เสียงดังเอะอะโวยวายจากข้างนอกปลุกให้คนที่กำลังหลับต้องลืมตาตื่นด้วยความไม่เต็มใจดาร์กลุกขึ้นจากที่นอนเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาเพื่อให้หายงัวเงียจากนั้นก็เดินไปหาต้นตอของเสียงที่ดังมาแต่ไกลเมื่อเดินลงบันไดมาสิ่งที่เขาพบคือคนกับหมากำลังฟัดกันนัวเนียอยู่นั่นเอง นี่สินะที่มาของเสียงที่ทำให้เขาตื่น ดาร์กคิดพลางส่ายหน้าเอือมระอานึกว่าคนมันจะดีกว่าหมาไง๊มันมาทะเลาะกับหมาแบบนี้
"ไดม่อน! นี่มันไอติมพ่อนะกินไม่ได้หมาบ้านไหนวะเขาให้กินไอติมห๊ะ! "
"โฮ่ง!! "
(จะกิน)
"อย่ามาเถียงนะ! กินไม่ได้ก็คือกินไม่ได้สิ"
"แฮ่ แฮ่ โฮ่ง! "
(กินได้โว้ยย)
"โว๊ยยยมันแดกไม่ได้มึงไปหาแด๊ดมึงเลยไป ไปเลย! "
ไอ้หมาบ้าหนิไอติมมันไม่ใช่ของกินของหมากินเยอะๆมันจะไม่สบายี้เีพาไปหาหมอรู้ไหมตัวก็อย่างกับควายหนักก็หนักแถมแสนรู้ซะเหลือเกินวันไหนใส่ปลอกคอใส่โซ่ให้วันนั้นมันจะรู้ทันทีว่าจะพาไปหาหมอมันแม่งวิ่งไปแอบไปซ่อนเว้ย หมาเล่นซ่อนแอบ! หมาบ้านใครไม่เป็มาดูบ้านผมม กว่าจะหามันเจอก็ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมงบางทีมันก็ฉลาดเกินไปแม่งไปซ่อนใต้เตียงนอนก็มีไอ้หมาหนิ ตอนนี้มันมานั่งจ้องหน้าผมมองไอติมตาละห้อยทำหน้าตาหน้าสงสารเพื่อให้ผมใจอ่อนยอมให้มันกินแต่เมินซะเถอะมึงไม่ได้กินหรอกเพราะตอนนี้ผมหิวเลยยิบไอติมมากินระหว่างรอมี๊ทำกับข้าวเสร็จความจริงก็โดนมี๊ดุเหมือนกันเื่ที่กินไอติมก่อนกินข้าวเพราะมันจะทำให้อิ่มจนกินข้าวไม่ได้นั่นเอง แต่ใครสนใครแคร์แก้ตัวไปหน้าด้านๆว่ากระเพราะไนท์ใหญ่กินไอติมเสร็จก็กินข้าวด้ายย ผมตื่นมาสักพักแล้วแหละเลยเดินลงมาข้างล่างไม่อยากรบกวนเวลานอนของดาร์กมันเห็นมันกำลังนอนสบายเลยไม่อยากกวน ผลสุดท้ายก็หนีไม่พ้นการมานั่งกินไอติมแล้วทะเลาะกันกับไอ้ม่อนนี้แหละหมาอะไรเถียงโคตรเก่งเถียงได้เถียงดีถึงจะไม่เข้าใจก็เหอะ
"ว่างมากจนมานั่งเถียงกับหมา"
ไอ้คนหน้าตายเดินหน้าหล่อลงบันไดมาหาพวกผมจากนั้นก็นั่งลงโซฟามองผมกับไอ้ม่อนด้วยสายตาเอือมระอา มึงไม่ต้องทำสายตาแบบนั้นมึงดูลูกมึงมันมาเถียงกินไอติมกับกูเนี่ยกินไม่ได้ก็จะกินมานั่งเถียงเอาเป็เอาตายอยู่เนี่ยมึงจัดการเลย
