บทที่ 8 พี่ชาย ท่านจะต้องถูกทดสอบแล้ว
127 คะแนนแล้วหรือ?
เซียวฉู่ฉู่ลืมตาขึ้น เห็นหน้าต่างระบบลอยอยู่ตรงหน้า
[รางวัลคะแนนเมื่อวาน]
[หลบหลีกการลอบทำร้ายยามค่ำคืนจากแม่นมใจร้ายได้หนึ่งครั้ง : 50 คะแนน]
[รับถุงเงินจากขันทีหลิวซิ่น (ระดับต่ำ) แห่งสำนักกิจการราชวงศ์ ได้รับความชอบเล็กน้อย : 10 คะแนน]
[ข่มขวัญเฉินฉางจ้าย (ระดับต่ำ) ผู้อยู่เื้ั : 10 คะแนน]
[ได้รับความชอบอย่างมากจากิ่ผิน (ระดับกลาง) : 50 คะแนน]
[ลดความระแวดระวังของฮองเฮาตำหนักคุนหนิง (ระดับสูง) ลงเล็กน้อย : 5 คะแนน]
[้าใช้ 100 คะแนนเพื่อทำการสุ่มหนึ่งครั้งหรือไม่?]
แน่นอนว่า้า!
เซียวฉู่ฉู่ขยับมือน้อย ๆ
ทันใดนั้นกรอบข้อความที่มีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็นได้ก็หายไป กลายเป็กล่องสุ่มสีแดงสด
ช่างเป็ระบบที่เรียบง่าย แต่สมจริงยิ่งนัก
เซียวฉู่ฉู่อดคิดอย่างเสียดสีไม่ได้ ขณะที่หลิ่วตาอิ้งเหนื่อยจากการเล่นกับนาง ออกไปสั่งนางกำนัลผึ่งเสื้อผ้าในหีบข้างนอก นางก็ยื่นมือน้อย ๆ เข้าไปในกล่องสุ่ม
แทบจะในคราเดียวกับที่นางเคลื่อนไหว กรอบข้อความก็ปรากฏขึ้น
[ท่านได้รับกลิ่นกายหอมกรุ่น]
[กลิ่นหอมนี้ไม่ได้มาจากการอบเครื่องหอมปรุงแต่ง แต่เป็กลิ่นธรรมชาติที่ออกมาจากร่างกาย เมื่ออยู่นิ่งจะมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ แต่ไม่สามารถหาที่มาได้ เมื่อเคลื่อนไหวจะดึงดูดผีเสื้อนับร้อย]
[ผลของกลิ่นหอม (ระดับต้น) : ภายในขอบเขตที่กลิ่นหอมแผ่ไป สามารถช่วยให้สดชื่น มีโอกาสเพิ่มความเร็วในการเรียนรู้]
เซียวฉู่ฉู่รู้สึกประหลาดใจ
หลังจากนั้นปลายจมูกของนางก็มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้นานาพันธุ์ลอยอบอวล
"หืม?"
หลิ่วตาอิ้งสั่งนางกำนัลเสร็จแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง ครั้นที่นางอุ้มบุตรสาวบนเตียงขึ้นมาก็ชะงัก
นางคว้ามือน้อย ๆ ของฉู่ฉู่มา ก้มหน้าลงดมดู
ทันใดนั้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ก็แทรกซึมเข้าสู่จมูกของนาง ช่วยให้รู้สึกสดชื่น
กลิ่นนี้แตกต่างจากกลิ่นลูกกระพรวนทองคำหอมของิ่ผิน กลิ่นของิ่ผินนั้นหนักแน่นและมั่นคง แต่กลิ่นนี้กลับบางเบาและสง่างาม
หลิ่วตาอิ้งยิ่งดมก็ยิ่งชื่นชอบมากขึ้นเรื่อย ๆ
"ฉู่ฉู่ของแม่ เ้าหอมกว่าพี่ชายเ้าตอนเด็กมากนัก!"
