เมื่อดันเต้ถูกล้อมโดยทหารหลุยส์เดอบาวาเรีย
กษัตริย์หนุ่มโอบร่างเ้าหญิงทั้งสองไว้แน่นดวงตาคมจ้องปลายหอกตรงหน้า จังหวะที่กีเนเวียออกจากรถม้าได้ทัน
มือบางลูบบ่าดันเต้“เดี๋ยวก่อน” กีเนเวียสั่งเหล่าทหารรอบกายไม่ให้ตอบโต้
นายกองลงจากหลังม้าก็รีบทุบอกเคารพ“พระองค์ทรงปลอดภัยไหมเซียร์”
“ข้าปลอดภัย”ดันเต้มองตามสายตานายกอง
ทหารบาวาเรียสำรวจจากหัวขบวนจนถึงแม่ทัพเอสต้าผู้อยู่ท้ายขบวน
เขาส่งสัญญาณมือสั่งทหารไปช่วยเอสต้าดันหลังเกวียน“ท่านลุดวิจมีรับสั่งให้คุ้มกันพระองค์กลับพรอว็องค์”
แม่ทัพเอสต้าเดินมาแทรกตัวระหว่างดันเต้กับนายกอง“พวกเราไม่ทราบว่าท่านลุดวิจเดินทางมาเบอร์กันดี ต้องขออภัยท่านด้วย”
“ท่านลุดวิจรอพระองค์ร่วมคืนหนึ่งแล้ว”นายกองถอยห่างจากร่างสูงใหญ่
“เมื่อครู่ทหารฟรองเซเดินทางไปพรอว็องค์”เอสต้าหรี่ตาแคบ “พวกท่านประชุมอันใดที่พรอว็องค์”
นายกองยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ“ข้าไม่ทราบ”
เอสต้าหันมาขยิบตาให้ดันเต้“พวกเ้าไม่รู้หรือว่าการเข้าแผ่นดินของชาล์แห่งพรอว็องค์โดยพลการมีความผิด”
“เหล่าขุนนางแห่งพรอว็องค์เปิดประตูแก่เราแต่โดยดี”ทหารโบกมือปฏิเสธ “ข้าคิดว่าได้รับอนุญาตแล้ว”
เอสต้าผลักหลังนายกองขึ้นม้า“นำขบวนกลับพรอว็องค์” เขาขึ้นเสียงแล้วดึงม้ารูปร่างแข็งแรงกลับมาด้วย
“ขอบคุณท่านเอสต้า”ดันเต้ตะปบแขนขวาเอสต้าเป็การขอบคุณ
เมื่อทหารฝ่ายตรงข้ามเตรียมขบวนทัพจนเสร็จเอสต้าก็โบกมือเป็เส้นตรง “เตรียมขบวนกลับพรอว็องค์”
แม่ทัพวัยกลางคนใช้มือส่งเท้ากีเนเวียขึ้นหลังม้าหาดันเต้แล้วดึงบังเหียนม้าเดินนำไปเล็กน้อย “เรากำลังผิดแผน” เอสต้ากระซิบแ่เบาขณะที่ตามองทาง
“เราจะเข้าพรอว็องค์เบิร์ก”ดันเต้ลดเสียงตอบ
มือหนากระตุกดึงม้าให้เดินตามตนเอง“เมื่อถึงพรอว็องค์ พวกเขาจะตัดหัวท่านแห่ประจานไปรอบเมือง”
“หากนำธรรมเนียมบาวาเรียมาใช้กับเราหลุยส์จะถูกดูิ่ไปอีกร้อยปี” ดันเต้ก้มหน้าลงมองพื้น
“ท่านไว้ใจเหล่าขุนนางพวกนี้เหรอ”เอสต้าแหงนใบหน้ามองขึ้นฟ้าเล็กน้อย “พรอว็องค์ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป”
ดันเต้ผ่อนลมหายใจเบา “นั่นคือสิ่งที่ท่านอเล็กซานเดอร์คาดการณ์เอาไว้”
“ท่านเอสต้าโปรดวางใจ”กีเนเวียกล่าวเสียงนุ่ม “ท่านลุดวิจยึดมั่นในหลักการและความถูกต้อง”
“ใช่แล้ว” ดันเต้พยักหน้าเบาๆ “การมอบและรับราชสมบัติ คือสิ่งถูกต้อง”
“เราไม่ควรกลับไปพรอว็องค์”เอสต้าส่ายหน้า “สายฟ้ากำลังก่อตัวแล้ว”
