ซูเจินมาพบจูจื่ออันเพื่อขอร้องให้เขาช่วยเจาะข้อมูล e-mail ส่วนตัวของหลินจิงจือให้ โดยเล่าเหตุผลให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบังว่าเธอ้าข้อมูลเหล่านี้เพื่อใช้ในการบอกเลิกกับกัวจิ้งหยวน เพราะกัวจิ้งหยวนคบอยู่กับหลินจิงจือที่เป็ทายาทของหลินกรุ๊ปที่เป็ผู้ให้ทุนการศึกษาของเธอ ซูเจินยังบอกอีกว่าเธอไม่อยากทำให้หลินจิงจือไม่พอใจ หากเธอจะไปพบกับหลินจิงจือและกัวจิ้งหยวน เธอจะต้องมีข้อมูลอยู่ในมือเพื่อที่จะใช้ในการต่อรอง
“ฉันทำไม่ได้หรอก เธอรู้ไหมว่าการล้วงข้อมูลของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตมันผิดกฎหมาย” จูจื่ออันปฏิเสธ
“ฉันรู้ แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ” ซูเจินทำท่าทางน่าสงสาร
จูจื่ออันตอบอย่างรำคาญ “นี่คุณผู้หญิง ทีเื่ยากๆ อย่างการเจาะข้อมูลเธอยังนึกออกมาได้ แต่ทำไมเื่ง่ายๆ เธอถึงนึกไม่ออก”
“เื่ง่ายๆ หรือ? ฉันต้องทำยังไง” ซูเจินรอคำตอบตาเป็ประกาย
“ก็เธอบอกว่าเธอเคยเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน แล้วเธอยังบอกเองว่าหลินกรุ๊ปเป็บริษัทที่รักภาพลักษณ์ของตัวเองขนาดนั้น ทำไมเธอไม่แอบถ่ายรูปพวกเขาแล้วเอารูปพวกนั้นมาใช้ประโยชน์ล่ะ นี่มันยุคไหนกันแล้ว Social network น่ะรู้จักไหม ที่บ้านใช้อินเตอร์เน็ตเป็หรือเปล่า” จูจื่ออันตอบซูเจินอย่างเห็นใจ ประหนึ่งมองเด็กน้อยผู้โง่งมคนหนึ่ง
“จูจื่ออัน ขอบคุณมาก เอาไว้วันหลังฉันจะมาปรึกษานายใหม่นะ” ซูเจินพูดอย่างดีใจ เธอลืมนึกถึงเื่นี้ไปได้ยังไง เธอต้องใช้ Social media ให้เป็ประโยชน์สิ ก็นะ ั้แ่ย้อนเวลากลับมา มือถือที่ทันสมัยที่สุดของเธอเป็แค่มือถือฝาพับธรรมดาๆ เครื่องหนึ่งเท่านั้น
หลังจากพูดกับซูเจินเสร็จ จูจื่ออันก็ออกจากบ้านไปหาเย่ชิงเฉินที่คอนโด ระหว่างจูจื่ออันนั่งรอเพื่อนอยู่นั้น เขาก็มองเห็นหลินจิงจือกับกัวจิ้งหยวนเดินกอดเอวกันเข้ามาในคอนโดอย่างสนิทสนม จูจื่ออันจึงไม่เห็นว่าเย่ชิงเฉินมายืนอยู่ข้างตัวเองแล้ว
"นายมองสองคนนั้นทำไม” เย่ชิงเฉินถาม
“อ้าว! นายมาั้แ่เมื่อไหร่” จูจื่ออันถามกลับ
“เพิ่งลงมา เห็นนายกำลังมองสองคนนั้นอยู่ พวกเขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เย่ชิงเฉินพยักหน้าไปที่ลิฟท์
“อ๋อ ก็ไม่มีอะไรหรอก ผู้ชายคนนั้นเป็แฟนของ ‘ยัยขี้เหร่’ เพื่อนของพี่สาวฉันนั่นไง”
“ยัยขี้เหร่รู้ไหมว่ากำลังถูกแฟนนอกใจ”
“รู้สิ วันนี้ยังมาปรึกษาฉันอยู่เลย ถึงขนาดจะให้ฉันเจาะข้อมูล e-mail ให้ด้วยซ้ำ”
“นายก็เลยจะช่วยเธออย่างงั้นเหรอ” เย่ชิงเฉินยักคิ้วถาม
“นายคิดว่าฉันบ้าไปแล้วหรือยังไง ทำแบบนั้นมันผิดกฎหมายนะโว้ย” จูจื่ออันเริ่มโวยวาย “ฉันแค่แนะนำเธอให้แอบถ่ายรูปแล้วก็หัดใช้ Social network ให้เป็ประโยชน์ก็แค่นั้นเอง”
เย่ชิงเฉินพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์รุ่นใหม่ของตัวเองออกมาส่งข้อความให้กับจูจื่ออัน “นายเปิดดูข้อความสิ”
