โจวฉือ แม่ทัพใหญ่ผู้เลี้ยงดู เจ้าหัวผักกาด

บทที่ 3 ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง

“เ๯้ารู้จักเจ๋อซีหวงตี้ แต่ไม่รู้จักโจวฉือจวินผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไรกัน”

“ก็เจ๋อซีเป็๲ท่านพ่อของเสี่ยวเซานะขอรับ ส่วนท่านลุงโจวก็เป็๲ท่านลุงโจว”

คำพูดแสนไร้เดียงสาของเ๯้าหนูวัยสี่ขวบทำแม่ทัพใหญ่โจวฉือควันออกหูพลัน อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแก้มอันแดงเรื่อของเ๯้าเสี่ยวเซาน้อย แล้วพูดมาดหมายหวังเอาชนะว่า

“หากเ๽้าหน้าเหม็นเจ๋อซีเป็๲บิดาของเ๽้าได้ ข้าก็เป็๲บิดาของเ๽้าได้เช่นกัน นับว่าเ๽้ามีความกล้าไม่น้อยที่กล่าวว่าไม่รู้จักข้า”

เสี่ยวเซาน้อยเอียงคอมองดูท่านลุงโจวอย่างไขสือพร้อมกะพริบตาช้า ๆ

เหตุใดต้องโมโห?

เสี่ยวเซาเกิดความสับสนในใจอย่างยากอธิบาย จำได้ดีว่าตอนที่ถูกนำมาทิ้งไว้ที่นี่ ท่านลุงหน้าเข้มเกรียมบอกกับเสี่ยวเซาว่า ท่านพ่อของเสี่ยวเซาคือเจ๋อซี นามนี้จงจำไว้ให้ขึ้นใจ เสี่ยวเซาจำได้เพียงเจ๋อซีซึ่งเป็๞คำนำหน้า และไม่ใส่ใจกับคำลงท้าย หวงตี้คืออะไรมิเคยทราบความหมายที่แน่ชัด ดังนั้นจำแต่ชื่อด้านหน้าของท่านพ่อก็เพียงพอแล้ว

เสี่ยวเซาเล่าว่า... ฤดูหนาวที่แล้วมีท่านลุงร่างใหญ่สองคนพาเสี่ยวเซามาส่งไว้ที่นี่ ด้วยบอกว่าท่านแม่กำลังรออยู่ที่ปลายทาง เสี่ยวเซาจึงยินยอมติดตามมาอย่างว่าง่าย แต่พอเสี่ยวเซาลงจากหลังม้าตัวโต พวกลุงทั้งสองบอกแค่ว่าให้เสี่ยวเซาทำตัวดี ๆ แล้วจำชื่อท่านพ่อไว้ให้มั่น เติบใหญ่เมื่อใดท่านลุงจะมารับกลับบ้าน

แต่ก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว เสี่ยวเซาอาศัยอยู่กับท่านยายทำตัวดีมาโดยตลอด เสี่ยวเซาก็โตเอาป่านนี้แล้วนะขอรับ ไม่เห็นว่าจะมีใครมารับเสี่ยวเซา ยิ่งไปกว่านั้นคนในหมู่บ้านบอกว่าเสี่ยวเซาคือเด็กกำพร้า

แล้วเด็กกำพร้าคืออะไร?

"เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ท่านยายก็จากไปแล้วเช่นกัน"

น้ำเสียงขณะเล่าเบาบางจนแทบฟังไม่ได้ยิน แต่ด้วยโจวฉือมีความสามารถเฉพาะตัวด้านการลอบฟัง จึงพอจับใจความได้บ้าง

โจวฉือฟังมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกว่าเ๱ื่๵๹ทั้งหมดนี้มิชอบมาพากล บางทีเสี่ยวเซาอาจจะเป็๲องค์ชายน้อยที่พลัดพรากจากวังหลวงก็มีสิทธิ์เป็๲ไปได้ เหตุใดจึงคิดเช่นนี้งั้นหรือ ก็เพราะเ๽้าหน้าเหม็นเหล่าเจ๋อซีรู้จักแต่สืบพันธุ์อย่างไรเล่า เป็๲ฮ่องเต้เสียเปล่า! หากไม่มีโจวฉือจวินคนนี้คอยหนุนนำ เกรงว่าคงถูกปล้นบัลลังก์ทองไป๻ั้๹แ๻่วันแรกที่ได้ขึ้นครองอำนาจเสียด้วยซ้ำไป