“อาจจะผิดแผนหน่อย แต่ก็คงหลีกเลี่ยงสายฟ้าไม่ได้เสียแล้ว”ดันเต้เสียงสั่น
ทุกคนหยุดการสนทนาเพราะนายกองถอยม้าลงมาเดินตีขนาบข้างเอสต้า“ทหารกองหน้ารายงานว่าพวกคาร์ลยกทัพมาถึงประตูด่านพรอว็องค์” ทหารยิ้มอ่อน “ท่านจะให้เราโจมตีทหารของคาร์ลเลยไหม”
ดันเต้ยกมือขึ้นห้าม“ล้อมพวกเขาไว้ก่อน”
หลังจากเฟซองถอยม้าออกจากถนนดินพรอว็องค์ตะวันตก
ทหารบาวาเรียก็เรียงแถวล้อมดันเต้อีกครั้ง
ม้าศึกควบเร็วออกจากด่านพานายทหารรูปร่างสันทัดไหล่กว้างเข้ามาคุมกองทัพ“นำพวกเขาไปตำหนักราชวงศ์”
ด้ามหอกเข้าใกล้ดันเต้แต่เอสต้ากลับเอาร่างของตนเข้าบัง “บังอาจนัก”
ดาบคมชักออกจากฝักจ่อคอหอยเอสต้า“อย่าห้าวนัก” แม่ทัพโพเทย์ผงกใบหน้าเตือน “เ้าไร้อำนาจที่นี่”
เหล็กยาวฟาดแผ่นหลังเอสต้าให้เดินไปตามทาง
“เดี๋ยวก่อน” โพเทย์เขม็งตามองกลุ่มคนของพรอว็องค์“ปลดอาวุธให้หมด”
“เ้านี่!” เอสต้าตวาดแต่ก็ถูกสวนด้วยด้ามหอก
ชายผิวสีอีกคนเข้ามาช่วยเอสต้า“ท่านทำมากเกินไปแล้ว”
“เชลยาไม่มีสิทธิ์อ้าปาก”โพเทยใช้ใบดาบฟาดปากชายผิวสีเต็มแรง “ครั้งต่อไปคือหัวเ้า”
“เอสต้า ดรูน” ดันเต้ปรามแม่ทัพตนเองเสียงเข้ม
เอสต้ามองกีเนเวียผู้กำลังอุ้มเ้าหญิงเยลิน่าส่วนดันเต้กำลังอุ้มเ้าหญิงเมสิน่าผู้มีดวงตากลมใส
“เอสต้าเอสต้า เล่นอะไร” เ้าหญิงถามเสียงใส มองว่าเป็การละเล่นอย่างหนึ่ง
ขุนทหารกลับยิ้มย่องแล้วตอบ“กรงมนุษย์” พลางจับด้ามหอกทำเป็เขย่า “เราจะเดินไปตามกรงเหล็ก”
“เอสต้า! ไปเลย! เอสต้า!ไปเลย!” เ้าหญิงหัวเราะเมื่อเห็นเอสต้าเดินย่อง
“หลีกทางให้ดันเต้แห่งพรอว็องค์”โพเทย์กล่าวบนเส้นทางผ่านเข้าสู่ถนนกลางเมืองพรอว็องค์ แม้ไม่มีผู้คนอยู่บนทางเท้า
ชาวเมืองดวงตาอ่อนมองดันเต้กับกีเนเวียเดินเท้าตามแม่ทัพบาวาเรียราวเชลยศึกผู้กำลังถูกแห่ประจาน
ผู้เป็ใหญ่ในชุดสกปรกทำให้ชาวเมืองตาค้างอ้าปากบ้างก็ลูบอกพูดคุยกันเสียงสั่นเครือ
“เปิดตำหนักราชวงศ์”โพเทย์คำรามสั่งผู้ดูแลปราสาท ประตูไม้ผลักออกกว้างรับทหารต่างแดนควบม้าย่ำกระเบื้องโมเสกโรมันจนเกิดรอย“เข้าไป”
เอสต้าสลัดไหล่จากด้ามหอกแล้วเข้ามาขวางระหว่างดันเต้กับโพเทย์
“นี่เหรอ เอสต้า ขุนศึกทะเลเื”โพเทย์เหยียดปากส่งให้ดันเต้ ก่อนหรี่ตามองเอสต้าพร้อมหัวเราะเยาะ
ดรูน (Друин) จับต้นแขนหัวหน้าส่งคำเตือนอีกครั้งเอสต้าสูดลมหายใจเข้าแรง ๆ แล้วเดินเข้าไปในปราสาทตามหลังดันเต้
“ท่านก็อย่ายั่วเขา”ดรูนหันตัวเข้าปราสาท แต่คมดาบกลับขวางเขาทันใด
“เ้าเองก็อย่าห้าวนัก”โพเทย์บอกก่อนจะยกคมดาบออกพ้นทาง “ไปสิอีกสักหน่อยท่านลุดวิจคงเรียกพวกเ้าเข้าพบ”
