นางเห็นหลงเฟยตั้งอกตั้งใจฝึกฝนการใช้ผ้ายันต์อย่างจริงจัง ก็ไม่กล้าไปรบกวน นึกในใจว่าหลงเฟยไม่ได้ทานอะไรหนึ่งวันเต็ม ๆ ว่าจะไปซื้อของกินที่ตลาดสักหน่อยเมื่อไปถึงก็พบว่าประตูบ้านถูกลงกลอนไว้อยู่
“แม่สาวน้อย มาสนุกกันข้าคนนี้ดีกว่า นายน้อยคนนี้ไม่ใจร้ายกับเจ้าหรอก” หลงเฉิงพยามยามพูดจาแทะโลมด้วยใบหน้าที่กรุ้มกริ่ม สายตาจ้องไปที่หน้าอกของเฉียวเฉียว
หลงอ้าวยังพูดขึ้นมาอีกว่า “พี่หลงเฉิง นางเป็นบ่าวดูแลหลงเฟยด้วยนะ”
“หลงเฟย?”
“หลงเฟย เจ้าคนพิการที่สร้างความอับอายนั่นน่ะนะ” หลงเฉิงหัวเราะอย่างมีเลศนัย พูดดูถูกว่า “ไม่นึกว่าเจ้าจะเป็นคนดูแลมัน ช่างไม่เหมาะสมกันจริง ๆ เลย แม่นาง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้ามาอยู่กับข้าซะเถอะ ข้าคนนี้จะทำให้เจ้าอยู่สุขสบายเอง ฮ่า ๆๆๆ .....”
เฉียวเฉียวด่าด้วยความโกรธว่า “นายน้อยหลงไม่ใช่คนพิการ เขาแข็งแกร่งกว่าพวกแกทุก ๆ คนเลย”
“ฮ่า ๆๆๆ โอ้ยขำ ....”
“ชีพจรแตกซ่าน วรยุทธถูกทำลาย นั่นยังไม่ใช่คนพิการอีกเหรอ?”“หรือต่อให้ไม่ได้เป็นคนพิการ นายน้อยนักรบระดับขั้นแปดคนนี้ก็สามารถจัดการมันง่าย ๆ ดุจพลิกฝ่ามือเลย” หลงเฉิงตอบด้วยรอยยิ้มอันเลือดเย็น
หลงอ้าวเองก็แสดงความโอหังบนใบหน้าเช่นกันหลงเฉิงเป็นคนที่เขาพามาคราวก่อนที่โรงเตี๊ยมฝูหรง บริเวณหลังเขา จากที่ได้ประลองหลงกับเฟยจนเขาอยู่ในอาการปางตายจึงได้สาบานว่าจะต้องค้นหามันให้ได้
“หลงเฟยของเจ้าอยู่ในสภาพที่จะสู้ได้แล้วเหรอ? ต่อให้ไปหานักรบขั้นแปดมาอีกคน ข้าก็ไม่เชื่อว่าจะจัดการเจ้าไม่ได้"
หลงอ้าวฉีกยิ้มก่อนจะพูดว่า “พี่เฉิง ข้าก็คิดว่าเจ้าหลงเฟยคนนั้นคงไม่กล้าออกมาหรอก เฉียวเฉียว เจ้าไปสนุกกับพี่เฉิงเถอะ นายน้อยคนนี้จะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังอย่างแน่นอน
หลงเฉิงกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้นพูดว่า “ใช่ ๆๆๆ นายน้อยพิการของเจ้าคนนั้นคงไม่กล้าออกมาหรอก ถึงจะออกมาก็ต้องโดนข้าซัดจนหมอบอยู่ดี เจ้าไปอยู่กับข้าเถอะนะ ฮ่า ๆๆๆ .....”
ทันใดนั้นเอง“กล้าดูถูกเหยียดหยามนายน้อย”“มีโทษถึงตาย!!!”
ทันทีที่พูดจบหลงเฟยก็มายืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว
เฉียวเฉียวรีบวิ่งไปอยู่ข้างหลังของหลงเฟย แล้วพยายามพูดห้ามปรามว่า
“นายน้อย ข้าไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ พวกเรารีบกลับเข้าบ้านกันเถอะนะ”นางเป็นห่วงหลงเฟยถึงอย่างไร หลงเฉิงก็มีลมปราณเลือดมังกร นักรบขั้นแปดอยู่
แววตาของหลงเฉิงแสดงความโหดเหี้ยม พูดด้วยน้ำเสียงอันดัง “เจ้าคนพิการ เมื่อตะกี้แกพูดว่าอะไรนะ “นายน้อยเหรอ?” เจ้าเศษสวะอย่างเจ้ากล้าตั้งตังเองเป็นเจ้าบ้านเหรอ ถ้าเช่นนั้นขอทานข้างถนนก็สามารถตั้งตัวเองเป็นนายน้อยตระกูลได้น่ะสิ”
“รีบส่งผู้หญิงคนนั้นมาดีกว่า ไม่อย่างนั้นข้าจะเหยียบแกให้จมดินเลย”
“จมดินงั้นเหรอ?!” หลงเฟยรู้สึกโกรธจนถึงขีดสุด
“สถานภาพนักรบขั้นแปด เหรอ? ดีล่ะ ข้าจะแสดงอานุภาพของผ้ายันต์เสือเขี้ยวดาบให้แกให้เห็นเป็นขวัญตา!”
ระหว่างที่พูดหลงเฟยก็ร่ายมนต์สักครู่ ผ้ายันต์ผืนนั้นก็ปรากฏ ราวกับมีชีวิต “ไป!”
ผ้ายันต์ก็ระเบิดกลางอากาศเสือเขี้ยวดาบตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นมา
“โฮกกกกก.....”
มันอ้าปากอันใหญ่โต ชั่วพริบตาเดียวก็โผเข้าไปกัดหลงเฉิง เลือดสด ๆ ก็ทะลักออกมา
“อ๊าก......อ๊าก......” เสียงร้องที่ฟังคล้ายกับหมูโดนเชือดดังขึ้น
แค่เพียงชั่วพริบตาร่างกายของหลงเฉิงขาด 2 ท่อนด้วยแรงกัดของเสือเขี้ยวดาบ ทั่วทั้งร่างเติมไปด้วยเลือดขาดใจตายอย่างรวดเร็ว โดยที่เขาเองยังไม่ทันได้ตอบโต้เลย
“ติ๊ง!”
“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น “หลงเฟย” จัดการผู้เช่น “หลงเฉิง” ได้ค่าประสบการณ์ 1000 แต้ม พลังลมปราณ 100 แต้ม พละกำลัง 10 แต้ม”
“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น “หลงเฟย” ได้รับรางวัล “ดาบพระจันทร์เต็มดวง”
......