บทที่ 7 เสี่ยวเปาเปาอยากกินต้มจืดหัวไชเท้า!
ในที่สุดสองแม่ลูกก็เดินทางมาถึงถ้ำลับที่ซ่อนตัวอยู่หลังชะง่อนหินั์บนเทือกเขาหมื่นลี้ บริเวณนี้ลับตาคนและยังพอมีความชื้นหลงเหลืออยู่บ้าง เหมาะเจาะกับแผนการสร้างความรวยของอดีตซีอีโอสาวเป็ที่สุด
มู่หลันปลดตะกร้าไม้ไผ่ลงจากบ่าอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ อุ้มเสี่ยวเปาเปาออกมาวางลงบนโขดหินเรียบๆ
“เปาเปานั่งพักตรงนี้นะลูก ดูแม่ให้ดีๆ เดี๋ยวแม่จะเล่นกลเสกสมบัติให้เ้าดู!” มู่หลันขยิบตาให้ลูกสาวอย่างมาดมั่น
เธอเดินลึกเข้าไปในถ้ำเล็กน้อย เรียกเอารากโสมเกาหลีอบแห้งจากระบบออกมาวางบนพื้นดินร่วนซุย จากนั้นก็หลับตาลง รวบรวมสมาธิเพื่อเรียกใช้พลังพฤกษาเจริญรุ่งเรือง อย่างที่ซักซ้อมไว้ แสงสีเขียวมรกตเริ่มเรืองรองขึ้นที่ฝ่ามือของเธออย่างช้าๆ ...
ทางด้านเสี่ยวเปาเปาที่นั่งห้อยขาสั้นๆ ตีอากาศไปมา คอยดูแม่ต๋าเล่นกลอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าผ่านไปอึดใจหนึ่ง เด็กน้อยก็เริ่มเบื่อที่จะนั่งเฉยๆ ดวงตากลมโตหันไปมองรอบๆ ถ้ำ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับพุ่มใบไม้เล็กๆ สีเขียวอมแดงที่แทงยอดโผล่ออกมาจากซอกหินแข็งกระด้างตรงมุมผนังถ้ำ
“เอ๊ะ... ดอกม้ายหยอ? ต้วยตัง เสี่ยวเปาเปาปายเก็บให้ต้านแม่ดีกั่ว”
ด้วยความซุกซนและอยากรู้อยากเห็น ก้อนแป้งน้อยจึงะโลงจากโขดหิน เดินเตาะแตะไปหยุดอยู่หน้าซอกหินนั้น มือเล็กๆ ที่ผอมแห้งแต่ทรงพลังเอื้อมไปจับโคนต้นไม้สีแดงเขียวนั้นไว้มั่น หมายจะเด็ดดอกไม้ไปฝากแม่ต๋า
“อึ๊บ! ดึงๆๆ ดึงม่ายออก! แข็งจุง!”
เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่น เมื่อพบว่าต้นไม้เล็กๆ นี้ยึดติดกับหินแ่ากว่าที่คิด เสี่ยวเปาเปาจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ย่อเข่าลงเล็กน้อย แล้วใช้พลังฮัลค์มินิออกแรงดึงพรวดขึ้นมาเต็มเหนี่ยว!
แคร่ก... ครืนนนน!!
เสียงหินูเาที่แข็งปานเหล็กกล้าปริแตกออกเป็ทางยาว ตามมาด้วยเสียงรากไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกกระชากหลุดจากผืนดินดังกึกก้อง! ฝุ่นดินสีน้ำตาลฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณพร้อมกับกลิ่นหอมของสมุนไพรและไอดินที่เข้มข้นจนเตะจมูก
----
ทางด้านมู่หลันหลังจากที่พยายามอยู่ครู่ใหญ่ แสงสีเขียวมรกตที่สว่างวาบสลายตัวไปในอากาศ พร้อมกับร่างของมู่หลันที่ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นดินอย่างหมดสภาพ หญิงสาวหอบหายใจแฮกๆ กอบโกยอากาศเข้าปอดราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนข้ามเขามาสิบลูก เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและไหลซึมลงมาตามแผ่นหลังจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม พลังกายที่ถูกจำกัดของร่างเดิมถูกกระบวนการปลุกชีพสูบออกไปจนแทบไม่เหลือแม้แต่หยดสุดท้าย แขนขาสั่นเทาจนแทบจะประคองตัวเองไม่อยู่ เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเพราะว่าเมื่อคืนตอนที่ปลุกพลังทำไมไม่เหนื่อยเหมือนตอนนี้ หรือว่าพลังของเธอมีโควต้าจำกัด!!
