บทที่14
“อ๋อ เพื่อนเรกเก้....เออ เพลงของเรกเก้เดี๋ยวก็จะปล่อยออกมาโปรโมทแล้วนะ ”
เซนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้จริงๆว่าเขาเป็เพื่อนเรกเก้หรือแสร้งเสทำไม่รู้กันแน่
พัทผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดีใช้ได้ มีอาชีพเป็ซาวน์เอ็นจิเนียร์ทำงานในห้องอัดทั้งวันอาจจะเก็บกดเลยต้องออกมาโฉบหาเหยื่อยามราตรีแทบทุกคืน
พูดคุยกันพอประมาณแล้วเซนกับโยชิก็แยกออกมา
“เค้ารู้มั้ย ว่ามึงกับเมเคยคบกัน ”
เซนส่ายหน้าเขาดูยังวนเวียนกับความคิดบางอย่าง
“ มึงเป็อะไร...โอเคมั้ย” โยชิถาม
คนน้องพยักหน้าแต่ก็ยังไม่พูดอะไรอยู่ดี
“เฮ้อ..คิดซะว่าเค้าไปเจอคนที่ดีมีความสุขก็ดีแล้ว ”
เซนส่ายหน้า “ ไอ้นั่นน่ะมันเ้าชู้ ”
“รู้เหรอ ”
“รู้สิ....ก็ที่มันเลิกกับเรกเก้ก็เพราะเื่ผู้หญิง เซนไปผับก็เจออยู่เรื่อย ”
คนพี่เลยเงียบ “ มึงเป็ห่วงเค้า ว่างั้น ”
“ก็ใช่ ไม่ค่อยอยากให้ยุ่ง ”
“แล้วมึงจะทำไง ”
“ก็คิดอยู่ เดี๋ยวว่าจะคุยกับเม ” เขาดูขึงขังจริงจัง
“เซน ” โยชิจับไหล่คนน้องไว้ทั้งคู่หยุดเดิน
“ กูว่ามึงไม่ควรทำอะไรทั้งนั้นนะ”
เซนหันมามองหน้าคนพี่
“ทำไม ก็แค่เตือนในฐานะเพื่อนไง ” สีหน้าแววตาเซนแฝงอารมณ์ที่คุกรุ่น
“ อย่าเพิ่งหัวร้อน...มึงยังไม่ได้อยู่สถานะเพื่อนกับเมเว้ย มึงคือแฟนเก่า ทำแบบนี้มีแต่จะเข้าตัว ถ้าห่วงเค้าเตือนผ่านเพื่อนเค้าไปดีกว่า”
เซนนิ่งฟังโดยสงบเขาเบือนสายตาไปทางอื่น
“ ยังรักยังห่วงเค้าน่ะกูเข้าใจแต่ในเมื่อเค้าเลือกแล้ว เค้าจะไปเจอคนดีหรือไม่ดีจริงๆมันไม่ใช่เื่ของมึงแล้วนะ ”
ทั้งคู่เดินกันต่อไปเรื่อยๆ
“ เอาจริงๆปะ....เมไม่ได้เลือกเซนเลิกเอง ”
“ ฮะ?”
