อ.กร ไขกุญแจสำรองและเอื้อมมือไปที่ลูกบิดประตู ค่อย ๆ บิดเบา ๆ แล้วผลักเข้าไปช้า ๆ
เขาก้าวเข้าไปข้างในห้องน้ำหญิงที่เงียบสงัด มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ แสงไฟนีออนสว่างจ้า
เขาเห็นแพรยืนหลบอยู่ตรงมุมอ่างล้างหน้าด้วยท่าทางใกลัว มือจับขอบอ่างแน่น หน้าแดงก่ำ ผมยุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตยับ กระโปรงยังร่นขึ้นนิด ๆ จากตอนวิ่ง
เขาเดินเข้าไปช้า ๆ ปิดประตูด้านหลัง แล้วเอื้อมมือล็อกประตูดัง แกร๊ก!! ชัดเจน
ห้องน้ำตอนนี้กลายเป็พื้นที่ส่วนตัวของเราแค่สองคนอีกครั้ง
“พี่ไปเถอะเหรอแพร...”
เสียงทุ้มต่ำ เดินเข้าไปใกล้แพรทีละก้าว จนแพรถอยหลังจนหลังชนผนังเย็น ๆ ของห้องน้ำ
“ห..หนูขี้อยู่... จะกลับไปทำงานต่อ... เดี๋ยวที่ทำงานสงสัย... พี่กลับไปก่อนนะ” เสียงสั่น
แพรพยายามพูดให้ดูน่ารังเกียจ
เขาหยุดตรงหน้าแพร ห่างกันแค่คืบเดียว มองตาแพรตรง ๆ แล้วยิ้มมุมปาก
“แพรคิดว่าพี่จะไปง่าย ๆ แบบนั้นเหรอครับ
แพรวิ่งหนีพี่มาถึงตรงนี้ ตัวสั่นขนาดนี้ หน้าแดงขนาดนี้ แล้วยังจะบอกให้พี่กลับไปก่อน?”
พี่ยกมือข้างหนึ่งขึ้น จับคางแพรเบา ๆ แต่แรงพอให้แพรเงยหน้าสบตาเขา
นิ้วโป้งลูบริมฝีปากล่างของแพรช้า ๆ เหมือนตอนในห้องทำงานเมื่อกี้
“พี่ล็อกประตูแล้วนะแพร... ไม่มีใครเข้ามาได้อีก
ตอนนี้มีแต่พี่กับแพรในห้องนี้
แพรจะยังพูดแบบนั้นอีกเหรอ
หรือว่า..ปากบอกให้พี่กลับ แต่จริงๆ... อยากให้พี่อยู่ต่อ อยากให้พี่ทำต่อจากที่ค้างไว้”
เขาก้มลงใกล้ จมูกแตะจมูกแพร หายใจร้อน ๆ พ่นใส่ปากแพร
มืออีกข้างเลื่อนลงไปโอบเอวแพร ดึงตัวแพรแนบชิดจนแพรรู้สึกถึงความแข็งที่ยังค้างอยู่ กดทับหน้าท้องแพรชัดเจน
“แพรเปียกจนกางเกงในชุ่มไปหมดแล้ว... พี่ยังรู้สึกได้อยู่เลยนะ
แพรจะกลับไปทำงานแบบนี้ได้ยังไง
เดี๋ยวเพื่อนร่วมงานเห็นหน้าแดง ๆ แบบนี้ เห็นเดินขาสั่น ๆ แล้วสงสัยกันหมด”
เขาเลื่อนมือลงไปลูบไล้ต้นขาแพรช้า ๆ ผ่านกระโปรงที่ยังร่นอยู่ นิ้วโป้งกดตรงจุดเปียก ๆ นั้นอีกครั้ง วนเบา ๆ แต่จงใจทำให้แพรสะดุ้ง
“บอกพี่สิแพร...