"ก็ลูกพี่ดาร์กนะสิ! มันจะแดกไอติมพอไม่ให้กินมันก็มานั่งเถียงเอาเป็เอาตายอยู่เนี่ยจัดการมันเลยย"
พูดพร้อมจ้องหน้าไอ้หมาตัวดีมันก็ไม่ได้สำนึกนะจ้องตาผมตอบพร้อมทำหน้าทำตาหน้าตบให้คว่ำเดี๋ยวเถอะมึงจะให้แด๊ดมึงจัดการมึง
"ม่อน"
คำเดียวหัน โห! อะเมซิ่งง! อะไรจะเชื่อฟังปานนั้นทีกับกูนี่นั่งเถียงเอาเถียงเอาพอแด๊ดมันเรียกหันอย่างไวไอ้หมาสองมาตรฐาน มันเดินไปนั่งข้างดาร์กเอาหัวใหญ่ๆไปถูแข่งถูขาอ้อนไปมาเพราะกลัวถูกด่าสงบเสงี่ยมเหลือเกินนะมึง
"รู้ใช่ไหมว่าทำอะไรผิด"
พูดพรางเอามือลูบหัวมันเบาๆ
"หงิง"
(รู้งับ)
ทำหน้าตาละห้อยน่าสงสารจนผมใจอ่อนเงยหน้าสบตาสื่อความหมายกับดาร์กว่ามันไม่ผิดอย่าโทษมันเพราะมันโง่มันไม่รู้เื่อะไรหรอก
"ไปขอโทษไนท์ซะ"
พูดพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ผมซึ่งนั่งอยู่ทางขวามือของไอ้ม่อนมันทำท่าหางลู่หูตกเดินเตาะแตะมาหาผมแล้วเอาขาหน้าใหญ่ๆของมันมาเขี่ยที่ขาผมมองหน้าผมตาละห้อยคล้ายขอโทษขอโพยที่นั่งเถียงผมเป็วรรคเป็เวรเห็นแล้วก็น่าสงสารเลยยกมือขึ้นลูบหัวใหญ่ๆของมัน
"ไม่เป็ไรหรอกไอ้หมาโง่"
หลังจากที่ผมพูดเสร็จมันก็กระดิกหางดุ๊กดิ๊กหลังจากนั้นมหันตภัยความบรรลัยบวกความวุ่นวายก็บังเกิดเมื่อมันก็ทำท่าดีใจยกใหญ่ที่ผมยกโทษให้มัน มันะโขึ้นเลียหน้าเลียตาใหญ่แถมยังงับหูงับหัวผมเล่นเหมือนมันจะสื่อให้รู้ว่ามันรักผมมากมายเสียเต็มประดายังไงอย่างงั้นแหละ มันจะรักกูเกินไปแล้วไอ้หมาง้อววเอ๋ยยยย
"ไอ้ม่อนหัวกูหน้ากูวว มีแต่น้ำลายหมดแล้วเนี่ยไม่ต้องรักกูมากขนาดน้านนน"
"โฮ่งๆๆ"
(รักๆๆ)
"โว้ยยย กูไม่รักมึงแล้วไปหาแด๊ดมึงเลยปายย"
เมื่อผมพูดจบไอ้หมาโง่ก็ะโลงจากตัวผมแล้วเดินห่างจากโซฟาประมาณหนึ่งเมตรพร้อมกับทำท่าทางคล้ายกระโจนเข้าใส่เหยื่อของมัน ผมมองหน้ามันแล้วหรี่ตาข้างหนึ่งเพราะตอนนี้กำลังประเมินสถานการณ์โดยมีแด๊ดของมันนั่งมองพวกผมอยู่และเป็ผู้ร่วมเหตุการณ์สำคัญในครั้งนี้ ไอ้ม่อนมองหน้าผมพร้อมกับหรี่ตาเหมือนโฟกัสเหยื่อ