“เมไม่ได้เป็คนบอกเลิก ”
โอยมันซับซ้อนไปอีก โยชิชักมึน เขาเห็นเซนเ็ปร้องไห้แทบเป็แทบตาย แต่กลายเป็ว่ามันเป็คนบอกเลิกเอง
“แล้วทำไมมีเหตุผลอะไรวะ ดูก็ยังรักยังห่วงออกขนาดนี้ บอกได้มั้ย ”
ว่าจะไม่ถามแต่ก็ถามออกไปจนได้
เซนเงียบ เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายไม่อยากพูด โยชิก็เลยโอบไหล่คนน้องบีบนวดคลึงแถวบ่าแถวต้นคอ จนเซนหน้าทิ่มไปนิดนึงแต่มันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นจริงๆ
“ชักหิวข้าวละ ไปหาอะไรกินดีกว่า ” เซนว่า
ก็ยังดีที่เซนรับฟังสิ่งที่เขาเตือนไปโยชิไม่รู้ว่าระหว่างสองคนนี้มันมีอะไร แต่ในเมื่อเลิกกันไปแล้วอีกฝ่ายมูฟออนแล้วจะไปตอแยทำไม หาเื่ให้วุ่นวายเปล่าๆแต่มันก็เป็ความคิดของคนนอกอย่างเขาที่ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกนั้นได้ทั้งหมดถ้าวันนึงเจอเข้ากับตัวอาจจะคิดแบบเดียวกับเซนก็ได้
สองคนกินข้าวเสร็จเดินดูของอีกพักเซนก็ได้กระเป๋าเป้หนังสีดำดีไซน์เรียบเท่สะดุดตาโยชิก็เห็นด้วยว่าสวยงามและได้ใช้แน่นอน เป็อันเสร็จสิ้นภารกิจหาของขวัญให้ออดี้
“ วันสัมภาษณ์นั่งรถเซนไปตึกพร้อมกันเลยสิกับพี่วินด้วย” ระหว่างขับรถกลับเซนก็เอ่ยชวน
“ ตื่นเช้าหน่อย มาหาอะไรกินแถวตึกพอได้เวลาก็ค่อยขึ้นไปตามนัดเพราะเซนจะได้ฝากให้พี่โยขับรถกลับหอให้ด้วย ”
“ โห..ถ้าขับกลับจากตึกน่จะต้องให้วินขับกูไม่เคยขับในเมืองขนาดนั้นอะ ”
“แต่พี่วินขับได้ใช่ปะ ”
“ก็เห็นมันขับไปได้ทั่วนะ ต้องถามมันดู....แล้วทำไมต้องให้ขับกลับมาวะ ”
“ ก็เซนไปปาร์ตี้ต่อไงว่าจะให้เพื่อนมาส่งที่หอเลย ”
“ กะว่าเมากลับมาเลยละสิ”
“ก็ไม่ขนาดน้าน แค่เผื่อๆไว้ ”
โยชิไม่พูดอะไรเขารู้ว่าเซนสายปาร์ตี้อยู่แล้ว เมาก็คงไม่แปลก
“ไม่ต้องห่วงหรอก มีพี่บีผู้จัดการกับคนที่ทำงานคนอื่นๆไปกันด้วย เซนกินแค่พอประมาณ”
“กูยังไม่ได้บอกเลยว่าห่วง ”
“อ้าวเหรอ ก็เห็นมึงชอบบ่น...งู้นงี้งั้นนะ ” เซนล้อเลียน
“ ก็บ่นไปงั้นแหละมึงโตป่านนี้เที่ยวมาขนาดไหนแล้วคงรู้แหละว่าต้องทำอะไรไม่ทำอะไรจริงปะ....มึงมันแสบซ่ากูยังจะต้องห่วงอะไรอีกวะ ”
“โห...ว่าไป ” คนน้องหัวเราะ
“ อยากให้ห่วงไง..จะห่วงเซนบ้างก็ได้นะ” เขาพูดเสียงอ่อนเบา ทำเอาคนพี่อมยิ้มเขินๆ
“ถ้าจะห่วงก็คงเื่เม...มึงไม่ควรไปยุ่งวุ่นวายกับเขาอีก นอกเสียจากว่ามึงหึง” คนพี่ปรายตามาทางคนน้อง
“เซนว่าเซนเป็ห่วงมากกว่า ”