แต่ถึงกระนั้น เมื่อเธอก้มมองผลงานชิ้นเอกในมือที่กำลังสั่นระริก โสมป่าร้อยปีอวบอ้วนที่กำลังเปล่งแสงสีเขียวจางๆ ส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์เตะจมูก ริมฝีปากที่ซีดเซียวก็ยังอุตส่าห์เหยียดยิ้มกว้างออกมาด้วยความภาคภูมิใจ
‘สำเร็จ! เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่มีเ้านี่ร้อยปีอยู่ในมือพวกกับหัวเมื่อคืนแค่นี้ก็รวยเละแล้ว!’
อดีตซีอีโอสาวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กัดฟันรีดเร้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายฝืนยันตัวลุกขึ้นยืน กะจะหันไปยืดอกโชว์ความเทพให้ลูกสาวดูเต็มที่ว่าแม่ต๋าคนนี้เก่งกาจแค่ไหน ทว่า...
“ว้าววว!! หลุดแย้วๆ!”
เสียงโห่ร้องดีใจของลูกสาวที่ดังแทรกขึ้นมา ทำให้มู่หลันที่กำลังเก๊กท่าเตรียมโชว์ของถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหันขวับกลับไปมองตามเสียงใสแจ๋วนั้นทันที ก่อนที่รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจจะค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเล็กๆ ของก้อนแป้งน้อย!
“เปาเปา! เกิดอะไรขึ้นลู….!!!”
คำพูดของมู่หลันขาดห้วงไปกลางอากาศ ดวงตาของอดีตนักบริหารสาวเบิกกว้างจนแทบเกือบเท่าไข่หานเบอร์ใหญ่ที่สุด โสมป่าร้อยปีในมือที่ว่าล้ำค่าหลุดร่วงลงไปกองกับพื้นดินอย่างไร้เยื่อใย เมื่อภาพตรงหน้ามันกระแทกตาจนสติแทบหลุดออกจากร่าง!
ในมือเล็กๆ ของเสี่ยวเปาเปา ไม่ใช่ดอกไม้ป่า! ไม่ใช่รากไม้ธรรมดา! แต่มันคือโสมคนขนาดั์!! หัวโสมอวบอ้วนสีเหลืองทองขนาดเท่าลำแขนของผู้ใหญ่ มีรูปร่างหน้าตา ลำตัว แขน และขา คล้ายคลึงกับมนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างน่าอัศจรรย์ รากฝอยยาวเฟื้อยสลับซับซ้อนทิ้งตัวลงมาจรดพื้นดิน มันเปล่งประกายออร่าสีทองจางๆ และส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์ที่เพียงแค่สูดดมก็รู้สึกเหมือนอายุยืนขึ้นไปอีกสิบปี!
มู่หลันไม่ต้องใช้ระบบประเมินก็รู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ นี่มันคือ สุดยอดราชันย์โสมป่าอายุไม่ต่ำกว่า 500 ปี ของจริงแท้แน่นอน!! สมบัติล้ำค่าระดับตำนานที่ต่อให้ฮ่องเต้พลิกแผ่นดินหาก็ใช่ว่าจะเจอ แต่มันดันมาซ่อนตัวอยู่ในซอกหินกากๆ และถูกลูกสาววัยสามหนาวของเธอดึงพรวดออกมาเหมือนถอนวัชพืช!!
“ต้านแม่ต๋า! แม่ต๋าดูติ!”
เสี่ยวเปาเปาหิ้วแขนราชันย์โสมป่าอายุ 500 ปี แกว่งไปมาต่องแต่ง วิ่งเตาะแตะเข้ามาหามารดาด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าเปื้อนฝุ่นส่งยิ้มกว้างจนตาหยี
“เปาเปาถอนหัวไชเต้าอ้วนๆ ต้ายต้วย! มานหลบยูในหิน! หัวบะเยิ่มเยยแม่ต๋า เอาปายต้มจืดใส่เนื้อหย่อยม้าย?”
ต้มจืด! ต้มจืดบ้านลูกสิ!! มู่หลันรู้สึกเหมือนมีคนเอาค้อนปอนด์มาทุบหัว สมองของเธอขาวโพลน ขาซ้ายขวาอ่อนแรงจนต้องทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น เธอสลับมองโสมร้อยปีที่อุตส่าห์ใช้พลังปลุกชีพแทบตายที่ตกอยู่บนพื้น กับราชันย์โสม 500 ปี ที่ถูกลูกสาวหิ้วแกว่งเป็ของเล่นในมือของเสี่ยวเปาเปา
อดีตซีอีโอสาวผู้ปราดเปรื่องได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกในใจ...
