[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 34 สร้างความยิ่งใหญ่ และความรุ่งโรจน์อีกครั้ง 

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าเชลยต่างตะลึงงัน แล้วสายตาก็เหลือบมองไปยังคนบางคนในกลุ่มโดยไม่รู้ตัว

คนเหล่านั้นเห็นท่าไม่ดี สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขารู้ดีว่าตนเองได้ก่อเรื่องชั่วร้ายมากมายเพียงใด และรู้ว่าค่ายชิงเฟิงนั้นชูธงธำรงคุณธรรมมาโดยตลอด ซึ่งขัดแย้งกับแนวคิดของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

แต่เดิมพวกเขาคิดจะแกล้งยอมจำนน รอให้ค่ายชิงเฟิงลดความระแวดระวังลงแล้วค่อยหนีกลับไปยังเขาเฮยเฟิง ไม่คิดว่าหัวหน้าใหญ่ของค่ายชิงเฟิงจะพูดตรงๆ เช่นนี้

พวกเขาหลายคนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แอบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังฝูงชน หัวหน้าใหญ่และเนี่ยเฉินยังไม่ทันสังเกตเห็นพวกเขา

ส่วนเหล่าเชลยเหล่านี้ เพราะหวาดกลัวอำนาจป่าเถื่อนของพวกโจรเขาเฮยเฟิงอยู่ในใจ จึงไม่มีใครกล้าแจ้งออกไป

เนี่ยเฉินเข้าใจความคิดของพวกเขา จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า

"พวกเจ้าทั้งหลาย พวกเจ้าถูกพวกโจรเขาเฮยเฟิงกดขี่มานานแล้ว ตอนนี้เจ้าอยากเข้าร่วมค่ายชิงเฟิง ยังคิดจะปล่อยให้พวกมันรังแกอีกหรือ? ตอนนี้พวกข้ามีดาบอยู่ในมือ เพียงแค่พวกเจ้าชี้ตัวพวกมันออกมา พวกข้าก็จะสังหารพวกมันได้ ใครชี้ตัวโจรเขาเฮยเฟิงได้หนึ่งคน จะได้รับรางวัล 50 อีแปะ มาก่อนได้ก่อน ใครช้าอย่าได้มาหน้าด้านขอเงินจากข้าเชียว!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหล่าเชลยก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที พวกเขากลัวว่าคนอื่นจะแย่งพูดก่อน จึงแย่งกันพูดอย่างร้อนรน

"หัวหน้าใหญ่ บุรุษผู้นี้เป็นโจรร้าย มันฆ่าคนไปอย่างน้อยสิบคน ทั้งถลกหนังและชำแหละเนื้อ!"

"บุรุษผู้นี้มันทำร้ายผู้หญิงมามากมาย ข้าขอชี้ตัวมัน!"

"ยังมีมันผู้นี้อีกคน จับมันไว้ อย่าให้มันหนีไป!"

ผู้คนในฝูงชนเริ่มวุ่นวายขึ้นมาทันที พวกโจรร้ายเห็นตนเองถูกชี้หน้า ต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หมุนตัวจะวิ่งหนี

อย่างไรก็ตาม พวกโจรที่ก่อนหน้านี้ถูกข่มเหงจนไม่กล้าส่งเสียง ตอนนี้ราวกับเทพแห่งความชั่วร้าย พวกเขาต่างรุมทุบตี และจับกดลงพื้นไว้แน่น

เนี่ยเฉินโบกมือ พวกโจรจากค่ายชิงเฟิงก็ส่งมีดให้พวกเขา เมื่อได้มีดแล้ว พวกนั้นก็สังหารพวกโจรร้ายอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ดีแล้ว พวกเขาฆ่าโจรร้าย เขาเฮยเฟิงจะไม่มีทางยอมรับพวกเขาอีกต่อไป

เนี่ยเฉินหัวเราะ แล้วกล่าวว่า

"เมื่อครู่ใครเป็นคนชี้ตัวก่อน ให้ตามโซ่วโฮ่วไปรับเงินรางวัล"