"ไอ้ม่อนมึงจะทำอะไร"
แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันและเป็สิ่งที่ผมระแวงก็เกิดขึ้นเมื่อไอ้ม่อนวิ่งสุดกำลังมันแล้วกระโจนเข้าใส่ผมคนหนึ่งคนและหมาหนึ่งตัวบวกด้วยแรงมหาศาลทำให้โซฟาที่ผมนั่งอยู่พลิกคว่ำ
"เฮ่ย! "
""เหี้ย! "
เสียงอุทานอันแรกคือเสียงของดาร์กส่วนอันที่สองคือผมแม่งคว่ำมาได้โซฟาก็ใช่ว่าอันเล็กๆถึงมันจะเป็โซฟาเดี่ยวก็เถอะใช่ว่าจะไม่หนักโดนไอ้ม่อนกระโจนใส่ครั้งเดียวถึงกับคว่ำเลยหรอเนี่ยก็รู้อยู่หรอกว่าไอ้ม่อนไม่ใช่ตัวเล็กๆตัวอย่างกับั์แถมแรงควายอีกมึงนะมึงไอ้หมาโง่
"โฮ่งๆๆๆๆๆ หงิงง โฮ่งง"
(รักๆๆๆๆๆไม่รักหรอต้องรักนะ)
"โอ้ยยไอ้หมาโง่อันนี้ไม่เรียกว่ารักแล้ววว มึงแกล้งกูใช่ไหมไอ้ม่อน ได้! "
จากนั้นก็มีการฆาตรกรรมหมาเกิดขึ้นผมะโทับไอ้ม่อนอย่างแรงมันสะบัดตัวให้ผมหลุดจากตัวมันแล้วมันก็งับแขน แค่งับเฉยๆไม่ได้กัดหรอกไอ้ม่อนมันรู้ดีแบบไหนควรเล่นแบบไหนควรเอาจริงเราเล่นกันแบบนี้บ่อยๆ
"ตาเถร!! "
มี๊เดินออกจากครัวเพื่อมาดูเสียงที่ดังสนั่นลั่นบ้านและเจอกับผมที่กำลังฟัดกับหมาสภาพก็เละพอสมควรทั้งคนทั้งหมา เนี่ยแหละเขาถึงจะเรียกว่าฟัดกับหมาของจริง มี๊ยืนอ้าปากค้างมองผมที มองไอ้ม่อนที มองดาร์กทีก่อนจะถอนหายใจพรางส่ายหน้าเหมือนเอือมระอากับพวกผมเต็มทน
"ดาร์กคงห้ามสองตัวนี้ไม่ได้สินะ"
":) ไม่ได้ห้ามครับน้องไนท์โตแล้ว"
ยิ้มอ่อนพร้อมคำพูดเชือดเฉือนเอากับมันสิพูดน้อยๆตีแสกหน้าเน้นๆมึงจะด่าทั้งที่ยิ้มอ่อนแบบนี้ไม่ได้ห่า ผมมองหน้าไอ้ม่อนแล้วไอ้ม่อนก็มองหน้าผม
ตามองตาสายตาละก็จองมองกันนน~~
ไม่ใช่เหอะจะสื่อสารให้มันเลิกเล่นแด๊ดมันหมายหัวแล้วเนี่ยไม่ได้สนอะไรเลย นอกจากจะสื่อสารกันไม่รู้เื่แล้วไอ้ม่อนยังทำท่าจะกระโจนใส่ผมอีกครั้ง
"ไดม่อน"
ไอ้ม่อนหยุดทันทีที่ได้ยินเสียงแด๊ดมันเรียกหยุดแทบจะเบรกตัวโก้งไอ้หมาโง่ทีกูพูดจนปากจะฉีกนอกจากไม่หยุดแล้วยังมาฟัดกูอีก
"น้องไนท์ไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนไปค่อยมากินข้าวเดี๋ยวกับข้าวจะเย็นซะก่อนเดี๋ยวไม่อร่อยกันพอดี เล่นอะไรกันไม่รู้เื่"
