[R&R Plus Group]
ฝ่ายบัญชี
ห้องทำงานแผนกบัญชีที่มีความเงียบเป็พิเศษมากกว่าแผนกอื่นๆ แม้กระทั่งเสียงเพลงยังไม่เคยแม้แต่จะได้ยิน แต่วันนี้กลับเงียบกว่าทุกวันที่ผ่านมา เพราะหัวหน้า้าให้ลูกน้อง ในทีมคนใดคนหนึ่งไปทำงานหน้าที่เลขานุการแบบเร่งด่วนเนื่องจากสุพัตราลาออกเพราะต้องกลับไปดูแลแม่ที่ป่วยหนัก ลูกตาลนั่งนิ่งสีหน้าแสดงอาการครุ่นคิดพลางถอดแว่นสายตา วางบนโต๊ะแล้วนวดเบา ๆบริเวณคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน เธอถูกเสนอชื่อเพราะด้วยบุคลิกภาพทั้งภายในและภายนอกเธอเป็คนที่ทำงานเรียบร้อยมีความรับผิดชอบกับงานและมีความเป็ผู้นำ
“ได้ค่ะหัวหน้า” เ้าของใบหน้าสวยภายใต้กรอบแว่นกลมอันหนาเตอะเอ่ยตามด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำภายใต้การลุ้นของทีมงาน
“พี่ดีใจที่ได้ยินคำตอบจากตาล”เพียงพิศ หัวหน้าแผนกบัญชียิ้มกว้างพลางมองไปยังลูกน้อย
“แต่ก่อนที่จะย้ายไปทำงานเลขาตาลขออะไรสักอย่างหนึ่งจะได้มั้ยคะ” คนได้ยินมองหญิงสาวด้วยแววตาสงสัย
“ว่ามา” เ้าของร่างอวบอัดวัยสี่สิบต้นๆ ผิวขาว สูงราวร้อยห้าสิบกลางๆ ผมซอยสั้น ใบหน้าถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ มองไปยังลูกน้องด้วยแววตาสงสัย
“ตาลขอลาพักร้อนสักห้าวัน”
“จะลาไปไหนคะพี่ตาล” อุไรพรพนักงานรุ่นน้องเอ่ยถามทันที
“ไปทำใจ” เธอยิ้มบางๆ ให้กับคนถาม
“ขนาดนั้นเลยเหรอ” เพื่อนร่วมงานรุ่นราวคราวเดียวกับเธอมองไปยังลูกตาลด้วยสีหน้ากังวล
“อืม” หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ
“ที่ไหน”
“วัดแถว ๆเชียงใหม่ค่ะหัวหน้า เพื่อนสนิทชวนตาลไป ตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที ครั้งนี้ถือว่าตาลขอก็แล้วกันนะคะหัวหน้า” เธอแสดงสีหน้าอ้อนวอน
“ได้สิเดี๋ยวตาลเขียนใบลาพักร้อนมายื่นที่พี่ได้เลยเคลียร์งานที่ค้างให้เรียบร้อยก่อนไปก็แล้วกัน อีกอย่างท่านประธาน คนใหม่จะเข้ามาบริหารงานแทนท่านประธานคนเก่าก็น่าจะประมาณกลางเดือนคงพอ ๆ กับ่เวลาที่ตาลกลับมาจาก พักร้อนพอดี”เพียงพิศพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะปิดการประชุมและแยกย้ายกันไปทำงาน
[สำนักงานขนส่งจังหวัดเชียงใหม่] เวลาตีห้าครึ่ง
“ตาล” เสียงเรียกดังมาจากด้านหลังหญิงสาวหันไปมอง แล้วเดินตรงไปยังเ้าของเสียงแล้วโผล่เข้ากอดเพื่อนทันที
“คิดถึงจัง” เธอเอ่ยเสียงหวาน
“แพรวก็คิดถึงตาลเหมือนกัน”คนึงนิตย์กอดเพื่อนไว้แน่นก่อนจะค่อย ๆ ปล่อย
“เป็ไงบ้างนั่งรถมาเหนื่อยมั้ย บอกให้นั่งเครื่องก็ไม่ยอม” หญิงสาวเอ่ยถามลูกตาลที่ในเวลานี้ดูเหมือนจะอิดโรยสีหน้าคล้ายกับคนอดนอน
“ไม่เหนื่อย แต่เพลียก็พอสมควร” เธอตอบพลางบิดตัวไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า