“ ให้มันจริงเถอะ....ไม่ใช่ว่ายังหวงแล้วก็รู้สึกผิดหรอกนะ”
คำพูดโยชิมันแทงใจดำเขาแปลบปลาบ
“เพราะถ้าเป็แบบนั้น มึงควรระวังความคิดตัวเองไว้ให้มากๆ ”
พอเลิกกองก็เปลี่ยนชุดสำหรับไปปาร์ตี้กันเลย
เซนสวมเสื้อยืดแขนยาวลายขวางไซส์พอดีตัวใส่ทับกับกางเกงยีนเดนิมผ้าเหลือบเงาทรงกระบอกแบบพับขาขึ้นมาเกือบคืบชุดเป็เสื้อผ้าผู้ชายเข้ารูปเซนสวมใส่แล้วออกมาให้ลุคทั้งหล่อแนวทั้งดูน่ารักคล้ายทอมบอยนิดๆ ผิดแค่ท่วงท่าเวลายืน เดิน ที่เซนดูจะก้าวย่างแบบผู้ชาย
ว่านหนุ่มสูงยาวเข่าดีใบหน้าคม แววตาขี้เล่นน่ารักน่าหยอกวันนี้เขามาในชุดเสื้อยืดขาวสวมทับด้วยแจคเกตยีน กับกางเกงยีนทรงกระบอกแต่งขาด
เขามองเซนอย่างหลงใหลแต่ไม่ว่าเซนจะอยู่ในลุคไหนมันก็ดีต่อใจว่านทั้งนั้น
กำลังเตรียมตัวออกจากกองกันโทรศัพท์พี่บีก็ดังขึ้น หล่อนเดินปลีกไปรับสายตามปกติ
“สรุปว่าคืนนี้ให้เราไปส่งหอใช่ปะ ” ว่านหันมาถามเซน
“คิดว่าไหวใช่มั้ยล่ะ ไม่ใช่ว่าเมาหนักกว่าเซนนะ ”
“ถ้าให้ไปส่งคืนนี้จะไม่แตะเหล้าเลย ”
เซนยิ้มขำ “ เว่อร์ไปอีกก ”
“เซน ” จู่ๆพี่บีก็หน้าตาตื่นเดินเข้ามา
“เป็ไรพี่บี ”
“แม่พี่ถ่ายท้องหนักเลย เด็กที่บ้านกำลังจะพาไปส่งโรงพยาบาลพี่น่าจะไปไม่ได้แล้วอะ”
“อ้าวว ” เซนร้องเสียอ่อยแต่ก็เข้าใจสถานการณ์
“ไม่เป็ไรหรอก ก็มีพวกซันพวกเฟิร์นไปด้วยนี่ เซนไปก็ไปอยู่กับกลุ่มนั้นก็ได้” บีพูดถึงเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนที่ไปร่วมงานนี้ด้วย
“แล้วงั้นพี่บีจะกลับไปบ้านไปหาแม่หรือจะไปโรง’บาลเลยล่ะ ” เซนถาม
“พี่จะไปเจอโรงบาลเลยบอกให้เด็กเรียกแท็กซี่พาไปก่อนละคนแก่ถ่ายท้องกลัวจะน็อคเอาน่ะสิ ”
“เดี๋ยวผมขับพาพี่บีไปส่งโรงบาลให้ก่อนก็ได้นะ ” ว่านอาสา
“ไม่เป็ไร มันไปคนละทาง ว่านกับเซนไปกันเถอะเดี๋ยวมันจะดึกเกินเดี๋ยวพี่เรียกแท็กซี่ไปเอง”
พี่บีนั่งรถว่านออกมารอเรียกแท็กซี่
“พี่เป็ห่วงเหมือนกันนะเนี่ย อยู่กันได้เนอะ ”
“ไม่มีปัญหา เซนเที่ยวออกบ่อย ” เซนยิ้ม
“ ก็นั่นหล่อนไปกับเพื่อนเป็โขยง...ว่านพี่ฝากเราดูแลเซนด้วยนะอย่าให้ใครมาวอแวล่ะรู้มั้ย ”
เพราะ่ที่กระแสซีรีส์กำลังดังเซนก็เนื้อหอมมากขึ้นตาม ที่ห่วงเป็พิเศษเพราะเซนจะมีหนุ่มๆเข้าหามากกว่าคนอื่นๆดาราไม่สามารถจะปฏิเสธแฟนๆอย่างเถรตรงได้ ผู้จัดการนี่แหละที่ต้องคอยกันคอยตัดบทให้
“ได้ครับ พี่บีไม่ต้องเป็ห่วง ” ว่านยิ้มกว้าง ทั้งหน้าดูเปล่งประกายความสุข