นั่นนอกจากจะเจ็บตัวแล้วยังโดนมี๊ด่าฟรีอีก ผมเดินขึ้นไปบนห้องก่อนไปก็มิวายหันมาชี้หน้าไอ้ม่อนอีกครั้งฝากไว้ก่อนเถอะมึงเล่นซะช้ำในไปหมด
"โฮ่ง! "
ไม่สำนึกอีกไอ้หมาโง่เอ๊ย หลังจากที่กินข้าวกันอิ่มหนำสำราญกันอย่างเต็มที่แล้วก็ย้ายตัวเองมานอนเอกเขนกที่โซฟาตัวใหญ่หน้าทีวีที่ตอนนี้กำลังถ่ายรายการวาไรตี้โชว์พวกซุปตาร์เกาหลีกันอยู่ที่ดูไม่ใช่อะไรหรอกมี๊ผมเป็ติ่งเกาหลีกับเขาดีนะไม่ไปตามติดมีทแอนกรี๊ดกับเขาด้วยไม่งั้นละหรรษากันเลยล่ะ ทุกวันนี้ป๊าก็บ่นจนไม่รู้จะบ่นยังไงเื่ที่มี๊กรี๊ดไอดอลเกาหลีเนี่ยแหละนอกจากจะชอบพวกไอดอลเกาหลีแล้วมี๊ผมแกยังเป็สาววายชอบนักแหละไอ้หนังพวกคู่จิ้นเนี่ยจนผมแอบกลัวว่ามี๊จะชงผมจับผมจิ้นกับดาร์กแต่คงไม่ทันแล้วแหละคงจิ้นไปแล้ว เมื่อได้เวลาพอสมควรแก่การนอนที่มี๊เป็คนบอกอ่ะนะสามทุ่ม! เด็กควรนอนจะได้ฉลาดๆอ่ะจ๊ะมี๊คงลืมไปว่าลูกมี๊คงไม่ฉลาดไปมากกว่านี้แล้ว ผมเดินนำดาร์กมาที่ห้องนอนส่วนไอ้ม่อนนะหรอก็นอนบ้านหมามันไปตอนนี้ฝนยังตกไม่หยุดเลยแถมทำท่าจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆอีกด้วยทำให้อากาศตอนนี้น่านอนเป็ที่สุดด
"ใครจะอาบก่อน"
ดาร์กเอ่ยปากถามเ้าของห้องที่ตอนนี้กำลังฟินอยู่กับอากาศเย็นของฝนที่กำลังเทลงมากระหน่ำแบบไม่ลืมหูลืมตา
"พี่ดาร์กอาบก่อนเลยเดี๋ยวไนท์หาเสื้อผ้าที่พี่ดาร์กหน้าจะใส่ได้ให้"
คนตัวเล็กกว่ายืนพิจารณาดูเสื้อผ้าในตู้ของตัวเองเอียงคอเอามือลูบคางเหมือนคิดหนักเสียเหลือเกินกับการหาเสื้อผ้าให้คนที่ตัวโตใส่คือเอาความจริงนะดาร์กกับผมมันก็ไม่ได้หุ่นต่างกันมากนะหรือเปล่าว่ะ แต่ว่าผมก็ใส่เสื้อไซส์ใหญ่อยู่นะดาร์กน่าจะใส่ได้แหละถ้าใส่ไม่ได้ค่อยไปยืมของป๊ามาให้ใส่แล้วกัน ดาร์กเห็นท่าท่างคิดหนักของเพื่อนแล้วอดหมั่นเขี้ยวบวกหมั่นไส้ไม่ได้จึงพลักหัวอีกฝ่ายเบาๆแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปโดยมีเสียงะโด่าตามหลังเพราะใครบางคนไม่ได้ตั้งตัวการที่เขาหยอกโดยการพลักหัวอีกฝ่ายนั้นแม้จะเบาแต่ก็ทำให็เซได้บวกด้วยความโอเว่อร์นั้นทำให้ไนท์ร้องโอดโอยเหมือนเจ็บเสียมากมายเื่เล่นใหญ่ขอให้บอกไนท์ไม่แพ้ใครเหมือนกันน