“จะไหวมั้ยเนี่ย” คนึงนิตย์มองเพื่อนพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่แววตาแฝงไปด้วยความห่วงใย
“ลูกตาลเสียอย่างพร้อมเสมอ” เ้าของเสียงยิ้มกว้าง
“ถ้างั้นก็รีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะสาย แม่ชีรออยู่” คนึงนิตย์เดินนำหน้าเพื่อนตรงไปยังรถเก๋งญี่ปุ่นกึ่งเก่ากึ่งใหม่ที่จอดอยู่
ระหว่างทางทั้งสองพูดคุยสอบถามสารทุกข์สุกดิบถึงแม้จะคุยกันผ่านออนไลน์แต่ก็ไม่เท่ากับที่ได้เจอกันแบบตัวเป็ๆ
“ตาลไม่รบกวนแพรวใช่มั้ย”
“รบกวนอะไรกันแพรวดีใจมากที่ได้เจอตาลอีกครั้ง หลังจากบวชชีพราหมณ์เสร็จแพรวจะพาเที่ยว”
ขณะขับรถออกจากสถานีขนส่งเพื่อจะเลี้ยงไปยังถนนหลักหญิงสาวดูด้วยความแน่ใจจึงเลี้ยวซ้ายแต่รถยนต์คันหรูสีดำ ที่ขับตรงมา ไม่ชะลอจึงทำให้ชนกับรถของคนึงนิตย์เข้าอย่างจัง คนนั่งข้าง ๆ ถึงกับหน้าซีดเผือด
“เป็ไงบ้างแพรว”
“ไม่เป็ไรเขาคงจะเบรกไม่ทัน” เพราะด้วยนิสัยคิดบวกของหญิงสาวแม้จะอยู่ใน่เวลาคับขันเธอก็ยังมองในทางที่ดีเสมอ
“โชคดีที่ไม่มีรถตามมาจากข้างหลังเดี๋ยวตาลลงไปดู” หญิงสาวเปิดประตูแล้วเดินลงจากรถตรงไปยังคนขับรถคันหรู
“ขับรถให้มันระวังหน่อยสิคุณ”เธอะโใส่อีกฝ่ายสีหน้าดุดันพร้อมกับขยับแว่นสายตา
“ผมขอโทษ พอดีว่า..”
“ไม่รู้ล่ะยังไงคุณก็ต้องรับผิดชอบ” เธอมองไปยังเ้าของใบหน้าหล่อเหลา ผิวสองสี รูปกายช่างดูล่ำสันั์ตาคม จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักได้รูปแต่งกายด้วยชุดลำลองยังดูดี เขาทำให้เธอถึงกับอึ้งไปชั่วขณะกันเลยทีเดียว
“ผมยินดีครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพ
“ตาลรีบไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทัน” คนึงนิตย์ที่อยู่ในเหตุการณ์แสดงสีหน้ากังวล
“จะไปได้ไงแพรวยังไม่ได้เคลียร์กับคุณคนนี้เลย”
“ผมตุลย์ครับคุณแพรวต้องขอโทษจากใจจริง ๆ พอดี ผมไม่คิดว่าคุณจะเลี้ยวออกมา”
“พูดได้เนอะ” ลูกตาลพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโมโห
“ใจเย็น ๆ ก่อนตาล” เ้าของเสียงจับแขนเพื่อนไว้
“นี่ครับ นามบัตรผม เื่ค่าใช้จ่ายผมรับผิดชอบเต็มที่”
“เดี๋ยวยังไงแพรวติดต่อกับคุณตุลย์อีกทีนะคะพอดีต้องรีบพาเพื่อนไปธุระเดี๋ยวจะไม่ทัน”
“ครับ”
ทั้งสองฝ่ายเคลียร์กันเบื้องต้นแต่ภายในใจของลูกตาลยังคงคุกรุ่น เธอคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ถ้าหากเพื่อน ไม่ออกมารับก็คงจะไม่เจออุบัติเหตุ
วัดสำหรับนั่งสมาธิให้ธรรมชาติบำบัดอยู่ไม่ไกลจาก ตัวเมืองเชียงใหม่มากนักซึ่งอยู่ทางเดียวกับทางไปวัดพระธาตุดอยสุเทพ วัดแห่งนี้โอบล้อมไปด้วยธรรมชาติเสียงจากน้ำตก ลำธาร ลมเย็นเบา ๆทำให้ลูกตาลคลายอารมณ์โกรธลงไปมากเลยทีเดียว
“อีกสามวันเจอกัน”
“ขอบใจมากนะแพรว” เ้าของที่อยู่ในชุดนุ่งขาวห่มขาว ที่ได้ตระเตรียมมานั่น ยืนโบกมือให้กับคนึงนิตย์ที่ขับรถออกไป จนลับสายตา
1K