“เราอยากดูแลอยู่แล้วแหละ ใช่ปะ ” พี่บีแซวคนหน้าคมพยักหน้ารับอย่างไม่ปิดบัง
“ฝากแมวไว้กับปลาย่างรึเปล่าวะเนี่ยกู ”
“โห่ ไม่หรอกพี่บี ”
“เซนก็อยู่กับออดี้กับว่านน่ะแหละ คงอยู่ไม่ดึกหรอก ” เซนบอก
เมื่อบีเรียกแท็กซี่ได้ว่านก็ออกรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงาน ใจของว่านคึกราวกับม้าศึกได้มาผับกับเซนและยังถูกมอบหมายให้คอยประกบดูแลเซนไม่ห่างอะไรจะดีไปกว่านี้อีกเนี่ย
ถึงร้านจอดรถเรียบร้อยว่านเดินตามหลังเซนไป่ทางเดินเข้าร้านจัดแต่งเป็ซุ้มสวนไม้เย็นครึ้มร่มรื่น้าเป็ซุ้มม่านบาหลีด้านล่างเป็ทางเดินหินแผ่นวางบนก้อนกรวดขาวกลม ประดับตกแต่งไฟไปตลอดทาง
“เซน ” ว่านเรียก
เขาถ่ายคลิปลงไอจีสตอรี่คู่กับเซนที่มีเื้ัเป็ฉากสวนสวยงามเขาอยากให้มีโมเมนท์อยู่กันสองคนเก็บไว้ดูบ้าง
มือว่านโอบไหล่คนตัวเล็กกว่าอย่างสนิทสนม
เซนรู้สึกแปลกนิดนึงแต่ก็ไม่ได้ซีเรียสเพราะถือว่าเพื่อนกันอยู่แล้ว
ภายในงานมืดสลัวสว่างเรืองๆด้วยไฟสีม่วงกับเหลืองสาดสลับไปมาวับวอม ติดประดับกลุ่มลูกโป่งสีขาวกับทองตามจุดต่างๆทั่วทั้งงาน
ด้านหน้าเป็โซนเปิดเพลงมีอุปกรณ์เครื่องเสียงมีไมค์กึ่งๆเวทีอีกด้านเป็เคาท์เตอร์สำหรับบาร์เทนเดอร์คอยดูแลเื่เครื่องดื่ม
สองคนตรงเข้าไปหาเ้าของวันเกิดส่งมอบของขวัญแล้วถ่ายรูปกัน ทุกคนในงานดูจะให้ความสนใจคู่จิ้นพระนางออดี้เซนเป็พิเศษเข้ามาถ่ายรูปถ่ายคลิปกัน
ว่านพาเซนมานั่งไม่ไกลจากออดี้และเคาท์เตอร์เครื่องดื่มตรงนั้นมีพี่ๆที่มาจากในตึกรู้จักกันนั่งอยู่ก่อนแล้ว
“ไงว่าน ” หนุ่มหนึ่งเข้ามาจับไหล่กอดคอทักทายว่าน
“อ้าว! หวัดดีพี่เพชร ” ว่านแนะนำรุ่นพี่ของเขาให้เซนรู้จักเพราะเคยพูดถึงเขาให้เซนฟังถึงพี่ที่เป็หุ้นส่วนร้านนี้
“ได้เครื่องดื่มกันยัง ” เพชรถาม
“เซนดื่มอะไรดี ”
“อะไรดีที่ไม่เมา...พวกค็อกเทลก็ได้ครับ ”
“เอาแบบแอลต่ำๆงี้นะ ” ว่านบอก
เพชรนำเสนอเครื่องดื่มจำพวกค็อกเทลหลากหลายแบบให้เซนกับว่านเลือก
“เทคแคร์เป็พิเศษให้เลยคนนี้ ” เพชรหันมาพูดกับว่านส่งสายตาอย่างรู้กัน
“ขอบคุณมากครับ ” ว่านยิ้มเขิน
เพลงที่เปิดเริ่มเป็จังหวะสนุกเร้าใจหลายคนก็ลุกขึ้นเต้นรวมถึงเซน
แล้วก็มีหนุ่มๆเข้ามาพูดคุยขอถ่ายรูปกับเซนทุคนล้วนดูสนใจในตัวเซนอย่างเปิดเผย ซึ่งเซนก็เล่นไปตามบทบาทหนุ่มน้อยน่ารักถูกแซวถูกหยอดเขาก็เขิน ยิ้มหวานซ่อนหน้า