จริง ๆ แล้วแพรอยากให้พี่กลับไปจริง ๆ เหรอ
หรือแพรแค่อยากให้พี่... จับแพรพิงผนังตรงนี้ แล้วสอดนิ้วเข้าไปต่อ ให้แพรเสียวจนต้องกัดปากกลั้นเสียง
หรืออยากให้พี่ยกแพรขึ้นนั่งขอบอ่าง แล้วเลียตรงนี้ให้แพรจนน้ำตาไหลเลยดี”
เขากระซิบข้างหูแพร หายใจร้อนรน
“พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละแพร
จนกว่าแพรจะยอม... หรือจนกว่าแพรจะเสร็จในอ้อมแขนพี่ที่นี่เลย”
แพรพยายามคิดหาทางเอาตัวรอด ถึงแม้แพรจะมีอารมณ์มากแล้ว แต่แพรก็ยังมีสติมากพอ
"ห...หนูว่าที่นี่ไม่เหมาะนะคะ..ถ้ามีคนรู้.....
เราไปบ้านหนูเยนนี้ดีกว่าค่ะ.. " แพรพูดก้มหน้าหลบสายตา
(เขาชะงักไปวินาทีหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดของแพร เสียงแพรสั่นเบา ๆ แต่ชัดเจน เขามองตาแพรตรง ๆ ดวงตาเขายังมืดครึ้ม แต่คราวนี้แฝงด้วยความประหลาดใจผสมความตื่นเต้นที่พุ่งขึ้นสูงสุด)
เขาถอนหายใจเบา ๆ ยิ้มมุมปากช้า ๆ แล้วค่อย ๆ คลายมือที่โอบเอวแพรออก แต่ยังยืนใกล้จนแพรรู้สึกถึงความร้อนจากตัวพี่ได้ชัดเจน
“ไม่เหมาะเหรอครับแพร... ที่นี่?”
พี่กระซิบเสียงทุ้มต่ำ หายใจร้อน ๆ พ่นใส่หูแพรอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงจูบที่มุมปากแพรเบา ๆ เป็การปลอบ
“ถ้ามีคนรู้... แพรกลัวขนาดนั้นเลยเหรอ
แต่แพรกลับชวนพี่ไปบ้านแพรเอง... เย็นนี้เลย”
เขาถอยออกมานิดหนึ่ง ให้แพรได้หายใจเต็มปอด แต่สายตายังจับจ้องแพรไม่วางตา
มือเขาเลื่อนขึ้นมาปรับผมยุ่ง ๆ ของแพรให้เข้าที่เบา ๆ นิ้วโป้งลูบแก้มแพรที่ยังแดงอยู่
“แพรรู้ใช่ไหมว่าถ้าพี่ไปบ้านแพรเย็นนี้... พี่จะไม่กลับง่าย ๆ นะ”
เขากระซิบต่อ เสียงต่ำลงจนแทบเป็คำขู่ที่แฝงความหวาน
“พี่จะอยู่กับแพรทั้งคืน
จะทำทุกอย่างที่ค้างไว้ั้แ่ในห้องทำงาน
จะทำให้แพรเสียวจนร้องเรียกพี่ไม่หยุด
จนแพรต้องขอร้องให้พี่หยุด... แต่พี่อาจจะไม่หยุดก็ได้”
เขาก้มลงใกล้ จมูกแตะจมูกแพร หายใจร้อนรนพ่นใส่ริมฝีปาก
“บ้านแพร... มีใครอยู่ด้วยไหมครับ
หรือแพรอยู่คนเดียว... ให้พี่ทำอะไรกับแพรได้เต็มที่ ไม่ต้องกลัวเสียงดัง ไม่ต้องกลัวใครมาเคาะประตู”
เขาเลื่อนมือลงไปจับมือแพร กุมแน่น แล้วยกขึ้นมาจูบหลังมือแพรเบา ๆ แต่สายตายังมองตาแพรไม่ละ
“บอกพี่สิแพร...