นางอดใจไม่ไหวก้มลงจูบฝ่ามือหอมกรุ่นของบุตรสาว
กลิ่นนี้หอมหวานกว่ากลิ่นนมของทารกทั่วไปมากนัก
เมื่อคืนนางกังวลใจจนนอนไม่หลับ หลังจากกลับมาจากที่พำนักของิ่ผิน ก็ฝืนเล่นกับลูกสาวอีกครู่หนึ่ง ยามนี้ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา ศีรษะเริ่มปวดเล็กน้อย
แต่ตอนนี้เมื่อได้สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างของลูกน้อย นางรู้สึกว่าร่างกายที่หนักอึ้งเริ่มเบาสบายขึ้น
อาการปวดศีรษะก็บรรเทาลงมาก จิตใจก็สดชื่นขึ้น
แม้แต่เื่ที่ฮองเฮาส่งสายลับมา หลิ่วตาอิ้งก็รู้สึกว่าความคิดของตนแจ่มชัดขึ้น มีความคิดใหม่ ๆ ผุดขึ้นมามากมาย
"ฉู่ฉู่ คงเป็เพราะชาติที่แล้วแม่ทำความดีไว้ จึงได้ขอพรจากพระพุทธเ้าจนได้เ้ามา"
"เ้าคือสมบัติล้ำค่าของแม่จริง ๆ"
ดวงตาทั้งสองของฉู่ฉู่เป็ประกายพลางคิด ‘ท่านแม่เ้าขา ข้าก็รักท่านเช่นกัน จุ๊บ ๆ’
จุ๊บ ๆ?
นี่มันภาษาของเซียนที่ไหนกัน
หลิ่วตาอิ้งอดยิ้มไม่ได้
นางให้นมบุตรสาวอีกครั้ง แล้วทั้งสองแม่ลูกก็เอนกายพักผ่อนครู่หนึ่ง
เมื่อใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวัน ขันทีหลิวจากสำนักกิจการราชวงศ์ก็มาถึง พร้อมนำรายชื่อแม่นมที่จัดเตรียมใหม่มาให้ิ่ผินตรวจสอบ
ิ่ผินสั่งให้ขันทีหลิวนำไปให้หลิ่วตาอิ้งดูก่อน
ขันทีหลิวยินดีที่ได้กระทำการเอาใจนี้ "พระสนม ครั้งนี้กระหม่อมคัดเลือกมาจากธงเหลืองและธงขาวชั้นสูง หลายคนมีชื่อเสียงดีงาม นิสัยดีเยี่ยม สะอาดสะอ้าน และว่องไว"
เื่นี้ไม่จำเป็ต้องให้เขามาด้วยตนเอง แต่เมื่อเช้าหลิ่วตาอิ้งไว้หน้าเขา ไม่ได้โทษเื่แม่นมคนก่อนว่าเป็ความผิดเขา เขาจึงต้องตอบแทนน้ำใจ
เื่การส่งรายชื่อนี้ เขาไม่ได้ให้ลูกศิษย์มาส่ง แต่มาด้วยตนเอง
หลิ่วตาอิ้งรับรายชื่อไว้ และกำลังจะพูดคุยอีกสองสามคำ แต่ขันทีหลิวขอตัวก่อนอย่างรู้กาลเทศะ
"พระสนมไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ดูได้ ิ่ผินบอกว่าจะส่งคนไปสืบถามรายละเอียดนอกวังอีกครั้ง แล้วคัดกรองอีกรอบ"
"หากพระสนมมีข้อสงสัยประการใด ส่งคนมาบอกกระหม่อมได้ทุกเมื่อ กระหม่อมขอไม่รบกวนการพักผ่อนของท่านกับองค์หญิงน้อยแล้ว"
เซียวฉู่ฉู่คิดในใจ ‘ขันทีผู้นี้ช่างเอาใจใส่จริง ๆ รู้ว่าแม่ข้าเมื่อคืนนอนไม่หลับ ้าพักผ่อน’
แน่นอนว่าผู้ที่สามารถเป็ผู้ดูแลเื่ในวังได้ ล้วนไม่ธรรมดา แต่ละคนล้วนมีไหวพริบเฉลียวฉลาด
เซียวฉู่ฉู่รู้สึกตื่นเต้น นั่งดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน
ที่แท้ก็เป็เช่นนี้
บุตรสาวตัวน้อยได้เตือนนางอีกครั้ง!
หลิ่วตาอิ้งรีบหันกลับไปยิ้มให้ขันทีหลิวที่ทำหน้าเหมือน 'แค่บังเอิญผ่านมา' "ขันทีหลิวช่างมีความละเอียดอ่อนยิ่งนัก"
ดวงตาของขันทีหลิวเป็ประกาย
การเป็บ่าวรับใช้ ไม่กลัวการทำงานหนัก
สิ่งที่กลัวคือทำงานแล้วเ้านายกลับไม่เห็นคุณความดี
เหมือนหลิ่วตาอิ้งที่เห็นคุณค่าของบ่าวรับใช้ ดีกว่าเ้านายบางคนในวังที่หยิ่งยโสหรือโง่เขลาเสียอีก
ในทันใดนั้นขันทีหลิวก็ให้ความสำคัญกับหลิ่วตาอิ้งมากขึ้น
เขาค้อมคำนับอย่างนอบน้อมแล้วถอยออกไป
[ได้รับความชอบจากขันทีหลิวซิ่น (ระดับต่ำ) แห่งสำนักกิจการราชวงศ์ เล็กน้อย : 20 คะแนน]
เซียวฉู่ฉู่ตกตะลึง นี่ก็ได้ด้วยหรือ?