เมื่อถูกขอเต้นด้วยเขาก็เต้นสเต็ปเบาๆดูน้อยแต่น่ารักพอกรุบกริบ มีผู้ชายมากมายที่เข้ามาหาเขาในลักษณะนี้ แล้วความที่เซนรู้ว่าอีกฝ่าย้าอะไรชอบแบบไหนมันก็คล้ายเซอร์วิสเอนเตอร์เทน แต่เซนทำเพราะเขาก็รู้สึกสนุกกับมันด้วย
ว่านเอามือถือมาถ่ายเซนที่เต้นเขินๆอยู่กับหนุ่มๆกลุ่มนั้นลงไอจีสตอรี่สนุกสนานตามน้ำไป ว่านดูว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร เพราะก็คนมางานวันเกิดออดี้เหมือนกันเพียงแต่พวกเค้าก็ยังไม่ไปจากเซนเสียที
เซนค่อยๆเต้นมูฟออกมาจากวงล้อมมาเต้นอยู่ข้างๆว่านที่กำลังนั่งชูมือถือถ่ายเซนอยู่ เซนถือแก้วมือนึง อีกมือก็ดึงให้คนที่นั่งอึ้งอยู่ลุกขึ้นมาเต้นกับเขาพี่ๆตรงนั้นแซวกันหวีดกันเสียงดังระงม
ว่านใจเต้นแรงในอกมันพองฟูรู้สึกราวกับได้เป็เ้าข้าวเ้าของเซนทั้งตัวและหัวใจไปแล้ว
เซนเต้นอ้อนๆยั่วๆอยู่รอบตัวว่านหัวไหล่และแผ่นหลังของคนร่างเล็กมาเบียดเสียดสีกับหน้าอกหน้าใจของว่านให้ร้อนผ่าวจนแทบลุกเป็ไฟช็อตนี้ทำเอาคนคลั่งรักอย่างเขาตายอย่างสงบศพสีชมพู แค่ได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเซนเส้นผมอ่อนนิ่มที่เฉียดมาััถูกใบหน้า ก็ทำให้เืลมแห่งความใคร่สูบฉีดรุนแรงจนเครียดตึงเืกำเดาแทบจะพรั่งพรูออกมา
ว่านเผลอเอามือมาปิดปากปิดจมูกตัวเองราวว่าจะซ่อนเร้นความรู้สึกที่ปรากฏชัดบนใบหน้าและกระแสเืที่ซัดทะยานพลุ่งพล่านจนร้อนฉ่าไปหมด อยากคว้าคนตัวเล็กมากอดรัดแล้วซุกไซ้ให้สุดแรงแต่ก็ทำได้แค่ระงับความอยากไว้
เซนทำราวกับจะประกาศว่าวันนี้เขามากับว่านและอยู่ในอาณัติของว่านเท่านั้น ทำให้หนุ่มอื่นที่ตั้งท่าเข้าหาทำได้แค่ยืนมองยิ้มกริ่มกันอย่างหมดสิทธิ์
เสียงเพลงจังหวะเร้าใจยังคงถูกเปิดต่อเนื่องเครื่องดื่มถูกเติมมาไม่ขาด เซนยิ่งสนุกเพราะห่างหายมานานรอยยิ้มและท่วงท่าของเขามันแพรวพราวราวกับจงใจยั่วให้หัวใจใครตรงนั้นปั่นป่วนเล่น
“เอาเว้ยย วันนี้เป็วันของว่าน ” เฟิร์นพี่ที่ออฟฟิตพูดขึ้น
“โอ้โห โอ้โห ว่านเอาใหญ่เลย นี่เ้าของวันเกิดยืนอยู่นี่มึงเกรงใจมั่ง ”
ออดี้มายืนโวยวายทวงความชอบธรรมอยู่ที่โต๊ะทุกคนได้ยินก็หัวเราะ
“พ่อมาทวงแฟนคืนจ้า ”
“หึงเค้าเหรอ ออดี้ ”
เสียงแซวดังเซ็งแซ่ เซนหัวเราะขำแล้วก็มูฟมาหาออดี้บ้างจับออดี้ให้หันมาเต้นกับตัวเองในแบบเดียวที่ทำกับว่าน กับเ้าของวันเกิดที่เป็เพื่อนกันก็ไม่ละเว้นที่จะออกอาการเขินเซนชนิดที่เกินต้าน แต่ออดี้เคยไม้เคยมือกับเซนอยู่แล้ว พอเกินต้านเขาก็เลยคว้าเซนมากอดไว้แน่นจะด้วยความหมั่นเขี้ยวหรืออะไรไม่ทราบได้ เสียงฮือฮากรี๊ดกร๊าดดังระงมขึ้นมา
