งขึ้นเวที จับแขนน้องชายไว้แน่น
"เ้าไม่เป็ไรใช่ไหม? ข้าจะบอกท่านพ่อให้จัดการเื่นี้เอง"
จวินเหรินส่ายหน้า ยิ้มอ่อนโยน
"ไม่จำเป็หรอกท่าน ข้าแค่ไม่อยากให้ใครมากล่าววาจาดูถูกท่านเท่านั้น"
ทั้งสองเดินลงจากเวที ท่ามกลางสายตาชื่นชมและซุบซิบของผู้คน
เวลาล่วงเลยต่อมา จวินเหรินอายุครบสิบแปดปีเต็ม
เช้าวันเกิดของเขา ณ หอคอยัเก้าชั้น จวินเทียนหลงพาลูกชายขึ้นไปชั้นที่เก้าเป็ครั้งแรก
ภายในห้องลับ มีแท่นหยกวงกลมตั้งอยู่ ตรงกลางเป็ ‘หยกัฟ้าคืนชีพ’ ชิ้นเล็กสีฟ้าอมเขียว ภายในมีลายัหมุนวนราวมีชีวิต
จวินเทียนหลงวางมือบนไหล่ลูกชาย
"เหรินเอ๋อร์ วันนี้เ้าจะได้รู้ความลับที่ตระกูลเราซ่อนไว้มานาน หยกชิ้นนี้... มันเลือกเ้าั้แ่เ้ายังเด็ก ข้าััได้ถึงการตอบสนองของมันทุกครั้งที่เ้ามาใกล้"
จวินเหรินก้าวเข้าไปใกล้ หยดเืจากนิ้วชี้หยดลงบนหยกทันใดนั้น...
หยกสั่นะเื พลังสีฟ้าสว่างวาบพุ่งทะลักออกมา ลายัภายในพลันเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิต หมุนวนรอบร่างจวินเหรินราวกับกำลังตรวจสอบ
'ข้า... กำลังถูกเลือกอยู่เช่นนั้นหรือ?'
หยกค่อย ๆ ลอยขึ้น กลายเป็แสงสีฟ้าที่พุ่งตรงเข้าหัวใจของเขา
จวินเหรินรู้สึกถึงพลังมหาศาลไหลทะลักเข้ามาในเส้นลมปราณ ทันใดนั้น เขาก็ทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
จวินเทียนหลงถอนหายใจยาว
"จากนี้ไป เ้าจะต้องแบกรับภาระที่หนักยิ่งกว่าที่เคย โลกภายนอกจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เหรินเอ๋อร์... เตรียมตัวให้พร้อมเถิด"
แสงจากหยกค่อย ๆ จางลง แต่ภายในร่างกายของจวินเหริน พลังลึกลับแห่งัฟ้าได้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว
29K
