- ตอนที่ 8 -
เทียนหยางขมวดคิ้วแน่นก่อนจะส่งสัญญาณให้คนของเขาไปตรวจดูอย่างลับๆ บางทีเขาอาจละเลยบุตรเกอผู้นี้มากจนเกินไปมาละอายใจตอนนี้ก็ดูจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว
“จะเป็ไปได้ยังไงกันิเอ๋อร์ถึงข้าจะไม่ได้คลอดเ้าออกมาแต่ข้าก็ดูแลบุตรทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน” จางเหม่ยขมวดคิ้วทันที
“เช่นนั้นคงเป็ข้าที่เลอะเลือนเองขอรับ แม้แต่พี่ใหญ่ก็ยังรังแกดูแคลนข้า นอกจากพี่รองแล้วทุกคนต่างรังแกและรังเกียจข้า ท่านแม่ท่านช่างรักบุตรเท่าเทียมกันยิ่งขอรับ” เซียวิแย้มยิ้มหวาน
“เ้ากล้าดียังไงมากล่าวหาท่านแม่เช่นนี้!!” เทียนอี้ชี้นิ้วมาที่เซียวิทันที
“บุรุษกล้าทำกล้ารับ พี่ใหญ่จะกล่าวว่าตัวข้าโป้ปดเช่นนั้นรึ? เช่นนั้นข้าคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มิใช่ที่ของข้าเลยขอรับ น่าเสียดายที่าแบนร่างกายถูกรักษาโดยท่านเซียนผู้มีเมตตาจนร่องรอยหายไปสิ้น มิเช่นนั้นข้าคงมีหลักฐาน ตัวข้าช่างน่าสงสารแม้แต่บ่าวไพร่ยังไม่เห็นหัว ข้าน่าจะติดตามท่านเซียนไปท่องยุทธภพดีกว่าการกลับเข้ามาที่ตระกูล ช่างน่าเสียดายที่ความกตัญญูของข้านั้นช่างเสียเปล่า” เซียวิหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาอย่างโศกเศร้า
“เ้าเป็บุตรของข้าผู้ใดหาญกล้ารังแกเ้าบอกบิดาเ้ามาข้าจะจัดการพวกมันทุกคน” เทียนหยาง
ช่างเป็บิดาที่น่ารังเกียจเสียจริง เ้าจะมาสำนึกผิดอะไรตอนนี้ บุตรชายของเ้าได้จากโลกนี้ไปด้วยความทรมานความชิงชังที่ข้าััได้นั้นช่างมากมายเหลือเกิน
“ข้าได้กล่าวไปแล้วขอรับว่าทุกคนที่นี้ล้วนรังแกข้า แม้แต่ตัวท่านเองก็เช่นกันมาสนใจข้าตอนนี้ท่านคิดจะลบล้างความอัปยศที่ข้าได้รับมามากกว่าสิบปีได้หรือขอรับ บิดาไม่สนใจ พี่น้องล้วนรังแกข้า ถ้าข้าไร้ความกตัญญูสักนิดบางที อาจารย์ผู้สอนสั่งวิชาคงมาทำลายตระกูลหลานสิ้นไปแล้ว ถือว่าข้าได้ทดแทนคุณที่ท่านทำให้ข้าเกิดมา ส่วนเื่แต่งงานข้ายืนยันคำเดิมขอรับ หากมิมีอันใดแล้วข้าขอตัวก่อนขอรับ ข้าจะไปหาบ่าวใช้ที่ตลาดค้าทาสเสียหน่อย ตอนข้ากลับมาที่ตระกูลข้าบังเอิญพบเข้า” เซียวิ
“พ่อจะให้คนพาเ้าไป ไม่ต้องกังวลเื่เงินพ่อจะมอบเป็ของขวัญให้แก่เ้า ฮูหยินเ้าจัดการเื่เบี้ยที่ิเอ๋อร์สมควรได้รับั้แ่วัยเยาว์จนถึงตอนนี้และอาภรณ์พร้อมเครื่องเรือนใหม่ส่งไปที่เรือนหลังใหม่ของิเอ๋อร์” เทียนหยาง
“น้องจะรีบจัดการเ้าค่ะท่านพี่” จางเหม่ย
“ส่วนเื่แต่งงานข้าจะไปที่ตระกูลไป๋ด้วยตนเองถึงอำนาจตระกูลเราจะด้อยกว่าตระกูลไป๋ แต่ทางนั้นก็ต้องไว้หน้าข้าบ้าง” เทียนหยางกล่าวจบก็สั่งให้ผู้คุ้มกันไปกับบุตรเกอของตน
“ขอบพระคุณความเอาใจใส่ของท่านพ่อ เซียวิขอตัวลาขอรับ”
เซียวิเดินออกจากเรือนใหญ่ก่อนที่จะมีชายคนหนึ่งปรากฏตัวตรงหน้าของเขา เขาไล่สายตามองอีกฝ่ายก่อนจะพบว่าบ่าวผู้นี้มีพลังปราณขั้นจอมยุทธขั้นต้น นับว่าแข็งแกร่งมากอาจจะเป็ผู้คุ้มกันลับ? นับว่าบิดาช่างใส่ใจหึ!
