Chapter 1
เื่เหลือเชื่อเกิดขึ้นได้ทุกวัน
สายลมฤดูหนาวหอบความอบอุ่นไปอย่างรวดเร็ว พัดพาเกล็ดหิมะเข้าแทนที่ สวยงาม ขาวโพลนทว่าหนาวเหน็บ สำหรับคนไม่ญาติดีกับความหนาวอย่างจิ้งอีแล้ว อากาศแบบนี้แทบอยากเลียนแบบสล็อต ซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนหนา จิบชาร้อนๆ ใช้ชีวิตเรื่อยเฉื่อยมากกว่าพาตัวเองออกมาเผชิญโลกภายนอก
จิ้งอีเดินออกจากทางเชื่อม สายตากวาดผ่านกลุ่มคนไปยังจุดรอรถโดยสาร เพราะตัดสินใจกะทันหันเลยไม่ได้บอกใครให้มารับ อากาศหนาวจนจิ้งอีไม่อยากรีรออีก หญิงสาวลากกระเป๋าเลี่ยงฝูงชนส่ายตามองหารถ
รถหลากหลายยี่ห้อจอดเทียบรับกลุ่มคน รถโดยสารเองเบียดเสียดยื้อแย่งหาที่ว่างหวังเก็บคนขึ้นรถ สภาพโดยรอบจึงวุ่นวายน่าดู เห็นแบบนั้นจิ้งอีเลยขยับออกไปไกลอีกหน่อย ตอนนั้นเองมีรถวิ่งเข้ามาจอดส่งผู้โดยสาร สถานะไฟจากแดงเปลี่ยนเป็เขียว หญิงสาวรีบสาวเท้าเอื้อมมือเปิดประตูหลัง ไม่คาดคิดว่าจะมีมืออีกข้างหนึ่งยื่นมาเช่นกัน
"อ๊ะ! "
จิ้งอีหันมองตามทิศทางของมือนั้น นิ้วยาวเรียว ปลายเล็บชมพูออกแดงดูสุขภาพดี อีกฝ่ายเป็หนุ่มหน้าตาดี สูงจนหญิงสาวต้องแหงนหน้ามอง สี่ตาประสาน ชายหนุ่มแสดงสีหน้าใระคนวิตก
"ขอโทษครับ พอดีผมรีบ"
จิ้งอีอดคิดในใจไม่ได้ว่านี่เป็ข้ออ้างยอดฮิตติดปากหรือเปล่า ในมุมมองความรีบเร่งของแต่ละคนไม่เท่ากัน ไปทำงานสายเพราะตื่นสายก็ใช้เหตุผลนี้เช่นเดียวกับความรีบร้อนเพราะมีธุระด่วนมากจนถึงอาจเป็เื่คอขาดบาดตาย
"ไม่เป็ไรค่ะ" หญิงสาวอมยิ้มน้อยๆ รับคำ ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจหรือหงุดหงิดออกมา
ชายหนุ่มทำท่าพะวักพะวน ไม่เดินหน้าไม่ถอยหลัง สีหน้ายิ่งย่ำแย่ กระอักกระอ่วนเหลือจะกล่าว
"ตกลงใครจะไปล่ะ" คนขับรถเห็นท่าทางรีรอของทั้งคู่เลยถามอย่างอดทนรอไม่ไหว
"เอ่อ" ชายหนุ่มอ้าปากพูดได้แค่นั้น คำพูดที่เหลือเหมือนไม่กล้าเอ่ยออกมา
จิ้งอีถอนหายใจก่อนแย้มยิ้ม "คุณไปก่อนก็ได้ค่ะ"
ไม่สำคัญว่าอีกฝ่ายมีเจตนาอะไร จะเร่งด่วนจริงหรือแอบอ้างก็ตามแต่ การยืนจ้องตาเล่นเกมส์วัดใจแบบนี้ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น กลับยิ่งเสียเวลามากกว่าเดิมอีก ลองมาคิดดูแล้วตัวเองถอยสักก้าวไม่ถือว่าเสียหายอะไร
หนึ่งในข้อดีที่สุดของจิ้งอีคือมีอีคิวที่สูง ชอบใช้หลักเหตุและผลในการประมวลความคิด การกระทำ ดังนั้นเื่นี้จึงเล็กน้อยมากในสายตาหญิงสาว อะไรปล่อยผ่านได้เธอก็ไม่เก็บมาใส่ใจ
ชายหนุ่มรู้สึกลำบากใจอย่างมาก "ขอโทษจริงๆ ครับ"
"ไม่เป็ไรค่ะ คุณไปเถอะ"
เห็นคนทั้งคู่เหมือนยังตกลงกันไม่ได้สักที คนขับส่งเสียงเร่งอีก "ตกลงไปไหม ใครจะไป"
"ไปโรงพยาบาลประจำเมืองครับ" ชายหนุ่มตัดสินใจบอกคนขับ
จิ้งอีรู้สึกเหลือเชื่อนิดหน่อย "..คุณ..จะไปโรงพยาบาลประจำเมืองเหรอคะ"