“นายมีรูปพวกนี้ได้ยังไง” จูจื่ออันสงสัยหลังจากเปิดข้อความขึ้นดู “อ๋อ เข้าใจแล้ว นายจะให้ฉันส่งรูปพวกนี้ให้ซูเจินล่ะสิ”
“ถ้ามันจะเป็ประโยชน์กับยัยขี้เหร่นั่นก็ส่งให้เธอไป อีกอย่างฉันรู้สึกว่า่นี้หลินกรุ๊ปอยู่สบายเกินไป”
จูจื่ออันส่งรูปถ่ายของหลินจิงจือกับกัวจิ้งหยวนไปให้ซูเจินทันที พร้อมส่งข้อความกำกับ
‘เห็นแก่เพื่อนมนุษย์ผู้ตกยากคนหนึ่งก็เลยส่งตัวช่วยมาให้ ไม่ต้องขอบคุณ ไม่ต้องซาบซึ้ง จัดการเื่ของตัวเองให้เรียบร้อย และไม่ต้องมารบกวนอีกจะดีที่สุด’
ซูเจินได้รับข้อความก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไง ได้แต่มองไปที่จูจื่อรั่วและมู่วั่งเจี๋ยเงียบๆ
“น้องชายฉันส่งอะไรมาให้แกเหรอ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ” จูจื่อรั่วถาม
ไม่รอช้า มู่วั่งเจี๋ยแย่งโทรศัพท์ไปจากมือของซูเจินแล้วก้มดูข้อความ ก็เห็นรูปถ่ายพร้อมข้อความที่เขียนกำกับ “ฮ่าๆๆ สมแล้วที่เป็ข้อความจากคุณชายจู เป็ฉันก็ทำหน้าไม่ถูกเหมือนกันล่ะ อ่ะ...จื่อรั่ว แกดูว่าน้องชายแกส่งอะไรมา”
จูจื่อรั่วรับมือถือไป พอเห็นข้อความก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาน้องชายตัวเอง “จื่ออันก็เป็อย่างงี้ล่ะ เขาก็ไม่ใช่คนใจดำอะไรหรอกนะ เพียงแค่ปากเสียไปหน่อยเท่านั้นเอง”
“ไม่หน่อยนะ ปากเสียมาก” มู่วั่งเจี๋ยได้ที
จูจื่อรั่วถลึงตาใส่เพื่อน ก่อนที่จะถามซูเจิน “เจินเจิน แกจะทำยังไงต่อไป”
“ไม่เห็นจะยาก ก็ส่งข้อความกับรูปถ่ายบางรูปให้กัวจิ้งหยวนไปสิ แล้วก็บอกความ้าของเราไป ถ้าพวกเขาจะไม่ยอม ก็แค่บอกว่าจะเอารูปพวกนี้ไปโพสต์ตามเว็บต่างๆ ก็แค่นั้น” ซูเจินพูดพร้อมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
ไวเท่าความคิด ซูเจินส่งรูปถ่ายด้านข้างของหลินจิงจือที่กำลังหอมแก้มกัวจิ้งหยวนอยู่ที่ชั้นจอดรถไปให้กัวจิ้งหยวน เมื่อกัวจิ้งหยวนได้รับก็รีบส่งมือถือให้หลินจิงจือดูทันที
“ยัยนั่นไปเอารูปถ่ายพวกนี้มาจากไหน จิ้งหยวน คุณคงไม่ได้ร่วมมือกับยัยนั่นเพื่อหักหลังฉันหรอกนะ” หลินจิงจือพูดพร้อมกับจ้องกัวจิ้งหยวนตาเขม็ง
“ที่รัก ผมจะทำแบบนั้นไปทำไม ทำแบบนั้นก็เท่ากับทำลายชื่อเสียงของคุณเลยนะ คุณเห็นผมเป็คนเห็นแก่ตัวขนาดนั้นเลยเหรอ จนป่านนี้แล้วคุณยังไม่เชื่อใจผมอีก ผมเสียใจนะครับ” กัวจิ้งหยวนพูดพร้อมกับมองหน้าคนรักอย่างน้อยใจ
หลินจิงจือเห็นอย่างนั้นก็ใจอ่อน “ฉันแค่ใไปหน่อยน่ะค่ะ คุณลองโทรกลับไปหายัยนั่นทีสิคะ ฉันอยากรู้ว่ายัยนั่น้าอะไรถึงส่งรูปนี้มาให้เรา”
กัวจิ้งหยวนกดโทรศัพท์ไปหาซูเจินทันที เมื่อซูเจินเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ก็ยิ้มอย่างพอใจ แต่ก็ยังไม่กดรับสาย เธอปล่อยให้กัวจิ้งหยวนกดหาเธอถึงสามครั้ง ก่อนที่เธอจะยอมกดรับสาย
‘เสียดายจัง โทรศัพท์ฝาพับสุดรักของฉันอัดเสียงสนทนาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงจะได้หลักฐานเด็ดๆ เพิ่มมาอีกสักชิ้น’
690