“คารวะคุณชายสาม”
“อืม ข้าไม่้านั่งรถม้า ตามข้ามาแล้วกัน”
สิ้นเสียงเซียวิก็ใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานไปยังตลาดค้าทาสทันที ใช้เวลาเพียงครึ่งเค่อเขาก็มาถึงหน้าตลาด ยืนรอเพียงครู่ผู้นำทางก็มาถึง ใบหน้าของเขาดูตลกขบขันน่าดู ไม่รอช้าเขาเดินเข้าไปยังด้านในทันที เขาอยากได้ผู้คุ้มกันสองคน สาวรับใช้สองคน รวมเป็สี่คนกำลังดี เขาสวมกำไลที่ระบบให้มาที่ข้อมือเพื่อปกปิดพลังปราณในร่างกาย
“คารวะนายท่าน ท่าน้าทาสแบบไหนขอรับเรามีทั้งทาสชายที่มีกำลัง ทาสสาวที่หน้าตางดงามและทาสที่มีวรยุทธ”
“ข้า้าทาสทั้งชายหญิงที่ใช้วรยุทธ์ได้ไม่เกี่ยงเื่ราคา” เซียวิกวาดสายตามองไปรอบลานกว้าง มีทาสที่ถูกกักขังไว้ในกรงราวกับสินค้าให้ผู้คนเลือกซื้อ แม้เขาจะมาจากยุคสมัยใหม่แต่เขาไม่สามารถช่วยอะไรคนเหล่านี้ได้ เพราะเขาไม่จำเป็ต้องใช้คนมากถึงเพียงนั้น
“คุณชายท่าน้าทาสที่เป็วรยุทธหรือขอรับ”
“ข้าเป็เกอที่อ่อนแอ จำเป็ต้องมีผู้คุ้มกันที่แข็งแกร่งเ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ” เซียวิยกพัดขึ้นมาบดบังริมฝีปากพลางหัวเราะอย่างขบขัน
“เชิญทางนี้ขอรับนายท่าน”
เขาเดินตามเถ้าแก่รูปร่างท้วมเข้าไปด้านใน ความเป็อยู่ของทาสชั้นดีช่างแตกต่างจากทาสด้านนอกนั่น ทาสที่สามารถใช้วรยุทธได้นั้นมีการเป็อยู่ที่ดีกว่ามาก
“เชิญขอรับนายท่านทาสจะแบ่งเป็ขั้นพลังปราณขอรับ ทางด้านนั้นจะเป็ทาสที่ใช้วรยุทธขั้นเริ่มต้นทางนี้จะเป็พลังปราณขั้นก่อกำเนิดขอรับ”
คงจะไม่สูงไปกว่านี้แล้ว ถ้ามีวรยุทธล้ำเลิศเหตุใดยังต้องขายตัวเองให้เป็ทาสกัน?