ดาร์กใช้เวลาอาบน้ำค่อนข้างนานพอสมควรด้วยเพราะเหนียวตัวจากเหงื่อที่ขับบิ๊กไบซ์ตากแดดตากลมและด้วยเ้าตัวเป็คนขี้ร้อนจึงทำให้เหงื่อออกมากพอสมควรเมื่อเดินออกมาก็พบตัวปัญหาซึ่งตอนนี้ปีนขึ้นไปนอนอยู่บนเตียงเป็ที่เรียบร้อยโดยสภาพที่ยังไม่อาบน้ำและพึ่งฟัดกับหมาไปเมื่อหัวค่ำถึงแม้จะล้างตัวบ้างแล้วก็เหอะมันก็ไม่ควรมันสกปรกเชื้อโรคทั้งนั้นถึงแม้การป่วยของไนท์จะนานๆเป็ทีแต่พอได้เป็ก็นานเป็อาทิตย์เลยล่ะ
"ไนท์ไปอาบน้ำได้แล้ว"
เดินไปลากแขนไนท์ขึ้นแต่เหมือนเ้าตัวไม่ยอมให้ความร่วมมือเอาซะเลยนอกจากจะไม่ลุกแล้วยังเอาผ้าห่มมาคลุมโปงอีกต่างหากมันหน้าตีให้ก้นลายนัก
"เดี๋ยวสิพี่ดาร์กคนมันเพลีย คนมันเหนื่อยขอพักร่างกายแปปพักเสร็จจะไปอาบเลย"
ผมพูดต่อรองมันเหนื่อยจริงๆนะไหนจะนั่งรถตากแดดตากลมไหนจะฟัดกับไอ้ม่อนหมาโง่อีกต้องเสียพลังงานไปมหาศาลถึงแม้จะกินข้าวเติมพลังไปแล้วแต่ทุกคนคงเคยได้ยินใช่ปะพอหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนอ่ะตอนนี้ผมอาการแบบนั้นเลยง่วงมากไม่อาบน้ำดาร์กมันจะว่าสกปรกไหมนะคงไม่หรอกเนาะ และแล้วผ้าห่มที่ผมคลุ่มโปงอยู่นั้นก็โดนดึงออกจากตัวผมเหลือบมองคนดึงผ้าห่มด้วยท่าทางหัวเสียแต่แล้วก็ต้องชะงักพึ่งจะรู้ว่าดาร์กมันหุ่นดีขนาดนี้ผิวที่ขาวเมื่อโดนหยดน้ำที่เกาะตามตัวแล้วกระทบกับแสงไฟทำให้หยดน้ำดูแพรวพราวขับผิวของมันให้ขาวมากขึ้นหน้าท้องที่มีซิกแพคเรียงกันเป็ระเบียบสวยงามหุ่นวีเชฟที่ผู้ชายทุกคนต่างใฝ่ฝันสายตาเลื่อนลงต่ำลงเรื่อยๆผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวมันอย่างิ่เหม่สรุปได้ว่า
"ทำไมดาร์กไม่ใส่เสื้อ! อนาจาร! "