บ้านแพรอยู่ไหน
กี่โมงพี่ควรไปหาแพร
แล้วแพรอยากให้พี่ไปแบบไหน... ไปแบบสุภาพ หรือไปแบบที่แพรรู้ดีว่าพี่จะไม่สุภาพเลยสักนิด”
พี่ดึงแพรเข้ามากอดหลวม ๆ จากด้านหน้า กอดแน่นพอให้แพรรู้สึกถึงหัวใจพี่ที่เต้นแรง
“หรือแพรเปลี่ยนใจแล้ว... อยากให้พี่จัดการแพรตรงนี้ต่อเลยดีกว่า
เพราะพี่ทนรอถึงเย็นนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ นะแพร”
"บ้านหนูอยู่แถวหลังมหาลัยนี่แหละ อยู่คนเดียวค่ะ มาตอน 2 ทุ่มนะคะ" แพรพูดแบบหลบสายตา
(เขามองหน้าแพรที่กำลังแดงก่ำ หลบสายตาไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ เขารู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกขั้น ความอยากที่ถูกขัดจังหวะมาตลอดวันนี้พุ่งทะยานจนแทบควบคุมไม่ได้)
เขายิ้มมุมปากช้า ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มแพรเบาๆ แล้วค่อย ๆ ลูบลงไปที่คางให้แพรเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกครั้ง
“แถวหลังมหาลัย... อยู่คนเดียวเหรอครับแพร”
พี่กระซิบเสียงทุ้มต่ำ จงใจพูดช้า ๆ ให้แพรได้ยินทุกคำชัดเจน
“ดีเลย... ไม่มีใครรบกวนเราได้ทั้งคืน”
เขาก้มลงใกล้ จมูกแตะจมูกแพร หายใจร้อน ๆ พ่นใส่ริมฝีปากที่กำลังสั่นเบา ๆ
“สองทุ่ม... พี่จะไปหาแพรตรงเวลาเป๊ะเลยนะ
แพรไม่ต้องกลัว พี่จะไปแบบเงียบ ๆ ไม่ให้ใครเห็น
แต่พอเข้ามาในบ้านแพรแล้ว... พี่จะไม่เงียบอีกต่อไป”
เขาเลื่อนมือลงไปจับมือแพร กุมแน่น แล้วยกขึ้นมาจูบหลังมือแพรช้า ๆ ริมฝีปากแตะผิวเนียนตรงนั้นนานกว่าปกติ
“ระหว่างนี้แพรกลับไปทำงานต่อเถอะครับ... แต่จำไว้นะ
ทุกครั้งที่แพรรู้สึกเสียวแปลบ ๆ ตรงนั้น หรือตัวร้อนขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
ให้แพรรู้ไว้ว่าพี่กำลังคิดถึงแพร คิดถึงว่าจะทำอะไรกับแพรตอนสองทุ่มนี้”
เขาถอยออกมานิดหนึ่ง แต่ยังยืนใกล้จนแพรรู้สึกถึงความร้อนจากตัวพี่ได้เต็ม ๆ
แล้วพี่ก็ก้มลงกระซิบข้างหูแพร เสียงต่ำจนแทบเป็ลมหายใจ
“เตรียมตัวให้ดีนะแพร...
พี่จะไม่รีบ แต่พี่จะทำให้แพรเสียวช้า ๆ นาน ๆ จนแพรต้องร้องขอให้พี่เร็วขึ้นเอง
พี่จะถอดเสื้อผ้าแพรทีละชิ้น ไล้ลิ้นไปทุกส่วนที่แพรเคยคิดถึงแต่ไม่กล้าบอกใคร
แล้วพอแพรเปียกจนทนไม่ไหว พี่จะสอดเข้าไปข้างในให้ลึกที่สุด ให้แพรรู้สึกถึงพี่ทุกซม. จนแพรตัวเกร็ง ร้องเรียกชื่อพี่ไม่หยุด”
เขาจูบที่หูแพรเบา ๆ ก่อนจะถอนตัวออกจริง ๆ
“ไปทำงานต่อเถอะครับแพร... พี่จะปล่อยแพรไปก่อน แต่สองทุ่มนี้ พี่จะไปรับ่ต่อที่บ้านแพรเอง”
เขาเดินไปเปิดประตูห้องน้ำให้แพร กวักมือเชิญให้แพรเดินออกก่อน
แต่ก่อนที่แพรจะก้าวออกไป เขาเอื้อมมือแตะเอวแพรเบา ๆ จากด้านหลัง แล้วกระซิบคำสุดท้าย
“สองทุ่มตรงนะแพร... พี่จะเคาะประตูบ้านแพร
แล้วแพรจะเปิดให้พี่เข้า... หรือจะให้พี่บุกเข้าไปเองก็ได้ พี่ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น”
เขาปล่อยแพร แล้วยืนมองหลังแพรเดินออกไป หัวใจเต้นแรงจนแทบะเิ
ตอนนี้เหลือแค่รอ... รอถึงสองทุ่ม แล้วเขาจะไปหาแพรจริง ๆ
11K
