เวลาเดียวกัน ร้าน Haru Florist
เสียงกรรไกรตัดก้านดอกไม้ดัง แชะ... แชะ...แสงแดดอ่อนยามสายลอดผ่านกระจกหน้าร้านตกกระทบช่อดอกไม้บนเคาน์เตอร์
ยูจินยังคงตั้งใจจัดช่อดอกไม้ให้ลูกค้าด้วยสีหน้าเรียบสงบเหมือนทุกวัน แต่ในสมอง...กลับไม่อาจสลัดภาพของใครบางคนออกไปได้
ภาพชายหนุ่มในเสื้อหนังดำที่เปียกปอนกลางสายฝน คนที่หอบช่อกุหลาบสีแดงของเขาแน่นจนกลีบแทบหลุด
ดวงตาคู่นั้นที่มองมา...ทั้งดื้อ ทั้งจริงใจ ทั้งอบอุ่นอย่างประหลาดยูจินยิ้มบาง ๆ กับตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“เขาเป็ใครกันแน่นะ…”
ผิวพรรณ หน้าตา ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่จากวิธีที่เดิน ระยะห่างระหว่างก้าว หรือแม้แต่การระวังรอบตัวทุกขณะ มันไม่ใช่ท่าทางของคนธรรมดา ยังไม่ทันที่ความคิดนั้นจะจบ เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
“ยูจิน~”เสียงแหบเล็กน้อยของหญิงชราเอ่ยเรียก
คุณย่ามิ เ้าของร้านขนมญี่ปุ่นเก่าแก่ตั้งอยู่ข้าง ๆ ที่มักจะแวะมาซื้อดอกไม้ นำขนมฝากให้ชิม และพูดคุยกับเขาทุกวัน
ยูจินหันมายิ้มต้อนรับทันที “อ้าว คุณย่ามิ วันนี้มีดอกคาเนชั่นสีที่ย่าชอบด้วยนะครับ ผมเตรียมไว้ให้แล้ว?”
“จริงเหรอ?”หญิงชราดีใจหัวเราะเบา ๆ เพราะเธอชอบนำดอกไม้ไปใส่แจกัน หน้ารูปสามีที่ล่วงลับไปหลายปีแล้ว
“นั่งก่อนครับ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้”
ยูจินพยุงคุณย่ามิให้มานั่งที่โซฟามุมร้าน กลิ่นชาเขียวอ่อน ๆ ลอยอบอวลในอากาศ
“นี่ ยูจิน...รู้ไหมว่า่นี้ซอยเรามีเื่ลือกันใหญ่เลยนะ”
ยูจินเงยหน้าขึ้น “เื่อะไรเหรอครับ?”
คุณย่ามิพูดเสียงเบา แต่ตาเป็ประกายอยากเล่า
“เขาว่ามียามาดะ มาเดินแถวนี้น่ะสิ!”
ยูจินนิ่งไปครู่หนึ่ง “ยากูซ่าเหรอครับ?”
หญิงชราพยักหน้าอย่างตื่นเต้น
“ใช่จ้ะ เมืองนี้แต่ก่อนมีนักเลงใหญ่คุมอยู่ เรียกกันว่ายากูซ่า เดิมมีแค่ตระกูลเดียวชื่อ ยามาดะ”
“แต่เมื่อห้าสิบปีก่อน คนในตระกูลเขาแตกกัน เพราะความเห็นไม่ตรง จนสุดท้ายก็แยกตัวไปตั้งตระกูลใหม่ชื่อ ยามาโมโต”
ยูจินฟังอย่างตั้งใจ มือยังคงจัดดอกไม้ต่อ แต่สายตาเริ่มเหม่อ เก็บซ่อนอาการบางอย่าง
“แล้วตอนนี้พวกเขายัง...อยู่ในวงการนั้นเหรอครับ?”
คุณย่ามิถอนหายใจ “ไม่รู้แน่หรอกจ้ะ แต่สองตระกูลนี้ต่างกันสุดขั้วเลยนะ” เธอยกนิ้วขึ้นประกอบคำพูด
“ยามาดะน่ะ เขาว่ากันว่าเป็ ‘สายขาว’ ทำธุรกิจสะอาด ช่วยเหลือคน ผดุงความยุติธรรม ส่วนยามาโมโตน่ะ ‘สายดำ’ สมชื่อเลย ทั้งอำนาจ ทั้งเงามืด ธุรกิจสีเทาๆ”
ยูจินนิ่งฟัง ก่อนจะถามเสียงเรียบ
“แล้วที่ลือกันว่า ยามาดะมาแถวนี้...คุณย่าคิดว่าเป็เื่ดีไหมครับ?”