นางยิ้มกว้าง
แต่ไม่นานก็ได้รับอีกหนึ่งข้อความ
[ได้รับความจงรักภักดีจากขันทีหลิวซิ่น (ระดับต่ำ) แห่งสำนักกิจการราชวงศ์ : 30 คะแนน]
เซียวฉู่ฉู่ “?”
ขันทีหลิวออกไปแล้วไม่ใช่หรือ?
นางกับมารดาอยู่ในห้องด้านใน
แต่ไม่นานเด็กน้อยที่นอนอยู่ในผ้าอ้อมก็ได้ยินเสียงคำนับอย่างนอบน้อมของขันทีหลิวดังมาจากหน้าประตู
"กระหม่อมคำนับองค์ชายห้า ขอถวายพระพรองค์ชายห้า!"
เสียงดังกังวานและแฝงความเคารพ
ที่แท้ขันทีหลิวแห่งสำนักกิจการราชวงศ์เพิ่งถอยออกไป ก็เจอกับองค์ชายห้าเฉิงเฉียนที่รีบมาเยี่ยมพระมารดาและน้องหญิง
ครั้งนี้ขันทีหลิวใจริง ๆ
ในวังมีข่าวลือมาตลอดว่าองค์ชายห้ามีนิสัยเ็า รังเกียจที่พระมารดามีฐานะต่ำต้อย จึงไม่ค่อยมาเยี่ยมหลิ่วตาอิ้ง กลับให้ความเคารพลี่เฟยที่รับเลี้ยงเขาราวกับพระมารดาแท้ ๆ
ด้วยเหตุนี้บรรดาข้ารับใช้ในวังจึงดูแคลนหลิ่วตาอิ้ง
พวกเขามักลืมไปว่าหลิ่วตาอิ้งมีองค์ชายคอยหนุนหลังอยู่!
แต่วันนี้ขันทีหลิวเห็นสีหน้าร้อนใจขององค์ชายห้า จึงได้รู้ว่าข่าวลือนั้นไม่ควรเชื่อง่าย ๆ
สุดท้ายแล้วก็คือสายเืแท้ ๆ แม่ลูกย่อมผูกพันกัน
ขันทีหลิวชะลอฝีเท้าลง แล้วก็ได้ยินองค์ชายห้ารีบร้อนวิ่งเข้าไปในห้อง เอ่ยถามอย่างเป็ห่วง "ท่านแม่ ข้ามาเยี่ยมท่านกับน้องหญิงแล้ว ท่านกับน้องหญิงเป็อย่างไรบ้าง ตอนเช้าข้าตื่นขึ้นมาก็ได้ยินว่าเมื่อคืนท่านทั้งสองเกือบจะถูกทำร้าย..."
