คำสัญญาจากอดีตชาติ (Destined Across Time)

???? ตอนที่ 3 : ชายที่หมดศรัทธาในรัก

เสียงไก่ขันปลุกจากลานบ้านดังลอดเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกถึงเช้าอีกวันในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ยังไม่ตื่นเต็มที่

ปภพนั่งอยู่ตรงระเบียงไม้ มือถือถ้วยกาแฟร้อน กลิ่นหอมลอยคลุ้งไปพร้อมสายหมอกบางๆ ที่คลอเหนือทุ่งนาเบื้องหน้า

เขามองภาพนั้นเงียบๆ เหมือนคนกำลังจมอยู่ในความคิดที่ไกลแสนไกล

ชายวัย 47 ปี ผิวสองสี หน้าตาค่อนข้างขาวสะอาด สูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตแขนพับถึงศอก — ดวงตาคมที่เคยมั่นคงและอบอุ่นบัดนี้ดูหม่นลงเล็กน้อย

ปภพเคยเป็๞ชายหนุ่มผู้เปี่ยมความฝันจากครอบครัวชาวนา พ่อแม่ทำนาเลี้ยงชีพอยู่ในอำเภอเล็กๆ เขาเรียนเก่ง มุ่งมั่นอยากให้พ่อแม่มีชีวิตที่ดีกว่าเดิม จึงสอบเข้ารับราชการได้๻ั้๫แ๻่อายุยี่สิบหก

กว่าจะมาถึงตำแหน่ง “ปลัดอบต.” ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย เขาทุ่มเททั้งแรงกายและใจจนแทบไม่มีเวลาให้ชีวิตส่วนตัว

???? ครั้งแรกของความพัง

ภรรยาคนแรกของเขา — “ศศินา” นักจิตวิทยาในเรือนจำหญิง สวย เปรี้ยว ฉลาด และมีเสน่ห์

ความรักเริ่มต้นด้วยแรงดึงดูดและความเข้าใจ แต่จบลงด้วยการทรยศ

“พี่เป็๞คนดีเกินไป ฉันอยู่กับพี่แล้วเหมือนอยู่ในกรอบ”

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เธอพูดก่อนหายไปกับชายอีกคน — พร้อมลูกชายสองคนที่เธอไม่ขอเลี้ยง

ปภพจำได้ดี…คืนที่เขาอุ้มลูกชายคนเล็กไว้ในอ้อมแขน น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้เสียใจที่ถูกทิ้ง แต่เสียใจที่ความตั้งใจดีของเขาไม่เคยเพียงพอ

“พ่อไม่เป็๞ไร…พ่อจะดูแลลูกเอง”

เขาพูดกับเด็กวัยสี่ขวบในอ้อมแขนเหมือนสัญญากับตัวเอง

???? ครั้งที่สอง…เหมือนจะใช่ แต่ไม่ใช่

หกปีต่อมา เขาแต่งงานอีกครั้งกับ “กมลรัตน์” ครูใหญ่โรงเรียนประถม สง่า ฉลาด และเ๯้าระเบียบ

เธอเคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว มีลูกติดสองคนผู้หญิง ปภพพยายามรับได้ทั้งหมด

แต่ความรักของเธอกับเขาเหมือนเส้นขนาน —

เธอให้ความสำคัญกับ “ภาพลักษณ์” และ “ความก้าวหน้า” มากกว่า “ความรู้สึก”

เวลาผ่านไปหกปี เขาคิดว่าคราวนี้จะไปได้ดี…จนวันหนึ่งเธอเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจเขาชาวาบอีกครั้ง

“เราหย่ากันเถอะ ฉันหมดรักแล้ว…อยากมีชีวิตที่ก้าวหน้า”

เขาไม่อ้อนวอน ไม่ต่อว่า เพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วเซ็นชื่อ

เพราะสำหรับเขา…การบังคับให้ใครอยู่ ทั้งที่หมดใจ มันไม่ต่างจากการทำร้าย

คืนนั้น หลังจากขนของกลับบ้าน เขาเปิดไฟในบ้านไม้สองชั้นที่เงียบงัน มีเพียงเสียงนาฬิกาเดิน

ลูกชายสองคนของเขาโตพอจะเข้าใจ พวกเขาเข้ามากอดพ่อแน่น

“พ่ออย่าเศร้านะ พวกผมยังอยู่”

“พ่อไม่ได้เศร้า…พ่อแค่เหนื่อย”

เขายิ้มบางๆ — ยิ้มแบบคนที่ยอมรับทุกอย่างแล้ว

???? กลางคืนแห่งการทบทวน

หลังอาบน้ำ เขานั่งที่โต๊ะทำงานเล็กๆ เปิดสมุดบันทึกเก่าเล่มหนึ่งที่ภรรยาคนแรกเคยให้

หน้าสุดท้ายเขียนด้วยลายมือของตัวเอง

“ความรักไม่ได้หมดไป…แค่เราไม่รู้จะให้ใครอีกแล้ว”

เขาหลับตา เงยหน้ามองเพดาน เสียงฝนเริ่มตกอีกครั้ง

กลิ่นดินหลังฝนพาเขาย้อนกลับไปวัยเด็ก — ภาพพ่อกับแม่ทำนาอย่างมีความสุข

หัวใจที่แห้งแล้งเริ่มอ่อนลงทีละน้อย

แต่ในความมืด…ความฝันบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาว สวมชุดผ้าไหมสีขาว ยืนอยู่ริมทุ่งนา มองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน

“ข้ารอเ๽้ามานาน…”

ปภพสะดุ้งตื่น หัวใจเต้นแรง เหงื่อเย็นชุ่มหลัง

เขานั่งนิ่งอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ให้กับตัวเอง

“แปลก…ทำไมเหมือนเคยเห็นเธอมาก่อน”

คืนนั้น เขาเปิดโทรศัพท์ ตั้งใจจะอ่านข่าวแต่สายตากลับไปสะดุดกับโฆษณาแปลกๆ

“Find your soulmate — สำหรับคนที่ยังเชื่อในโชคชะตา”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“ก็น่าสน…อย่างน้อยจะได้รู้ว่าผมยังมีค่าพอให้ใครมาสนใจไหม”

นิ้วชายวัย 47 กดดาวน์โหลดอย่างลังเล

ไม่รู้เลยว่า…ในอีกมุมของโลกออนไลน์ หญิงวัย 40 คนหนึ่งก็เพิ่งทำแบบเดียวกัน