คราวนี้มือถือหลายเครื่องกล้องเล็กกล้องใหญ่พร้อมใจกันมารุมถ่ายบันทึกไว้ราวกับเป็คู่จิ้นคู่จริงไปอีก แต่เซนไม่ชอบให้ทำแบบนี้เท่าไหร่นักเขายอมให้ออดี้กอดแค่อึดใจก็ผละถอยออกมา แต่ก็ยังคงเต้นอ้อนคู่จิ้นของเขาต่อ
“น่ารักชิบหาย น้องเซนของมึงเนี่ย ” เพชรพูดเมื่อว่านออกมาดูเครื่องดื่มให้เซน
“ ใช่ปะก็บอกแล้วว่าน่ารัก ”
“ หลงเค้าหัวปักหัวปำเลยสิอ่อยเก่งขนาดนั้นน่ะ ”
“พี่ก็ดูหน้าผมดิ วันนี้โคตรมีความสุขเลยอะ ”
เพชรเชื่อว่าว่านทั้งรักทั้งหลงเซนหนักมากจริงๆ
“ แล้วคืนนี้ขากลับมึงไปส่งเค้ากลับด้วยปะ”
“ใช่ วันนี้ผมดูแลเซนเต็มที่ทำหน้าที่แทนพี่บี ”
“ เฮ้ย...ถ้ามึงไปส่งเค้าที่บ้านได้ก็สวยสิวะ” เพชรทำท่าตื่นเต้น
“แน่ะ! คิดอะไรพี่ ไม่เอาๆไม่ดีน้า ” ว่านโยกนิ้วเชิงปรามอย่างติดตลก
“แค่ได้ไปส่งก็ดีแล้ว แค่นี้ก็แฮปปี้แล้ว จะได้คุยกันได้ยาวๆนะพี่ ”
“เหรอ..อะโอเคๆ ” เพชรตบๆไหล่อีกฝ่าย
เซนหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆไม่รู้ว่าเพราะเต้นเหนื่อยหรือในค็อกเทลถูกเพิ่มดีกรีลงไป เหมือนๆจะมึนแต่ก็ไม่ได้เมายังรู้ตัวดีทุกอย่างและกำลังสนุกกับปาร์ตี้กับผู้คนรายรอบตัว
จนเมื่อพัทและเมปรากฏตัวขึ้นในงาน
สองคนเอาของขวัญมาให้ออดี้ที่อยู่ไม่ห่างจากเซนนักเมมองเห็นเซนแล้วหล่อนยกมือเซย์ไฮ ก่อนจะไปอยู่กับพัทซึ่งก็ไม่ไกลกันนัก
เซนนั่งพักเหนื่อยกระดกเครื่องดื่มที่ว่านขยันจัดหามาให้
ไม่อยากสนใจสองคนนั่นแต่ก็รู้ว่านั่งอยู่ตรงไหน
ไม่อยากหันไปมองแต่ก็เห็นอยู่ตลอดว่าเขาเต้นอยู่ด้วยกัน
“พักก่อนใช่มั้ยพ่อ ฮอตเหลือเกิ๊น ” เฟิร์นแซว
“เหนื่อยมาก ฉันนะลุ้นหัวใจจะวาย เต้นยั่วอะไรเบอร์นั้นล่ะ ”
เซนหัวเราะขำแต่ในใจเขาเริ่มไม่ค่อยสนุกคำพูดโยชิที่เคยเตือนเขาไว้มันยังดังก้องอยู่ แต่ถ้าเขาต้องมาเจอมาเห็นอะไรที่ไม่เข้าตาเขาจะรับมือกับความรู้สึกตัวเองได้มั้ย
“ว่าน เอาเหล้ามาให้หน่อยสิ ” เซนป้องปากกระซิบที่หูว่าน
“หา? ”
“เออ..อยากกินแล้วอะ ”
“เอ้ย มีอะไรรึเปล่าเนี่ย ”
ว่านสังเกตเซนมาสักพักแล้วเขาดูนิ่งๆไปผิดกับ่ก่อนหน้าอย่างชัดเจน
“เปล่า กำลังสนุกเลยอยากกิน ” ว่านไม่ขัดใจเซนหรอกเขาแค่เป็ห่วง
“จัดให้หน่อยนะ...ยังไงคืนนี้ว่านก็ไปส่งเซนอยู่แล้วนี่ ”
ดูทำเสียงทำหน้าอ้อนใส่ไปอีก
แค่นี้ว่านก็แทบละลายแล้วเดินไปสั่งให้อย่างว่าง่ายราวกับโดนมนต์สะกด
2K
