ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "เธอ!" เสิ่นหวยโกรธแทบลมจับหลี่ต้าจ้วงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปลูบหลังให้ "อาจารย์อย่าโกรธไปเลยนะครับผู้หญิงคนนี้ก็แค่พูดจาเหลวไหลเท่านั้น!"

        "ทีแรกก็เข้ามาถามซื้อเข็มเงินอะไรนั่นสุดท้ายก็ตามพวกเราเข้ามาในห้องตรวจ ผมว่าเธอตั้งใจจะมาขโมยของมากกว่า!"

        หลี่ต้าจ้วงเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงดีพอได้ยินต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจาโอ้อวดเกินจริง เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

        วิธีแก้ปัญหามาถึงหน้าประตูเลยนี่?

        สวรรค์เป็นใจจริงๆ!

        เสิ่นหวยหน้าบึ้ง เขาหันหน้าหนีไปอีกทางถึงจะโกรธแค่ไหน เขาก็ยังไม่ตอบรับคำพูดของหลี่ต้าจ้วง

        ลูกศิษย์คนนี้ก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกันตั้งแต่มาอยู่ที่คลินิกแพทย์แผนจีนของเขาก็ไม่ยอมตั้งใจเรียนเทียบกับอีกคนไม่ได้เลย

        อีกอย่างยังถูกคนที่มาซื้อยาร้องเรียนมาหลายครั้งแล้วด้วยซ้ำ!

        ยิ่งวันนี้เขาก็เกือบจะทำให้คนไข้ตายไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

        "ถ้าฉันสามารถบอกวิธีรักษาโรคหืดหอบให้หายขาดได้คุณจะยกชุดเข็มเงินนั่นให้ฉันได้ไหม?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวกอดอกพิงกำแพง"ถ้าคุณไม่ตกลง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย"

        พอได้ยินแบบนั้น คุณยายก็ร้อนใจรีบเข้าไปจับมือต่งเสี่ยวเสี่ยวเอาไว้

        เมื่อกี้ตอนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวฝังเข็มคุณยายก็เชื่อมั่นว่าเธอต้องมีฝีมือไม่ธรรมดา

        หลานชายของเธอทรมานมามากเกินไปแล้วถ้าสามารถรักษาให้หายขาดได้ ต่อให้พวกเขาต้องเสียเงินมากแค่ไหนก็ยอม!

        เข็มเงินงั้นเหรอ?

        ก่อนหน้านี้เสิ่นหวยโกรธจนสติเลอะเลือนไปหมดเพิ่งจะมารู้สึกตัวทีหลังว่า เมื่อกี้หลี่ต้าจ้วงเหมือนจะบอกว่าผู้หญิงคนนี้มาซื้อเข็มเงิน?

        หรือว่า?

        ตอนนี้เสิ่นหวยเริ่มไม่แน่ใจแล้ว

        ตอนที่เขาตรวจอาการของเฉินเฉินอาการค่อนข้างคงที่ อีกอย่างเขารู้สึกว่า เขาอ่านตำราแพทย์มาตั้งหลายปีแต่ฝีมือการรักษาก็ยังไม่พัฒนาไปถึงไหนเลย

        หรือว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดจะเป็นเรื่องจริง?

        "ตาถึงเหมือนกันนี่" พอตั้งสติได้ เสิ่นหวยก็ใจเย็นลง "เข็มเงินชุดนี้ของฉันทำจากวัสดุชั้นเยี่ยม ฉันมีอยู่แค่สองชุดเท่านั้น"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มจนตาหยี"ฉันถึงอยากได้ไงล่ะ แล้วสิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้สิ คุณตกลงไหม?"

        คุณยายกับชายร่างท้วมใที่อยู่ข้างๆร้อนใจมาก แต่เรื่องนี้พวกเขาไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้

        "เอาอย่างงี้ก็แล้วกัน" ชายร่างท้วมคิดอะไรดีๆ ออก "คุณผู้หญิงถ้าคุณรักษาโรคหืดหอบของลูกชายผมให้หายขาดได้จริงๆ ผมจะซื้อชุดเข็มเงินนั่นให้ต่อให้ราคาเท่าไหร่ก็ตาม ผมจะซื้อเป็นรางวัลให้คุณ!"