‘์! นี่ฉันพยายามจะเล่นกลโชว์ลูกสาวทำไมกัน! ในเมื่อฉันมีเทพธิดาแห่งโชคลาภจอมพลังเดินตามก้นต้อยๆ อยู่แบบนี้!! นี่ยังต้องทำมาหากินอะไรอีก นั่งเฉยๆ ให้ลูกถอนวัชพืชไปขายก็รวยล้นฟ้าแล้วโว้ยย!!’
มู่หลันยังไม่ทันจะได้ดึงสติสัมปชัญญะกลับเข้าร่าง หรือเอื้อมมือไปรับสุดยอดราชันย์โสมจากลูกสาว จู่ๆ บรรยากาศรอบถ้ำก็เย็นะเืขึ้นมากะทันหัน
ฟืดดด! ฟาดดดด!
เสียงพ่นลมหายใจฟืดฟาดดังก้องมาจากพุ่มไม้ทึบหน้าปากถ้ำ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบย่ำกิ่งไม้จนหักดัง กรอบแกรบ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของมู่หลันสั่นะเืเบาๆ บ่งบอกถึงขนาดตัวของผู้มาเยือนที่ไม่ธรรมดา
เงาทะมึนขนาดใหญ่ก้าวสลัวออกมาจากหลังพุ่มไม้ แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องให้เห็นร่างของมัจจุราชแห่งูเาหมื่นลี้ หมูป่าเขี้ยวตันขนาดั์! ลำตัวของมันใหญ่โตประหนึ่งโคถึก ขนสีดำมะเมื่อมตั้งชันชี้เด่ราวกับเข็มเหล็ก ั์ตาสีแดงก่ำวาวโรจน์จ้องเขม็งมาที่โสมคน 500 ปีในมือเสี่ยวเปาเปา น้ำลายเหนียวหนืดหยดติ๋งๆ ลงจากเขี้ยวคู่ยาวที่โค้งงอและแหลมคมราวกับดาบ
นี่คือสัตว์อสูรพิทักษ์โสมป่าที่ถูกกลิ่นหอมบริสุทธิ์ดึงดูดมาอย่างไม่ต้องสงสัย!
มู่หลันเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเื ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตาย สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดสั่งให้เธอเพ่งจิตเข้าสู่ระบบห้างสรรพสินค้าทันที สมองของอดีตซีอีโอสั่งการรวดเร็ว หมายจะดึงเอาปืนช็อตไฟฟ้าแรงสูงออกมาสู้ หรืออย่างน้อยก็เปิดมิติแล้วคว้าตัวลูกสาวหลบเข้าไปซ่อนด้านใน
ทว่า! ความว่างเปล่าคือสิ่งที่ตอบกลับมา!
หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าที่เคยสว่างไสว กลับกะพริบแสงสีแดงวาบ พร้อมกับเสียงเตือนที่ดังบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท
[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: พลังกายภาพของคุณต่ำกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำ! ไม่สามารถเปิดประตูมิติ หรือดึงสิ่งของใดๆ ออกมาได้ชั่วคราว กรุณาพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพลังงาน!]
มู่หลันเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บเกาะกุมไปถึงขั้วหัวใจ จะมาพักผ่อนบ้านบิดาของเ้าหรือในเวลาแบบนี้ เ้าระบบ!!
หรือว่านี่คือจุดอ่อนร้ายแรงของเงื่อนไขระบบที่เธอเพิ่งตระหนักได้ในนาทีเป็นาทีตาย! การฝืนใช้พลังพฤกษาปลุกชีพโสมร้อยปีเมื่อครู่ ได้สูบเอาเรี่ยวแรงและพลังงานของร่างเดิมที่ผอมบางนี้ไปจนหยดสุดท้ายแล้ว
ไพ่ตายที่คิดว่าไร้เทียมทาน บัดนี้ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์เพราะขีดจำกัดทางร่างกายของเธอเอง!
สัญชาตญาณสั่งให้เธอพุ่งไปใช้ตัวบังลูกสาว แต่ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงกลับทรยศ มันแข็งทื่อ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วก้อนใหญ่ เธอขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว ได้แต่มองหมูป่าั์ที่กำลังขู่คำราม
อสูรกายตัวนี้!แค่มาเดินเฉี่ยวหรือเอาเขี้ยวแหลมๆ นั่นสะกิดเบาๆ ร่างกายที่เปราะบางราวกับกิ่งไม้แห้งของเธอกับลูกก็คงขาดเป็สองท่อนแล้ว!
โฮกกกกก!!