ทหารบาวาเรียต้อนกลุ่มเ้านายแห่งพรอว็องค์มายังโถงวังชั้นในซึ่งใช้เป็ที่นอนของข้ารับใช้ปราสาท
เสียงลงกลอนปิดประตูไม้แ่าพาให้ดันเต้มองกลับไปยังบานไม้สีเข้ม
แม่ทัพเอสต้าใช้ร่างกายสูงใหญ่นั่งลงบนพื้นขวางประตูทางเข้า“พระองค์โปรดพักผ่อน ข้าทั้งสองจะเฝ้ายามคืนนี้”ดวงตาดุมองสั่งดรูนให้นั่งลง ชายผิวสีพยักหน้าเห็นร่วมแล้วก็นั่งลงทางซ้ายมือเอสต้า
โถงหินเก่าสกปรกร้อนไปด้วยกองฟืนเพื่อสุมให้ความอบอุ่นแก่ปราสาทชั้นบน
ดันเต้โอบภริยาไปยังมุมห้องเย็นชื้น“ตรงนี้ไม่ร้อนไป”
“ท่านพ่อจ๋าทำไมเราไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง” เด็กหญิงตัวน้อยถามตาใส
“เราให้คุณลุงนอนในห้องเขาแก่แล้วจะได้อุ่นสบาย” ดันเต้ลูบแก้มเด็กสาว
“หนูอยากไปนอนบนห้อง” เมสิน่าหน้างอ“หนูร้อน หายใจไม่ออกด้วย”
กีเนเวียยิ้มอ่อนให้ลูกสาว“มานี่มา” เธอส่งเยลิน่าไปให้ดันเต้ “พ่อตัวร้อนไป มาอยู่กับแม่ดีกว่า”
เ้าหญิงปีนไปกอดแม่ของตน“เย็นกว่าจริงด้วย” เธอซุกอกมารดาแล้วเริ่มนอนตามเสียงกล่อม
ดันเต้ฮัมเพลงกล่อมบุตรสาวทั้งสองจนหลับในอ้อมอกแล้วมือหนาก็ยกไปลูบพวงแก้มของกีเนเวีย
...เ้านอนไม่หลับเหรอ...ดันเต้คิดถามเธอ
...ไม่เ้าค่ะข้าเพียงเป็ห่วงเด็กทั้งสอง... ภริยาแนบใบหน้าเล่นกับฝ่ามือร้อน...เราไม่อาจหนีสายฟ้าได้ดังใจ...
...คงเป็ลิขิตกำหนดไว้...ดันเต้หอมกระหม่อมภริยา ...นอนเถิด พรุ่งนี้เราต้องสู้กับอีกหลายสิ่ง...
ตลอดค่ำคืนสองขุนทหารเปลี่ยนงานรักษาความปลอดภัยจนเข้าสู่รุ่งสาง
ประตูไม้เปิดออกพร้อมกับกลุ่มนางรับใช้นำสำรับอาหารวางลงกลางวง
ดันเต้หยิบขนมปังฉีกแบ่งกับกีเนเวียและบุตรสาวอีกส่วนแบ่งให้ทหารผู้ติดตามอย่างเท่าเทียมกัน
ทุกคนกินยังไม่หมดดีก็มีทหารบาวาเรียนายหนึ่งกระแทกเท้าผ่านประตูหน้าเข้ามา“ท่านลุดวิจเรียกดันเต้และกีเนเวียเข้าเฝ้า”
“กระหม่อมจะดูแลองค์หญิงทั้งสองเอง”เอสต้ากวักมือเรียกเมสิน่ามายังตน “เ้าหญิง วันนี้พระองค์อยากเล่นอะไร”
“ข้าอยากลอยบนฟ้า” เมสิน่าวิ่งไปหามือเอสต้า“เอสต้าพาข้าลอยไปเลย”
กีเนเวียส่งบุตรสาวคนเล็กเข้าสู่อ้อมแขนของดรูน“ข้าให้นางดื่มนมจนอิ่มแล้ว” ดวงตาสวยมองบุตรสาวอย่างอาวรณ์
“ฝากด้วย” ดันเต้พยักหน้าขอบคุณเอสต้าและดรูนก่อนจะโอบหลังภริยาเดินตามทหารบาวาเรียไป
กลุ่มทหารหน้าห้องเข้ามาล้อมาาและราชินีแห่งพรอว็องค์ด้ามหอกปิดทางหนีราวกับต้อนนักโทษ
“ไม่คิดว่าสะพานหินจะยาวเช่นนี้”ดันเต้กระซิบกับภริยา