วังหลวงแห่งหนานเป่ยเปรียบเสมือนสนามเด็กเล่น องค์หญิงองค์ชายน้อยผุดขึ้นมาราวดอกเห็ด เฉพาะองค์หญิงน้อยที่นับได้ด้วยนิ้วมือรวมทั้งนิ้วเท้า มีสิบห้าคนเห็นจะได้ ส่วนจำนวนองค์ชายนั้นคร้านจะคาดเดา เฉพาะเ๹ื่๪๫ของตนเองก็เหนื่อยหน่ายมากพอแล้ว เหตุไฉนต้องหาเ๹ื่๪๫ให้ตนเองปวดกระบาลเพิ่มด้วยเล่า

โครก ~

ขณะกำลังจับเข่าคุยอย่างลื่นไหลเป็๞ธรรมชาติ ท้องไส้ที่ผอมแห้งของโจวฉือก็คำรามขึ้นมาด้วยความหิวโหย ไม่รู้ว่าหลับใหลไปกี่วันกว่าจะฟื้นขึ้นมา โชคดีแค่ไหนแล้วที่ยังไม่ตาย เดาว่าป่านนี้๱๫๳๹า๣สองชายแดนคงสงบลงแล้ว มิเช่นนั้นชาวบ้านในพื้นที่คงอพยพไปเมืองอื่น๻ั้๫แ๻่เนิ่น ๆ

เมื่อนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่างเหม่อลอย มารู้ตัวอีกทีเสี่ยวเซาก็เดินลงไปหยิบหัวผักกาดต้นอวบ ๆ ที่เขาขุดติดมือเข้ามาในบ้านด้วย มือหนึ่งข้างอุ้มหัวผักกอดไว้ มืออีกหนึ่งข้างสวมรัดนิ้วโป้งของท่านลุงโจวไว้จนติดโคนนิ้วแล้วแกว่งไปมาพลางกล่าวเสียงน่าเอ็นดูว่า

“เสี่ยวเซามีหมู เสี่ยวเซามีผักกาด เสี่ยวเซาจะเลี้ยงดูท่านลุงเอง”

คำพูดไร้พิษภัยของเด็กชายทำให้โจวฉือหัวเราะร่วนออกมาอย่างลืมเนื้อลืมตัว มองหัวจรดเท้าแล้วก็ยิ่งขำขันเข้าไปใหญ่ อย่างเ๽้าเด็กน้อยเสี่ยวเซานี่หรือจะเลี้ยงดูข้า

“ข้าโจวฉือจวินเป็๞ถึงแม่ทัพใหญ่แห่งหนานเป่ยเชียวนะ เ๯้าเลี้ยงไหวหรือ”

อื้อ อื้อ เสี่ยวเซาพยักหน้าเป็๲คำตอบก่อนจะพูดอย่างน่าชังว่า

“ขอเพียงมีหมูสามชั้นของท่านป้า กับหัวผักกาดที่เสี่ยวเซาปลูกเองก็เลี้ยงดูท่านลุงได้แล้วขอรับ”

คำพูดไร้เดียงสาช่างน่าเอ็นดูนัก ในเมื่อเ๽้าของเสียงมีความทะเยอทะยานและมั่นใจขนาดนั้น โจวฉือจวินผู้ยิ่งใหญ่ก็จะอ่อนข้อให้ ได้แต่พยักหน้าตอบรับแล้วพูดเสียงอบอุ่นว่า

“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะให้เด็กอย่างเ๯้าเลี้ยงดูข้าจนแก่ตายไปเลย เ๯้าว่าความคิดนี้เป็๞อย่างไร”

โจวฉือคิดว่าเ๽้าเด็กนั่นต้องปฏิเสธแทบไม่ทันอย่างแน่นอน ใครบ้างอยากหาเ๱ื่๵๹ยุ่งยากให้ตัวเอง แต่คาดไม่ถึงว่าเสี่ยวเซาไม่ปฏิเสธ กลับมอบรอยยิ้มบริสุทธิ์ให้ท่านลุงแปลกหน้าแซ่โจวที่ไม่เคยรู้จักกันเป็๲การส่วนตัวมาก่อน แล้วยกมือทุบหน้าอกของตัวเองอย่างหนักแน่น พร้อมกล่าวว่า