พูดพลางเอามือปิดหน้าไม่ใช่อะไรหรอกอิจฉาหุ่นอ่ะอยากได้บ้างมันต้องไปแอบฟิตหุ่นตอนปิดเทอมแหน่ๆเลยเพราะตอนนั้นผมกับมันแทบจะไม่ได้ติดต่อกัน หลังจากที่ผมอิจฉาหุ่นของดาร์กจนพอใจก็ได้ฤกษ์งามยามดีอาบน้ำไม่อาบได้ไงพ่อจะไล่ไปนอนกับไอ้ม่อนนะสิไม่รู้ว่าห้องใครบ้านใครกันแหน่เดินเข้าห้องน้ำอย่างจำใจเมื่อถอดเสื้อผ้าเสร็จก็เดินไปดูหุ่นตัวเองที่กระจกห้องน้ำบิดซ้ายบิดขวาหามุมที่คิดว่าดูดีที่สุดแต่สุดท้ายแม่งไม่ได้เศษเสี่ยวหุ่นของดาร์กเลยสักนิดแทนที่จะมีซิกแพคสวยงามเหมือนดาร์กกลับมีหน้าท้องที่แบนราบแบบผู้หญิงถ้าเอวคอดอีกนิ๊ดเขาจะสับสนปะว่ะว่ากูผู้ชายหรือทอมอนาถใจกับตัวเองไม่ใช่ว่าผมไม่เข้าฟิตเนทไม่ออกกำลังกายนะผมก็ทำอะไรที่สร้างซิกแพคผมทำหมดทำได้อาทิตย์เดียวก็เลิกไม่เลิกได้ไงเหนื่อยชิบหาย อาบน้ำตัวหอมฟุ้งก็เดินออกมาทาครีมบำรุงผิวก่อนจะนอนอ่ะๆอย่าคิดว่าผมจะพันผ้าเช็ดตัวออกมานะผมฉลาดกว่านั้นเื่อะไรจะเดินมาให้ดาร์กมองเหยียดใส่ล่ะซิกแพคไม่มีไม่จำเป็ต้องโชว์ผมมาในธีมชุดนอนตัวโปรดเสื้อคอกลมตัวใหญ่กับบ๊อกเซอร์ขาสั้นแนววินเทจอ่ะเข้าใจปะหลังจากทาครีมจนพอใจก็ได้ฤกษ์คิดหนักว่าจะนอนกันยังไงกับเตียงขนาดควีนไซ์ไม่ใช่ว่ามันจะนอนไม่ได้มันก็นอนได้แหละแต่ต้องทำการตกลงกันก่อนว่าใครจะนอนฝั่งไหนแค่ตุ๊กตาก็เต็มเตียงแล้วอ่ะเหมือนคนที่ตอนนี้กำลังอ่านหนังสือชีววิทยาด้วยท่าที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่นั้นจะััได้ว่าผมมีเื่คิดหนักนอกจากจะคิดหนักเื่ฝั่งนอนแล้วยังคิดหนักเื่หนังสือที่มันอ่านอีกแอบเหลือบมองแว๊บๆเซลล์พืชเซลล์สัตว์ด้วยแหละจะบ้าตาย
"จะนอนฝั่งไหน"
"ขวากับตุ๊กตาด้วย"
ดาร์กขยับไปนอนฝั่งซ้ายแล้วหยิบตุ๊กตาแมวจี้ที่อยู่ฝั่งตัวเองมาให้ผมจริงๆก็เป็คนติดหมอนข้างติดตุ๊กตาแหละมันต้องได้ก่ายได้กอดถึงจะนอนหลับแต่วันนี้หมอนข้างหายสงสัยมี๊เอาไปซักให้มั้งแต่ช่างเถอะถึงไม่มีหมอนข้างแต่ก็มีตุ๊กตาหลับได้เหมือนกันแหละว่ะ
"จะนอนเลยไหมจะปิดไฟให้"
"ไม่อ่านหนังสือหรอ"
ดาร์กมองหนังสือในมือแล้วมองหน้าผมเหมือนชั่งใจ
"ง่วงไหมล่ะนี่จะสี่ทุ่มแล้ว"
"ยัง"
"งั้นไปหยิบหนังสือเรียนวิชาหนึ่งมาอ่าน"
"ฮ้าววว พี่ดาร์กไนท์ง่วงมั๊กมากเลยอ่ะตาจะลืมไม่ขึ้นแล้วนอนก่อนนะ"