หมูป่าั์แผดเสียงคำรามลั่นจนฝุ่นร่วงกราว มันตะกุยเท้าหน้ากับพื้นดินสองสามครั้ง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างเล็กจ้อยของเสี่ยวเปาเปาด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัวอย่างสิ้นเชิง ดินหินแตกกระจายตามแรงพุ่งชน เป้าหมายของมันคือการฉีกกระชากเด็กน้อยแล้วชิงสมบัติล้ำค่าไป!
“กรี๊ดดดด! เปาเปา!!”
มู่หลันหลับตาปี๋ กรีดร้องสุดเสียงด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาแห่งความไร้พลังไหลทะลักออกมา ์!!!จะให้พวกฉันสองแม่ลูกตายอีกแล้วหรือ!!มู่หลันตั้งคำถามที่ไม่มีคำตอบขึ้นมาในใจ
ทว่า! ในวินาทีแห่งความเป็ความตายนั้นเอง
“อ๊ะ! แม่ต๋า! เนื้อมาแย้ว!! ”
เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวเปาเปาดังขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างเป็ประกายวิบวับ เด็กน้อยไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว นางมองอสูรกายเขี้ยวตันที่กำลังพุ่งอ้าปากกว้างเข้ามา ด้วยสายตาของคนที่กำลังเห็น วัตถุดิบชั้นเลิศ !
“มีเนื้อมาทามต้มจืดพอตีเยย! ”
เมื่อจมูกและเขี้ยวแหลมคมของหมูป่าพุ่งเข้ามาห่างจากหน้าผากของเสี่ยวเปาเปาเพียงไม่ถึงคืบ ก้อนแป้งน้อยก็จัดการเบี่ยงตัวหลบอย่างพลิ้วไหว (แบบงงๆ) มือข้างซ้ายยังคงหิ้วราชันย์โสม 500 ปีไว้แน่น ส่วนมือขวาที่ว่างอยู่ก็กำหมัดแน่นๆ แล้วง้างขึ้นสุดแขน...
เปรี้ยงงงงงง!!!
เสียงกำปั้นน้อยๆ อัดเข้าที่ปลายคางของหมูป่าั์ดังก้องกังวานราวกับฟ้าผ่ากลางถ้ำ!
แรงปะทะมหาศาลที่สวนทางกับกฎฟิสิกส์ทุกข้อบนโลกใบนี้ ส่งผลให้ร่างมหึมาหนักหลายร้อยชั่งของหมูป่าเขี้ยวตัน ถึงกับชะงักกึกกลางอากาศ หน้าหงายเงิบ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะลอยตีลังกาหมุนควงสว่าน 360 องศา แล้วร่วงลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น!
ตึงงง!!... แอ้ก...
หมูป่าั์ผู้เกรียงไกรแห่งเขาหมื่นลี้ นอนหงายท้องสลบเหมือด ตาเหลือกค้าง น้ำลายฟูมปาก ขาทั้งสี่ชี้ฟ้ากระตุกหงึกๆ สิ้นฤทธิ์จากการโดนเด็กสามขวบต่อยเสยคางเพียงหมัดเดียว!
ความเงียบสงบอันน่าขนลุกเข้าปกคลุมถ้ำลับอีกครั้ง...
“เย่ๆ! หมูหลับแย้ว! ”
เสี่ยวเปาเปาะโหยองแหยงด้วยความดีใจ หิ้วหัวโสม 500 ปีเดินข้ามร่างหมูป่าสลบเหมือดมาหามารดาที่กำลังนั่งคุกเข่าอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้
“แม่ต๋าๆ! เปาเปามีหัวไชเท้าแย้ว มีหมูแย้วต้วย! เย็นนี้เรากินต้มจืดกามม้าย? ”
เด็กน้อยเอียงคอถามตาใสแจ๋ว นำเสนอเมนูอาหารเย็นอย่างกระตือรือร้น
มู่หลันกะพริบตาปริบๆ สลับมองหน้าลูกสาว โสม 500 ปี และหมูป่าั์ที่นอนตายคาที่...
ิญญาซีอีโอสาวหลุดลอยออกจากร่างไปตบไหล่นิวตันบน์เป็ที่เรียบร้อย เธอยกมืออันสั่นเทาขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับชะตากรรมการเป็ลูกน้องของบอดี้การ์ดตัวจิ๋วอย่างเป็ทางการ
“จ้ะ!ลูกรัก! ต้มจืดก็ต้มจืดลูก แม่จะตุ๋นให้เปื่อยเลย...”
**** 5555 เ้าเปาเปาอยากกินต้มจืดหัวไชเท้าหรือลูก***
![โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575791853_49955913.webp)
5K