เซียวิเดินไล่ดูไปทีละคนอย่างสนใจ เขาพูดคุยกับระบบในการเลือกทาสในครั้งนี้ ถึงสายตาของเขาจะดีแค่ไหนแต่เชื่อเพื่อนรักจะดีกว่า และความคิดเห็นของพวกเราก็ไม่ได้ต่างกันนัก
“ข้า้าบุรุษผู้นี้ สตรีผู้นี้” เขาชี้นิ้วไปยังคนที่้าจนครบ หากทว่าคนที่สี่นั้นเป็บุรุษรูปร่างสูงใหญ่เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยาแฉกรรจ์
“คุณชายทาสผู้นี้าเ็หนักไม่สมควรซื้อกลับไปขอรับ เส้นลมปราณอุดตันพลังหรือก็อ่อนด้อยเกินกว่าจะปกป้องคุณชายได้ขอรับ”
แต่คนนี้ระบบเป็คนเลือกจะต้องเป็ผ้าขี้ริ้วห่อทองอย่างแน่นอน
“นายท่านขอรับ ถ้าไม่เป็การขอมากเกินไปช่วยซื้อชายชราผู้นี้ไปด้วยเถิดขอรับ บุรุษผู้นั้นเป็หลานชายของข้าเอง ได้โปรดนายท่านตัวข้าสามารถทำประโยชน์ให้แก่นายท่านได้อย่างแน่นอนขอรับ”
“เอาสิ” เซียวิพยักหน้ารับเมื่อระบบยืนยัน
“คุณชายขอรับ” ผู้คุ้มกันเอ่ยแย้งทันที
“คนเหล่านี้จะเป็บ่าวรับใช้ในเรือนข้าท่านพ่อบอกจะจ่ายเงินค่าทาสให้ข้าเ้าจะเอ่ยแย้งด้วยเหตุใด ข้าพึงพอใจพวกเขาแค่นั้นก็พอ ถ้าหากคนเหล่านี้ไม่ดีข้าค่อยขายทิ้งก็ไม่เสียเปล่า เ้าไปจัดการเื่สัญญากับเงินเตรียมรถม้าพาพวกเขากลับจวนด้วย” เซียวิตัดบทสนทนาทันที เขาี้เีถกเถียงกับผู้คุ้มกันคนนี้
“คุณชายโปรดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนด้วยขอรับ”
“บิดาให้เ้าเป็ผู้นำทางข้า การตัดสินใจขึ้นอยู่กับข้าเ้าจะเดือดร้อนอันใด รีบไปจัดการเื่ชำระเงินและสัญญาให้เรียบร้อยเสีย อย่าให้ข้าหมดความอดทนกับความล่าช้าของเ้า” เซียวิหันหลังเดินออกมาทันที
ในเมื่อระบบเลือกมาแล้วย่อมต้องเป็สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาอยู่แล้ว เหอะ!
ผ่านไปสองเค่อ(ครึ่งชั่วโมง)ก็จัดการเื่สัญญาเสร็จ หลังจากส่งทาสกลับไปที่เรือนแล้วเขาก็ยังต้องจัดแจงเื่เสื้อผ้าและอาหาร เรือนของเขาค่อนข้างไกลจากเรือนหลักทั้งหลาย เขาจะต้องจัดเตรียมสิ่งเหล่านี้ให้พร้อม
“เ้ากลับไปกับพวกทาสเ่าั้ข้าจะไปเดินซื้อของ”
“ข้าจะติดตามคุณชายไปด้วยขอรับ คุณชายเป็เกอหากเดินอยู่ภายนอกเพียงผู้เดียวมิเหมาะสมขอรับ”
เ้านี่!! จะตามเขาเป็เงาเลยหรือไงกัน!!
“แล้วเดินกับเ้าที่เป็บุรุษมันแตกต่างกันเช่นไร” เซียวิรู้สึกคิ้วกระตุก
“อย่างน้อยข้าสามารถปกป้องคุณชายได้ขอรับ”
“ข้าดูอ่อนแอถึงเพียงนั้น?” เซียวิมุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจ
“นี่เป็คำสั่งจากนายท่านขอรับ”
ถ้ากล่าวอ้างแบบนี้ก็จบ!! ไม่ต้องถกเถียงกันต่อแล้ว!
374