ง่วงนอนอย่างไวเลยกูไม่เคยได้ยินหรอครับแค่พูดว่าหนังสือออกมาก็สามารถเป็ยานอนหลับอย่างดีได้แล้วผมคนหนึ่งแหละที่เป็แบบนั้นอย่าว่าแต่อ่านเลยแค่เห็นก็ง่วงแล้วยิ่งบรรยากาศฝนตกอากาศเย็นสบายเมื่ออยู่กับหนังสือยิ่งง่วงเข้าไปใหญ่ดาร์กมองหน้าผมแล้วลงจากเตียงนอน
"ไปไหนอ่ะไนท์บอกแล้วว่าไนท์ง่วงไนท์ไม่อ่านหนังสือนะพี่ดาร์กน้าาาา"
อ้อนไปสิเดินลงจากเตียงไปที่มุมหนังสือแบบนี้ผมก็ระแวงสิครับกลัวเดินไปหยิบหนังสือมาให้ผมอ่าน
"หึ เอาหนังสือมาเก็บนะ"
แฮร่อุ๊ยเขาหน้าแตกหมดเลย ดาร์กมองหน้าผมพร้อมกับยิ้มขำๆแล้วเดินไปปิดไฟกลางห้องเหลือไว้แค่ไฟหน้าห้องน้ำและโคมไฟหัวเตียงผมขยับตัวเผื่อพื้นที่ให้ดาร์กนอนการนอนด้วยกันของพวกผมเป็เื่ปกติเพราะ่สอบมีบางครั้งที่ต้องติวดึกดื่นก็ต้องขอมี๊ค้างบ้านเพื่อนบ้างซึ่งเพื่อนก็เพื่อนกลุ่มผมนั่นแหละเลยกลายเป็ความเคยชินกับดาร์กก็นอนด้วยกันค่อนข้างบ่อยเพราะบางครั้งดาร์กก็พาผมกลับบ้านด้วยส่วนตอนไปโรงเรียนป๊าจะไปส่งหรือบางครั้งอาจใช้บริการดาร์กถ้าป๊าไม่ว่างจริงๆและอาจจะมีเหตุการณ์แบบวันนี้เกิดขึ้นบ่อยๆก็เลยต้องนอนด้วยกันไอ้พวกนั้นก็รู้ไม่งั้นจะแซวพวกผมกันขนาดนั้นหรอ
"พี่ดาร์กนอกจากฝนตกทำให้อากาศดีแล้วอะไรทำให้อากาศดีอีก"
"หมอกยามเช้า"
"พี่ดาร์กชอบฤดูอะไรที่สุด"
"เคยบอกไปแล้ว"
"ก็จะถามอีก! "
พูดพร้อมกับมุ้ยหน้าให้รู้ว่าไม่พอใจคนตัวโตขำเบาๆก่อนจะตอบคนแสนเอาแต่ใจ
"หนาว"
"พี่ดาร์กนอกจากจะเป็พี่น้องคนล่ะพ่อและแม่แล้วเราเป็อะไรกันอีก"
"เพื่อน"
"แล้วทำไมเราไม่พูดกูมึงกันอ่ะเพื่อนต้องพูดกูมึงกันได้ใช่ปะ"
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ที่เรียกผมหันหน้าเข้าหาดาร์กเพื่อที่จะมองหน้ามันกลับพบว่าดาร์กำลังมองหน้าผมอยู่ก่อนแล้วมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจทำให้รู้ว่าคำถามที่ถามออกไปทำให้เ้าตัวไม่พอใจอยู่มาก
"แล้วแต่"
เมื่อพูดจบดาร์กก็หันหลังให้ผมทันทีความอึดอัดถาโถมเข้ามาอย่างจังรู้แหละว่าไม่ชอบก็แค่อยากรู้ว่าทำไมถึงไม่ชอบให้เรียกแบบนั้นความหมายของคำที่เรียกกันอยู่ทุกวันของดาร์กคงจะเคยชินที่ผมพูดเพราะด้วยและไม่ชอบเวลาพูดคำหยาบคายใส่เราเรียกกันแบบนี้มาั้แ่เด็กหรือเปล่า หรือดาร์กจะคิดแบบผมว่าคำที่เรียกกันอยู่ทุกวันนี้มันเป็คำจำกัดความเฉพาะคนพิเศษเท่านั้นที่จะเรียกได้ ได้แต่คิดในใจ ผมหันหลังให้ดาร์กกลายเป็ว่าเราหันหลังให้กันและกันแตกแต่งกันตรงที่ความรู้สึกดาร์กรู้สึกไม่พอใจส่วนผมแค่รู้สึกสับสนขัดแย้งกันระหว่างสมองกับหัวใจ