อีกฝ่ายหันมาพยักหน้ารับ "ครับ"
"ที่เดียวกัน งั้นฉันขอติดรถไปด้วยได้ไหม" หญิงสาวตัดสินใจฉับไว ไม่เปิดโอกาสให้ถาม
ชายหนุ่มมีสีหน้าประหลาดใจวาบผ่าน ไม่นานเปลี่ยนเป็ความโล่งใจแทน "ได้ครับ ดีเลย"
เขาช่วยจิ้งอีเอากระเป๋าใส่ท้ายรถ จากนั้นทำมือให้หญิงสาวขึ้นรถก่อน ส่วนตัวเองเปิดประตูด้านหน้านั่งข้างคนขับ จิ้งอีไม่ได้โต้แย้งการกระทำนี้ ที่จริงรู้สึกพอใจเล็กน้อยด้วยซ้ำ เพราะถึงยังไงคนทั้งคู่ไม่ได้รู้จักมักคุ้น จะให้นั่งข้างกันก็ดูแปลกอยู่ หญิงสาวยังต้องระแวดระวังตัวบ้าง
หลังนั่งรถคันเดียวกันพักใหญ่ จึงได้รู้ว่าชายหนุ่มรอรถมานานมากแล้ว ที่สำคัญคือเขามีเื่เร่งด่วนที่โรงพยาบาลจริงๆ ส่วนเป็เื่อะไรนั้นจิ้งอีไม่อยากถามมากความ ท่าทางอีกฝ่ายไม่สะดวกใจเล่าเช่นกัน
หญิงสาวมองผ่านกระจกรถสายตาจับจ้องสภาพการจราจรด้านนอก ่ใกล้ปีใหม่แบบนี้มักมีนักท่องเที่ยวบินมาพักผ่อนเป็จำนวนมาก รวมถึงคนที่จากบ้านไปทำงานต่างถิ่นด้วย ไม่แปลกใจเลยที่สนามบินจะแออัด รถโดยสารไม่พอกับความ้า จิ้งอีระบายลมหายใจ ปกติตัวเธอไม่นิยมเดินทาง่เทศกาลเช่นกัน เพราะเบื่อหน่ายความวุ่นวาย ถ้าไม่เพราะมีเหตุจำเป็คงไม่บินมา
หิมะโปรยทีละน้อย กว่ารถจะฝ่าการจราจรหนาแน่นมาถึงโรงพยาบาลได้ บนถนนก็เต็มไปด้วยสีขาวโพลน ด้านข้างยังมีคุณลุงคนหนึ่งกำด้ามไม้กวาดยาวโกยหิมะกองรวมไว้ข้างทาง เปิดช่องให้สามารถสัญจรได้สะดวก หลีกเลี่ยงอันตรายจากพื้นที่ลื่น
รถจอดเทียบหน้าทางเข้าประตู ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนจ่ายเงินทันที ปากขยับประสานกับมือ "ผมจัดการค่ารถเองครับ ขอโทษอีกครั้งที่รบกวนคุณ"
"ไม่เป็ไรค่ะ" จิ้งอีไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจ หญิงสาวไม่แม้แต่จะแสดงท่าทางเกรงใจด้วยซ้ำ ปล่อยให้ชายหนุ่มทำตามความปรารถนาจะได้ไม่รู้สึกติดค้างกันมากนัก
ลงจากรถฝ่ายชายรีบยกกระเป๋าเดินทางลงมาก่อนวิ่งไปด้านใน จิ้งอีมองตามจากนั้นเดินไปติดต่อเคาร์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อสอบถามข้อมูล โรงพยาบาลประจำเมืองมีชื่อเสียงมาก ผู้คนส่วนใหญ่นิยมมารักษาที่นี่ สถานที่จึงกว้างขวาง ครบครัน เฉพาะโซนผู้ป่วยนอกกินบริเวณไปสามชั้น หลังสอบถามทางเรียบร้อยหญิงสาวค่อยลากกระเป๋าเดินไปขึ้นลิฟต์ กดไปชั้นสิบห้า
หน้าห้องผู้ป่วยหมายเลขหนึ่งห้าศูนย์ จิ้งอีสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เป็ธรรมชาติก่อนเอื้อมมือจับลูกบิดเปิดประตูอย่างแ่เบา ภายในห้องมีเสียงจากโทรทัศน์ดังแว่วคลอเคลียกับสายลมหนาว ผ้าม่านสีขาวขยับไหวราวร่ายระบำ แผ่นหลังผอมบางของใครบางคนสะท้อนในสายตาจนจิ้งอีอดใจสั่นไม่ได้
พระเอกเื่นี้ค่าตัวไม่แรง
หากชอบ อย่าลืม กดหัวใจ ❤️ กด ติดตาม
เพื่อเป็กำลังใจให้นักเขียนด้วยน้า (^_
58