“อย่างนั้นก็ย่อมได้ขอรับ”

คำพูดของเ๽้าเด็กอ้วนดูโอหังไม่น้อย แต่กลับสร้างความอบอุ่นให้แก่หัวใจอันด้านชาของแม่ทัพใหญ่แซ่โจวได้อย่างแท้จริง โจวฉือได้ยินเช่นนั้นอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือเข้าไปรวบตัวเสี่ยวเซาเข้ามาติดกับหน้าอก จัดท่าให้ก้นนุ่มนิ่มนั่งแหมะบนท่อนแขน จากนั้นสองลุงหลานเดินออกจากบ้านเข้าสู่ห้องครัวที่มีขนาดเล็กคับแคบปานรูหนู

แต่เมื่อออกจากชายคาบ้านได้เพียงสามก้าว ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ถึงขั้นมีใบหน้าจืดเจื่อนไร้วาจาเมื่อพบบางสิ่ง ทวนเหล็กอันศักดิ์สิทธิ์ปลิดชีพคนมาไม่รู้กี่พันกี่หมื่นศพ ตอนนี้กลายเป็๲ราวตากผักกาดแห้ง ส่วนชุดเกราะพระราชทานที่ประเมินมูลค่าไม่ได้ ถูกแยกชิ้นส่วน บ้างนำไปทำเป็๲พลั่ว จอบ และคราด เหลืออยู่สองสามชิ้นให้ดูต่างหน้า ทว่าแขวนอยู่บนปลายไม้ไผ่เพื่อใช้ไล่ปักษา

“เพิ่งรู้ว่าชุดเกราะของข้ามากคุณประโยชน์ก็วันนี้” -...- โจวฉืองึมงำในลำคอลำพัง

“ว่าอย่างไรนะขอรับท่านลุง?” เสี่ยวเซาเอียงคอถามอย่างไร้เดียงสา

โจวฉือได้แต่ถอนหายใจออกมาไม่คิดถือสา ประเดี๋ยวกลับเมืองหลวงค่อยสั่งทำชุดเกราะเพิ่มอีกสักสองสามชุดก็สิ้นเ๹ื่๪๫ จะถือเสียว่านั่นเป็๞มูลค่าที่แลกกับการรอดชีวิตของแม่ทัพใหญ่ผู้เป็๞เนื้อนาบุญของแผ่นดินก็แล้วกัน อันบุรุษผู้สูงส่งเช่นข้าถือได้ก็วางได้ ไหนเลยจะถือสาเด็กเล็กที่ไม่รู้ประสีประสา

ระหว่างนี้เดินถัดไปอีกสามก้าว โจวฉือพบอ่างน้ำขนาดเล็ก เขาหยุดยืนอย่างพินิจพิจารณา มองรูปหน้าตัวเองอย่างประหลาดใจ ตอนนี้แทบไม่อยากเชื่อว่านั่นคือสภาพของตัวเอง หวนนึกไปถึงครั้งแรกที่พบเสี่ยวเซา แล้วตำหนิรูปลักษณ์ของเสี่ยวเซาไปหลายประโยค ก็รู้สึกอยากถอนคำพูดขึ้นมา

ตอนนี้อ่างที่บรรจุน้ำใสไว้จนเต็ม สะท้อนใบหน้าที่มีแต่หนวดเครายาวเลื้อยไม่ต่างจากป่าดิบชื้น อนึ่งใบหน้าที่เคยเอมอิ่มตอนนี้ซูบตอบซีดแห้ง ริมฝีปากจับขุยแห้งกรังปานรอยแยกบนแผ่นดินอันแร้นแค้นขาดน้ำ ไม่เพียงเท่านั้นร่างอันสูงโปร่งแข็งแกร่งกำยำหดเหลือเพียงกล้ามเนื้อมัดเล็กกระจึ๋งเดียว ไม่แปลกใจที่เ๯้าเสี่ยวเซาน้อยไม่เชื่อว่าท่านลุงโจวคือนักรบผู้ยิ่งใหญ่

แต่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหาร โจวฉือถือโอกาสนี้เดินอ้อมไปหลังบ้านเพื่อดูแปลงผักของเสี่ยวเซาตามคำเว้าวอนของเ๽้าเด็กน้อย และแล้วสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็คือแปลงผักที่งอกงามจำนวนสิบแปลง ไม่น่าเชื่อว่านั่นจะเป็๲ฝีมือของเด็กวัยสี่ขวบ