ช่างน่าสนใจ
องค์ชายห้ายังคงห่วงใยพระมารดาผู้ให้กำเนิด
ขันทีหลิวแห่งสำนักกิจการราชวงศ์อดไม่ได้ที่จะให้ความสำคัญกับหลิ่วตาอิ้งมากขึ้น ก่อนจะรีบจากไป
[ใช้ 1 คะแนนแลกดูวิดีโอและความคิดของขันทีหลิวภายในระยะเวลาหนึ่งนาที]
เซียวฉู่ฉู่ที่อยู่ในห้องเลิกคิ้วขึ้น
ระบบนี้ช่างมีลูกเล่นมากมายจริง ๆ
หลังจากที่นางดูสถานการณ์นอกห้องที่แลกมาด้วยคะแนนแล้ว ก็เข้าใจว่าขันทีหลิวเห็นแก่หน้าพี่ชายของนาง จึงเตรียมจะลงทุนกับท่านแม่
เพียง่เช้าสั้น ๆ เพราะคำชมหนึ่งประโยคของท่านแม่และการปรากฏตัวของพี่ชาย ขันทีน้อยผู้มีอำนาจแห่งสำนักกิจการราชวงศ์ก็ยอมสวามิภักดิ์ มอบคะแนนชิงอำนาจในวังให้สามสิบคะแนน
เซียวฉู่ฉู่ยิ้มตาหยี
เช่นนี้พรุ่งนี้คงได้สุ่มรางวัลอีกแล้ว
ขณะที่นางกำลังคิด จู่ ๆ แขนที่มีกลิ่นหอมสบู่ ทั้งอ่อนเยาว์แต่น่าพึ่งพา โอบนางไว้อย่างระมัดระวัง
"น้องหญิง"
เซียวฉู่ฉู่เงยหน้าขึ้นมอง เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ขององค์ชายห้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
แม้ว่าเขาจะชินกับการไม่แสดงสีหน้า ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ความรู้สึกที่โหยหาความรักจากมารดา แต่ในตอนนี้ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกลับเผยความเป็ห่วงที่มีต่อน้องหญิง
องค์ชายห้าใมากจริง ๆ
แม้จะได้ยินท่านแม่บอกว่าไม่เป็ไร แต่ก็ยังไม่ค่อยวางใจ
เขาถูมือทั้งสองข้างให้อุ่น แล้วรีบอุ้มน้องหญิงขึ้นมา ลูบมือเล็ก ๆ ของนาง ดูอุณหภูมิ
พบว่าไม่เย็นและไม่ร้อนแต่อย่างใด เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
‘มีพี่ชายนี่ดีจริง ๆ เลย~’
เซียวฉู่ฉู่ในชาติก่อนเป็เด็กกำพร้า ไม่เคยได้ััความรักความห่วงใยจากครอบครัว
นางแทบไม่เคยได้รับการปฏิบัติด้วยความรักเช่นนี้มาก่อน
‘พี่ชายเช่นนี้ ต่อให้ให้เงินข้าเท่าไหร่ ข้าก็ไม่มีวันยอมแลกเปลี่ยน’
ใบหน้าเรียบเฉยขององค์ชายห้าพลันอ่อนโยนลงในพริบตา
"ท่านแม่ ต่อไปเมื่อข้าเลิกเรียนจากสำนักศึกษาหลวง จะแวะมาเยี่ยมน้องหญิงทุกครั้ง"
"ท่านวางใจได้ ข้าจะอธิบายให้ลี่เฟยเข้าพระทัย น้องหญิงยังเล็กนัก แต่เกือบถูกทำร้าย หากข้าไม่ใส่ใจ ในสายพระเนตรของฝ่าาและท่านแม่คงมองว่าข้าเป็คนเืเย็น ไม่แยแสความสัมพันธ์พี่น้อง"
ด้วยเหตุนี้ ลี่เฟยคงจะอนุญาตให้เขามาได้
ถึงอย่างไรเขาก็เติบโตในอ้อมอกของลี่เฟย นางก็หวังให้เขาได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้
มิเช่นนั้นถึงแม้จะเลี้ยงดูมาอย่างดี ก็ไร้ประโยชน์
"ดี เฉิงเฉียน เ้าคิดถูกแล้ว"
หลิ่วตาอิ้งรู้สึกปลื้มใจและโล่งอกที่บุตรชายเติบโตขึ้นในชั่วข้ามคืน
พวกเขาต้องอยู่กันอย่างปลอดภัย หลีกเลี่ยงเื่ที่บุตรสาวกล่าวถึง
"เ้าเป็พี่ชาย ต่อไปต้องคอยดูแลองค์หญิงน้อยด้วย"
องค์ชายห้าพยักหน้าหนักแน่น "ท่านแม่ ลูกจะทำเช่นนั้นเอง"
เซียวฉู่ฉู่รู้สึกหลงใหลในความสุขที่ถูกห้อมล้อมด้วยความรักของครอบครัว
หากเป็ความฝัน นางก็ขออย่าได้ตื่นขึ้นมาเลย
นางไม่อยากอยู่เพียงลำพังอีก นางอยากมีคนที่รักนาง
แต่ทันใดนั้นสีหน้านางก็เปลี่ยนไป
‘แย่แล้ว ข้าจำได้ว่าวันที่สองหลังจากข้าเป็หวัด ที่สำนักศึกษาหลวงจะมีการทดสอบการเล่าเรียนของเหล่าองค์ชาย’
‘พี่ชายของข้าเพราะเป็ห่วงข้ากับท่านแม่ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำผลงานได้ไม่ดี ถูกอาจารย์ที่สำนักศึกษาหลวงตีฝ่ามือต่อหน้าผู้คน ความผิดครั้งนี้ถูกบันทึกลงในจดหมายเหตุ!’
แขนขององค์ชายห้าที่โอบอุ้มน้องหญิงอยู่พลันแข็งค้าง