“ท่านเป็ผู้สร้าง”กีเนเวียหัวเราะแ่ในลำคอพลางมองอาคารหินสีอ่อน “วังพรอว็องค์เบิร์กใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ”
ดันเต้ยืดอกขึ้นสูดลมหายใจเข้าลึก“ปราสาทของเราที่ไม่ใช่ของเรา” าาหนุ่มหัวเราะแ่ในลำคอ เขากุมมือภริยาระหว่างเดินผ่านประตูตะวันตกเข้าสู่โถงทางหินไต่ระดับขึ้นเนินเตี้ยไปทางทิศเหนือซึ่งเป็ตอนหลังของวัง ทะเลสาบขึ้นไอน้ำเย็นจนเป็ควันหมอกด้ามหอกดันหลังสองผู้เป็ใหญ่ให้เร่งเดินตามทิศทางอ้อมไปยังทางแยกทิศตะวันออก
ซ้ายมือคนทั้งสองคือช่องทางไปยังท่าเรือหลวงอันเต็มไปด้วยทหารบาวาเรีย
ดันเต้ละสายตาจากเรือหลวงมายังขวามือหลังบานประตูเหล็กท้องพระโรงเขาก็ได้พบเหล่าขุนนางแห่งพรอว็องค์
ขุนนางต่างมองต่ำหลบการสบตาเมื่อสองเ้าแผ่นดินเข้าสู่ท้องพระโรง
“ดันเต้และกีเนเวีย” เสียงวางอำนาจดึงสองผู้เป็ใหญ่ให้หันไปยังบัลลังก์
ลุดวิจแห่งบาวาเรียนั่งสง่าอยู่บนบัลลังก์ไม้สีน้ำตาลแห่งฟรังเกียกลางอันก่อสานขึ้นมาด้วยรากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
อิกดราซิเอล(Иггдразил эль) มหาพฤกษาแห่งมนตรา
ต้นไม้กลางท้องพระโรงแตกกิ่งก้านเรือนใบเปลี่ยนสีราวปุยหมอกสายรุ้ง กระแสลมผ่านช่องแสงหินอ่อนพัดใบสีม่วงดำร่วงโรยมาทางดันเต้
กีเนเวียเดินเข้ามากุมมือสามีเธอส่ายหน้าเตือนถึงความกังวลต่อพฤกษาสีนิล
าาหนุ่มสูดหายใจเข้าแ่เบาช้าๆ แล้วยกแขนขึ้นทุบอกเคารพ
ราชินีสาวก็รีบย่อตัวคำนับตามธรรมเนียมสตรีแก่ลุดวิจ
เมื่อใบอิกดราซิเอลกลายสีเป็มรกตดันเต้ก็เริ่มยิ้มออก
“ท่านลุดวิจยกทัพมาพรอว็องค์เช่นนี้เป็การละเมิดสัญญาแห่งแวร์เดิง”
ดวงตาแข็งกร้าวปะทะกันนั้นพลันเปลี่ยนพุ่มใบเป็สีดำสนิท
ดันเต้กลืนน้ำลายฝืดคอ “ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจกับเราเช่นใดเลเน่ย่อมอ้างความชอบธรรมเหนือแผ่นดินพรอว็องค์และเบอร์กันดี”
หลุยส์หัวเราะลั่นแต่ต้นไม้ไม่โกหกใบยังคงเป็สีดำสนิท “ต้องเป็ท่านชาล์แห่งพรอว็องค์ตัวจริงแน่นอน”
“หากท่านทราบแล้วก็จงนำทัพกลับบาวาเรียเสีย” ดันเต้จ้องเขม็งไม่หลบตา
“ชาล์แห่งเบอร์กันดีาาแห่งพรอว็องค์” หลุยส์ตบลงบนหน้าขาก่อนจะลุกขึ้นจากบัลลังก์ไม้มือข้างซ้ายยกขึ้นห้ามไม่ให้เหล่าแม่ทัพเข้ามายุ่งต่อสิ่งที่กำลังจะกระทำเ้าแห่งบาวาเรียย่ำเท้าลงจากบันไดหินอ่อนมายืนอยู่ตรงหน้าดันเต้
“ท่านไม่สามารถอ้างสิทธิ์แห่งพรอว็องค์ได้”ดันเต้ขึ้นเสียง
มือหลุยส์ตบลงบนไหล่ดันเต้พร้อมกระชากแรงส่งร่างดันเต้ไปหน้าบัลลังก์“เชิญท่านชาล์ประทับบัลลังก์ของท่านเถิด”
6K