        ความคิดนี้ดีมากพอคุณยายได้ยินลูกชายพูดแบบนั้น ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย

        ลูกชายเธอเริ่มมีสมองขึ้นมาบ้างแล้ว

        "ไม่ได้!" พอต่งเสี่ยวเสี่ยวมั่นใจขนาดนั้นเสิ่นหวยก็รู้สึกว่าเธออาจจะมีวิธีรักษาจริงๆ "เอาตามที่เธอพูดก็แล้วกัน!"

        "แต่ถ้าสิ่งที่เธอพูดออกมาแล้วรักษาไม่ได้ผล..."เสิ่นหวยพูดถึงตรงนี้ก็มองไปที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวปล่อยให้เธอเป็นคนพูดต่อเอง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอดที่จะเบ้ปากไม่ได้ตาเฒ่าคนนี้นี่เจ้าเล่ห์จริงๆ

        ไม่รู้ว่าคนแบบนี้เป็นหมอได้ยังไงกัน

        "ถ้าฉันสิ่งที่ฉันจะพูดออกมารักษาไม่ได้ผลฉันจะขอโทษคุณ และจากนี้จะไม่เหยียบเข้ามาในคลินิกร้อยสมุนไพรของคุณอีกเลย!"ต่งเสี่ยวเสี่ยวยืดหลังตรง เธอมองไปที่ตู้ยาตรงหน้า

        เสิ่นหวยตบโต๊ะ"ถ้าอย่างนั้นก็พูดมาเลย"

        พูดจบ เขาก็หยิบสมุดออกมาด้วยถ้าหากเป็นประโยชน์จริงๆ เขาจะต้องบันทึกเอาไว้

        "อย่างที่รู้ๆ กันว่าการรักษาโรคหืดหอบด้วยยาจีนเป็นวิธีที่ดีกว่า เพราะมีฤทธิ์อ่อนโยนกว่าและมีผลข้างเคียงน้อยกว่า"

        "สามารถช่วยขจัดความชื้นในปอดขับไล่ความเย็น บรรเทาอาการหอบ และทำให้หายใจสะดวกขึ้น..."

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวประสานมือไขว้หลังมองไปที่ตู้ยาตรงหน้าด้วยท่าทางสงบ เธอพูดต่อไปเรื่อยๆทุกประโยคฟังดูมีเหตุผลและน่าเชื่อถือ

        ถ้ากินยาควบคู่กับการฝังเข็มรักษาไม่เกินสามรอบก็จะเริ่มเห็นผล

        การรักษาโรคเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาดังนั้นอาจต้องใช้เวลาประมาณสามเดือน

        จึงจะหายเป็นปกติ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างละเอียดแม้กระทั่งการรักษาจะต้องฝังเข็มจุดไหน ใช้เข็มแบบไหน เธอก็อธิบายจนหมด

        น่าเสียดาย พอเธอพูดจบเสิ่นหวยที่ดูดีใจอยู่เมื่อครู่ก็กลับมีสีหน้าหม่นหมองลงทันที"วิชาเข็มเจ็ดดาราประสานกับวิชาเข็มกระซิบไผ่ฉันแค่อ่านเจอจากในหนังสือ ฉันทำไม่เป็น"

        "แล้วคุณคิดว่าจากวิธีของฉันจะรักษาให้หายได้ไหม?"สิ่งที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวสนใจไม่ใช่ว่าเขาจะใช้วิชาฝังเข็มสองวิชานั้นเป็นหรือเปล่า

        สิ่งที่เธอต้องการคือเข็มเงิน

        "รักษาได้" เสิ่นหวยเอามือวางบนโต๊ะไว้ข้างหนึ่ง สีหน้าของเขาดูตื่นเต้น"รักษาได้จริงๆ ฉันเรียนแพทย์มาตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อนตอนนั้นฉันยังไม่พัฒนาเท่าไหร่ ตลอดหลายปีมานี้ก็ไม่มีความก้าวหน้าอะไร"

        "เมื่อก่อนอาจารย์ของฉันเคยบอกว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน การแพทย์แผนจีนยิ่งใหญ่ลึกซึ้งต้องไปเรียนรู้ด้วยตัวเอง..." พูดถึงตรงนี้เสิ่นหวยก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