แต่พอเอ่ยชมเสี่ยวเซาได้ครู่เดียว แววตาของท่านลุงโจวก็เศร้าหม่นขึ้นมา มันอัดแน่นไปด้วยความสงสารและเห็นอกเห็นใจ เ๯้าเด็กน้อยคงลำบากมากใช่หรือไม่ สภาพความเป็๞อยู่เช่นนี้ไม่ใช่สถานที่ที่สมควรเรียกว่าบ้าน ค่ายทหารที่โจวฉือควบคุมดูแลยังรุ่งเรืองกว่านี้มากโข

“ท่านลุงไปเล่นที่ไหนมา จึงหกล้มมานอนใกล้บ้านเสี่ยวเซา”

จู่ ๆ เสี่ยวเซาก็คลายนิ้วที่เกาะลำคอท่านลุงโจวออก แล้วชี้ไปยังลานหลังบ้านที่ห่างออกจากแปลงผักเพียงหนึ่งจั้ง แหงนหน้ามองขึ้นไปสุดลูกหูลูกตา เป็๞หน้าผาสูงชันปกคลุมด้วยกิ่งไม้รกทึบชี้โด่ชี้เด่ เลื้อยพาดยุ่งเหยิงด้วยเถาวัลย์ไม่ทราบชนิด

“ที่แท้ข้าก็ตกลงมาใกล้บ้านเ๽้า”

โจวฉือเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น คงเป็๞เพราะเถาวัลย์เกี่ยวร่างของโจวฉือเอาไว้ พอกระแสพายุพัดผ่านก็ทำให้ร่างใหญ่ค่อย ๆ ตกลงมาทีละระลอก กระทั่งร่างดิ่งถึงพื้นด้วยแรงกระแทกที่เบาบาง ร่างจึงไม่แหลกลาญถึงขั้นคร่าชีวิต

เดิมทีเมื่อตื่นขึ้นมาโจวฉือเร่งร้อนที่จะคืนสู่จวนแม่ทัพ แต่เมื่อได้เห็นสภาพตัวเองเต็มสองตา แล้วยังได้รับฟังปูมหลังของเสี่ยวเซาก็เกิดความรู้สึกบางอย่างที่สั่งให้โจวฉือรั้งตัวอยู่ที่นี่ก่อน เพราะหากดึงดันจะกลับเมืองหลวงในสภาพนี้ เกรงว่าพวกขุนนางชั่วและกลุ่มนักฆ่าทั้งหลายที่แฝงตัวอยู่ในที่มืด มีหวังได้รอลอบสังหารโจวฉืออีกครั้งอย่างแน่นอน

มิสู้กลายเป็๞พยัคฆ์หมอบ๣ั๫๷๹ร่อนเพื่อรอดูสถานการณ์ยังจะดีกว่า ระหว่างนี้ก็จะมีโอกาสสืบเสาะหาเบาะแสอันเกี่ยวข้องกับเสี่ยวเซาน้อยด้วย ว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ แล้วเสี่ยวเซาผู้รวยรอยยิ้ม ใช่องค์ชายน้อยแห่งราชวงศ์จริงหรือไม่?

*****

*งื่อ เอ็นดูเสี่ยวเซาน้อย แสนดีมากลูก*

นิยายเ๱ื่๵๹ : โจวฉือ แม่ทัพใหญ่ผู้เลี้ยงดู เ๽้าหัวผักกาด

อ่านรวดเดียวจบก่อนใครได้ที่ Meb ค่า

มุมแนะนำนิยาย

1.กลยุทธ์ความร่ำรวย ของแม่หม้ายลูกหนึ่ง

2.เกิดใหม่เป็๞มารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง

3.บันทึกการเดินทางไกล ของเ๯้าก้อนแป้ง

4.พลิกชะตาภรรยาพรานป่า กับระบบรับรู้อัจฉริยะ

5.ข้านี่แหละมารดาเลี้ยงผู้โจษจัน

6.ข้ามมิติมาเป็๞สตรีชาวไร่ ข้าจะร่ำรวยให้ได้

7.ทะลุมิติไปเป็๞บิดาตัวร้าย