"เป็อะไร"
หลังจากที่ผมหันหลังให้เขาไม่ถึงห้านาทีดาร์กก็หันกลับมาแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ไม่พอใจที่ไนท์ถามหรอ"
"เปล่า"
เราต่างกันมาเผชิญหน้ากันเพื่อเคลียร์ในจุดที่ทำให้บรรยากาศมันอึดอัดอยู่ตอนนี้ให้คลายออกนอกจากสถานะพี่น้องแล้วดาร์กยังเป็เพื่อนสนิทที่สุดด้วยไม่อยากให้ดาร์กโกรธหรือไม่พอใจเลยเพราะมันจะส่งผลให้หัวใจของผมมันทำงานผิดปกติไปด้วย
"แล้วทำไมถึงหันหลังให้"
":) "
"อย่ามายิ้มอ่อนแบบนี้นะ! "
"แสบตาแสงของสายฟ้าอ่ะไนท์ลืมปิดผ้าม่าน"
หน้าแตกไปสิดราม่าเข้าไปสิ เขาแค่แสบตาเท่านั้นไอ้เรามันก็คิดไปร้อยแปดพันประการเหอะ!แต่ทำไมต้องทำสายตาไม่พอใจด้วยล่ะหรือไม่พอใจแสงของสายฟ้าว่ะแต่ช่างเหอะถ้าดาร์กรู้ว่าผมคิดอะไรคงจะขำผมน่าดูแล้วหาว่าผมไร้สาระแน่ๆเลย ผมเดินกระฟัดกระเฟียดไปปิดผ้าม่านให้ดาร์กแล้วเดินมากระแทกตัวนอนแอบจุกนิดๆแต่เก๊กไงงอนใครไม่ได้งอนคร้ายย อายล้วนๆอย่าถามว่าอายใครอายดาร์กคงไม่ใช่เพราะดาร์กคงไม่รู้ว่าขณะที่เขาหันหลังให้ผมอยู่นั้นผมกำลังดราม่าอยู่ราวกับว่าโดนแฟนเมินยังไงอย่างงั้นอายตัวเองล้วนๆแอบหยิบผ้าห่มมาปิดหน้าเพราะตอนนี้คงหน้าแดงแน่ๆ
"หึหึ"
หันขวับไปมองคนข้างๆดาร์กทำหน้าตายแล้วหลับตา
"ฝันดีนะ"
"ฝันดีเช่นกัน"
ถึงจะอายอยู่ก็เถอะบ้าบอเล่นใหญ่เกินใครเบื่อตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่บอกว่าไม่พอใจเพราะแสบตาแท้จริงแล้วไม่พอใจในคำพูดของคนตัวเล็กมากกว่าทำไมต้องเหมือนคนอื่นคนพิเศษก็คือคนพิเศษสิ จะมาลดขั้นกันแบบนี้ได้ไงเขาไม่ยอม
**************************************
อาจจะเนิบๆบ้างอัพช้า( มาก) บ้าง แต่ฝากติดตามอ่านด้วยน้าาาอย่าพึ่งทิ้งกันเลยเราจะไปแบบหอยทรากติดเทอร์โบว์นะค่ะทุกคนนนม๊วฟฟ????????
5K