        อาจารย์ของเขาพูดแบบนั้นจริงๆแต่เขาใช้เวลาในการศึกษาค้นคว้าน้อยเกินไป

        น่าละอายใจจริงๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มบางๆก่อนเดินเข้ามาหยิบเข็มเงินขึ้นมา หมุนเล่นไปมาในมือ"หลายปีมานี้ คุณเอาแต่ยุ่งกับการรักษาคน หาเงินแล้วก็ดูแลชื่อเสียงของตัวเอง แต่กลับไม่ได้ใช้เวลาศึกษาวิธีการฝังเข็มเพิ่มเลย'"

        พูดจบเธอก็ถอนหายใจ"คุณหลงทางไปไกลแล้ว!"

        เสิ่นหวยได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวของตัวเอง ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ"จริงด้วยฉันละเลยปณิธานเดิมที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่ตอนที่เริ่มเรียนแพทย์แผนจีน"

        "แล้วเข็มเงินนี่ล่ะ?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มออกมาอย่างซุกซน "ถ้าคุณเสียดายฉันอาจจะให้ราคานิดหน่อยก็ได้นะ"

        แต่ราคาต้องไม่สูงมากในกระเป๋าเธอแทบจะไม่เหลือเงินแล้ว

        เสิ่นหวยสูดหายใจเข้าลึกๆเขาเงยหน้าขึ้นมองหนังสือที่อยู่เต็มตู้ ผ่านไปสักพักเขาจึงหยิบชุดเข็มเงินที่เหมือนกันออกมาจากตู้และยื่นมันให้เธอ

        เขาประคองมันด้วยสองมือและพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ในเมื่อฉันรับปากเอาไว้แล้วเข็มเงินนี่ฉันยกให้เธอ"

        "แต่ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้อง"เสิ่นหวยพูดพลางก็ก้มตัวลงต่ำกว่าเดิม "เธอจะรับฉันเป็นลูกศิษย์ได้ไหมพอได้ยินเธอพูดถึงความยิ่งใหญ่ของการแพทย์แผนจีนแล้ว ฉันรู้เพียงแค่ส่วนเดียวฉันอยากเรียนรู้ต่อไป"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้า"ฉันยังไม่คิดที่จะทำแบบนั้น"

        ให้เธอรับคนที่อายุคราวปู่ของตัวเองเป็นศิษย์อย่าเลยจะดีกว่า

        อีกอย่างตอนนี้สิ่งที่เธอต้องจัดการคือปัญหาปากท้องของคนในครอบครัวจากประสบการณ์การใช้ชีวิตมาสองชาติ เธอตัดสินได้ว่าตาเฒ่าคนนี้ไม่ค่อยมีคุณธรรมเท่าไหร่

        เธอจึงไม่ตกลง

        "ยังไงก็ขอบคุณมากนะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรับเข็มเงินมา กำลังจะเดินออกไปตอนนั้นเองที่คุณยายกับชายร่างท้วมเพิ่งจะรู้สึกตัว

        ทั้งสองรีบตามไปเมื่อกี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดอะไรไปตั้งเยอะแยะ พวกเขาฟังไม่เข้าใจแต่พวกเขามีความรู้สึกอย่างหนึ่ง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวสามารถรักษาเฉินเฉินให้หายได้จริงๆ

        "แม่หนู" คุณยายจับมือต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่น"ช่วยรักษาหลานชายของฉันได้ไหม เราจะให้ค่าตอบแทนอย่างงามเลย"

        "คุณลองคิดดูหน่อยได้ไหมสิ?"

        ชายร่างท้วมก็เข้ามาช่วยพูด"ในฐานะที่คุณเป็นหมอ คงไม่อยากเห็นเด็กทรมานแบบนี้ใช่ไหมครับได้โปรดเถอะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองเด็กที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ดูเหมือนจะอายุพอๆ กับฉินไห่หยาง

        เธอลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะประสานมือไขว้หลังและพยักหน้า ยังไม่ทันพูดจบท้องก็ร้องโครกครากออกมาสองที

        เธอถึงกับทำตัวไม่ถูกไปเลยทีเดียว!