หญิงชรายิ้มอบอุ่น
“สำหรับย่านะ ถ้าเป็ตระกูลยามาดะจริง ๆ ก็คงไม่ใช่เื่เลวร้ายอะไรหรอกจ้ะ คนพวกนั้นถึงจะดูแข็งกร้าว แต่จิตใจเขา กลับอบอุ่นกว่าที่คิด”
ยูจินยิ้มตอบเบา ๆ “ครับ...คงอย่างนั้น”
แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ ชื่อ ยามาดะ ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล ภาพชายในเสื้อหนังดำกลางฝนผุดขึ้นมาอีกครั้ง
แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนคำตอบบางอย่าง อยู่ใกล้กว่าที่คิดมากนัก
วันต่อมาเสียงกระดิ่งเหนือประตู กริ๊ง
“อ้าว...คุณอีกแล้วเหรอครับ?”
ยูจินเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะจัดดอกไม้ มองชายหนุ่มในแจ็กเกตยีนคุ้นตาที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ
วันนี้เขามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และรอยยิ้มที่พยายามจะดูนิ่ง แต่กลับหลบสายตาไม่เก่งเอาเสียเลย ริวยกมือทักทาย
“ผม...แวะผ่านมาแถวนี้พอดี”
ยูจินหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ผ่านมาแถวนี้อีกแล้วเหรอครับ ทั้งที่ร้านอยู่สุดซอย?”
“ก็ใช่ไงครับ...ผมชอบทางนี้ มัน...หอมดี”
“หอมกาแฟสด หอมขนมร้านย่ามิ หรือว่า..หอมดอกไม้ร้านผม?”
ริวหน้าเห่อร้อน “ก็เอ่อ..มั้งครับ..ฮ่าๆ”
ยูจินอมยิ้ม เห็นชัดว่าอีกฝ่ายแก้ตัวไม่เก่ง แต่พยายามจนดูน่ารักแบบแปลก ๆ
“วันนี้จะรับดอกไม้ประเภทไหนดีครับ?”
“อ่า...ผมอยากได้ช่อใหญ่ๆ เอาไปให้...คนพิเศษ”
“อืม...แล้วคนพิเศษคนนั้น ชอบแบบไหนครับ?”
“ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่...แต่เขาใจดี อบอุ่น แล้วก็...”
ริวเงียบไปแวบหนึ่งก่อนสบตายูจิน
“เขามักจะมีกลิ่นดอกไม้ติดตัวตลอดเลยครับ”
ยูจินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “งั้นคนพิเศษของคุณ..คงอยู่ไม่ไกลจากร้านนี้แน่ ๆ เลยใช่ไหมครับ”เขาพูดอย่างไม่ทันคิด
แต่มันทำให้ริวยกมือลูบหลังคอ “ก็...อาจจะใช่ครับ”
“ผมแซวเล่นน่ะครับ”
ชายหนุ่มร่างบาง มองยูจินที่ก้มลงจัดดอกไม้ ช่อสีขาวครีมปนชมพูละมุนค่อย ๆ ถูกเรียงเป็รูปหัวใจเล็ก ๆ ท่วงท่าของเขาสงบจนริวแทบลืมหายใจ
ยูจินเงยหน้าขึ้น “เรียบร้อยครับ”
“สวยมากครับ” ริวพูดออกไปโดยไม่คิด
ยูจินยิ้มบาง “ขอบคุณครับ แต่คนที่ต้องชม คือคนรับนะครับ ไม่ใช่คนซื้อ”
“อ๋อ...” ริวรีบแก้ตัว “ผมหมายถึง...คุณจัดดอกไม้สวยจริงๆ”
คำพูดนั้นทำให้ยูจินชะงัก ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ
“คุณนี่พูดแบบคนทั่วไปไม่เก่งเลยนะ แต่เวลาพูดแล้ว...ก็ทำให้คนฟังรู้สึกแปลกๆ..แบบเขินๆ ดี ฮ่าๆ” ยูจินจะชื่นชม แต่เพราะเขาไม่รู้จะต้องพูดอย่างไร ทำให้ยิ่งพูดก็ยิ่งมึนงง
แต่มันกลับทำให้ริวหน้าแดงวาบ “ผมไม่ได้..เอ่อ..แค่พูดความจริง”
ยูจินส่ายหน้าอมยิ้ม “งั้นความจริงของคุณ ก็ทำให้บรรยากาศในร้านของผมสดใสกว่าทุกวันเลยนะครับ”
ริวยิ้มบางอย่างไม่รู้ตัว หากคำว่ารักแรกคือความประทับใจ เขาตอบตัวเองได้เลยตรงนี้ว่า ชายหนุ่มร่างสูงคนนี้ คือรักแรกของหัวใจ ที่เขามีต่อชายด้วยกัน
1K
