หนี้รักซาตานร้าย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในงานเมื่อวาน กลายเป็๲ข่าวดัง เป็๲ที่พูดถึงกันในบริษัท เมื่อมาถึงที่ทำงานอันนาก็ต้องเจอกับเหตุการณ์ไม่คาดคิด นั่นคือเธอถูกย้ายให้ไปเป็๲เลขาของท่านประธาน เก็บของเสร็จเธอก็บอกลาเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง มุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานใหม่ทันที โต๊ะทำงานของเธออยู่ไกล้ๆกับหน้าห้องท่านประธาน เพื่อความสะดวกเวลาท่านจะเรียกใช้ อันนาคิดว่าเธอกำลังถูกเขากลั่นแกล้งแน่ๆ

เพราะมีการออกคำสั่งเปลี่ยนตำแหน่งเธออย่างกะทันหันแล้ว เขาก็เดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดทันที ทำให้เธอต้องเรียนรู้งานคนเดียวเองทั้งหมดก่อนที่เขาจะกลับมา งั้นไม่ง่ายเลยที่จะเข้าใจงานทั้งหมดด้วยตัวเอง เพราะเธอไม่เคยทำงานหน้าที่เลขามาก่อนเลย 

 และแล้วชั่วพริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ตอนนี้เธอพอจะเข้าใจงานเกือบทั้งหมดแล้ว เหลือแค่ปฏิบัติจริงเท่านั้น  

 ๰่๭๫เย็นของวันนี้จะมีการจัดงานประมูลเครื่องเพชร เครื่องประดับ อันนาจะต้องเข้าร่วมงานนี้ด้วย เพราะเธอต้องมาทำทำหน้าที่เป็๞ผู้ร่วมงานในฐานะเลขาด้วย เมื่อไกล้ถึงเวลางาน อันนานก็แต่งหน้าแต่งตัว ชุดของเธอเป็๞ชุดเดรสเกาะอกสีชมพูประดับด้วยมุกสีขาว ผมตรงถูกปล่อยลงมาถึงกลางหลังรับกับผิวขาวใส เมื่ออยู่ในชุดนี้ยิ่งเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ยิ่งทำให้ดูน่าทะนุทะนอม แล้วเย้ายวนในเวลาเดียวกัน 

 การประมูลเริ่มต้นขึ้นในเวลาสองทุ่มตรง เธอเลือกที่จะไปนั่งแถวหลังๆ เพราะเห็นว่ามีบีน่านั้งอยู่แถวข้างหน้าแล้ว เธอไม่เลือกที่จะไม่ไปนั่งไกล้ๆกลัวเกิดมีเ๱ื่๵๹ขึ้นมาอีก บีน่าสวยสง่าในชุดสีแดงเพลิง ออร่ากระจายจนเธอรู้สึกว่าชุดตัวเองดูจืดไปเลย 

  เมื่อการประมูลมาถึงชิ้นที่ห้า ดวงตากลมของอันนาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที เกิดอาการใจสั่น เธอจำสิ้นค้าที่เอามาประมูลนั้นได้ มันเป็๞สร้อยของเธอ เพราะในอดีตเธอเคยใส่มันอยู่ตลอด เป็๞สร้อยที่แม่มอบให้ เป็๞ของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนแม่จะจากไป มันหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุภายในห้องนอนของเธอ 

เมื่อเกือบสิบกว่าปีก่อน ในวันที่สร้อยหายไป มีเพียงแม่เลี้ยงของเธอเท่านั้นที่อยู่ในบ้าน เมื่อเธอไปบอกกับพ่อว่าทำสร้อยที่แม่ให้มาหาย แต่พ่อกลับนิ่งเฉยไม่สนใจสิ่งที่เธอบอก ตอนนั้นเธอรู้สึกเสียใจและน้อยใจมากที่พ่อไม่ช่วยอะไรเธอเลย เธออยากรู้ว่าใครเป็๲คนเอาสร้อยเส้นนี้มาประมูล 

เธอเลยลุกขึ้นเดินไปหลังงาน ไปเปิดดูรายชื่อของคนที่เอาสร้อยมาประมูล ปรากฎว่าเป็๞ชื่อแม่เลี้ยงของเธอนั่นเอง เธอกำมือเอาไว้แน่นแม่เลี้ยงขโมยไปแล้วยังจะกล้าที่จะเอามาประมูลขายอีก ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว ว่าทำไมพ่อถึงไม่ช่วยอะไรเธอเลย เพราะคนที่ขโมยเป็๞แม่เลี้ยงของเธอเอง เธอเลยเดินออกมาเพื่อไปหาแม่เลี้ยงที่ยืนอยู่ข้างๆงาน 

"คุณน้าส่งของเข้าประมูลด้วยหรอคะ”

"ใช่…แต่ก็ไม่ใช่ของมีค่าอะไรมากมายหรอก น้าไม่ค่อยได้ใช้ เลยเอามาประมูลขายดีกว่า"

"อันจำได้ว่าสร้อยเส้นนั้นเป็๲ของอัน ที่แม่เคยให้มา" อันนาพูดพร้อมกับมาไปที่สร้อยหน้าเวที

"หรอคะ"

"อันเปิดดูสมุดรายชื่อของคนที่เอาสร้อยเส้นนั้นมาประมูล เป็๲ชื่อของคุณน้า แล้วมันมาอยู่ที่คุณน้าได้ยังไงคะ"

"นี้!..หนูอันอย่ามามองหน้าน้าแบบนั้นนะ สร้อยของแม่หนูอันเป็๞ยังไงน้ายังไม่เคยเห็นเลย แล้วอีกอย่างสร้อยเส้นนั้นน้าเป็๞คนซื้อมาเอง หนูอันน่าจะจำผิดแล้วล่ะ" พอแม่เลี้ยงพูดจบก็เดินออกไปที่อื่นทันที 

  การประมูลเริ่มขึ้นแล้ว เธอไม่รู้จะต้องทำอย่างไรดีถึงจะได้สร้อยเส้นนั้นมา เพราะเธอไม่มีเงินมากพอที่จะมาสู้กับคนที่มาประมูลได้เลย แต่แล้วเสียงทุ่มของท่านประธานก็ดังขึ้น

"ห้าล้านบาท" ทุกคนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เพราะไม่คิดว่าสร้อยทองคำหนักห้าบาทจะมีคนประมูลไปถึงห้าล้านบาท เธอรู้สึกมือไม้อ่อนแรงไปหมด  

'ห้าล้านบาท'เธอไม่มีเงินมากถึงขนาดนั้น

"ห้าล้านบาทครั้งที่หนึ่ง" เสียงพิธีกรดัง 

"ห้าล้านบาทครั้งที่สอง"

"ห้าล้านบาทครั้งที่สาม ขอแสดงความยินดีกับหมายเลขที่เก้า คุณคือผู้ชนะการประมูลสร้อยเส้นนี้ไปครับ"

 อันนารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อสิ่งที่เธอรักมากที่สุดตกไปเป็๲ของคนอื่นไปแล้ว