โซ่วโฮ่วคัดเลือกคนที่ชี้ตัวก่อนทั้งหมดพาไปรับเงินรางวัล ส่วนคนอื่นๆ ก็ตามโจรคนอื่นเข้าไปในค่าย จัดการให้อยู่อย่างสุขสบาย

เมื่อกลับมาที่ห้องโถงรวมพล ทั้งสี่คนต่างมีสีหน้ายินดีที่ปิดไม่มิด ศึกครั้งนี้ได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้น ทำลายโจรที่บุกมาจากเขาเฮยเฟิงได้ทั้งหมด ทำให้ค่ายชิงเฟิงมีชื่อเสียงโด่งดังในด้านความดุร้าย

หัวหน้าใหญ่ยิ้มพลางกล่าวว่า

"ศึกครั้งนี้รบได้งดงามนัก ไม่เพียงแต่ทำลายกองกำลังศัตรูจากเขาเฮยเฟิงได้ทั้งหมด แต่ยังสร้างชื่อเสียงให้เป็นที่เกรงขาม และยังได้ลูกน้องเพิ่มอีกสามร้อยคน กำลังพลของพวกเราขยายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในทันที  ต่อไปนี้ ดูสิว่าใครจะกล้าลองดีกับค่ายชิงเฟิงของพวกเราอีก"

ต้าจ้วงขมวดคิ้วแน่น กล่าวด้วยความกังวลว่า

"ท่านหัวหน้าใหญ่ คนพวกนี้ไว้ใจไม่ได้นะขอรับ ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนเป็นคนของเขาเฮยเฟิง รับใช้จางเถาเหนียน แม้ตอนนี้จะมาสวามิภักดิ์กับพวกเรา แต่วันนี้พวกเขาสามารถทรยศโจรเขาเฮยเฟิงเพื่อเงิน พรุ่งนี้ก็อาจทรยศพวกเราเพื่อเงินได้เช่นกัน ต้องระวังไว้ให้ดีขอรับ"

หัวหน้าใหญ่มองต้าจ้วงแวบหนึ่ง แล้วกล่าวว่า

"เจ้าดูสิ ทำไมเนี่ยเฉินถึงไม่มีความกังวลในเรื่องนี้เลย? เนี่ยเฉิน เจ้าช่วยอธิบายให้ต้าจ้วงฟังหน่อย"

เนี่ยเฉินได้ยินแล้วหัวเราะพลางกล่าวว่า

"ต้าจ้วงเอ๋ย ผู้ที่จะทำการใหญ่ได้ จิตใจต้องกว้างขวาง เจ้าเห็นแต่ว่าพวกเขาทรยศโจรเขาเฮยเฟิงเพื่อเงิน แต่กลับมองไม่เห็นแรงฟันที่ไม่ลังเลของพวกเขาตอนสังหารคน และความยินดีปรีดาหลังจากฆ่าโจรเขาเฮยเฟิงได้สำเร็จ การที่พวกเขาทรยศโจรเขาเฮยเฟิง ส่วนใหญ่เป็นเพราะโจรเขาเฮยเฟิงรังแกพวกเขาหนักเกินไป หากจางเถาเหนียนปฏิบัติต่อพวกเขาดีสักหน่อย พวกเขาก็คงไม่ยอมแพ้เร็วขนาดนี้"

"อีกอย่างหนึ่ง คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหาร เรื่องนี้ไม่มีอะไรน่าตำหนิ เจ้าจะหวังให้คนอื่นเกิดมาแล้วจงรักภักดีต่อเจ้าได้อย่างไร? พวกเขาไม่รู้จักเจ้า จะพูดถึงความจงรักภักดีได้อย่างไร? ความจงรักภักดีนั้น ต้องใช้เวลาบ่มเพาะ พวกเราฝึกฝนพวกเขา ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียม ทำดีต่อพวกเขาอย่างเพียงพอ ให้พวกเขารู้สึกถึงความอบอุ่นของบ้านในค่ายชิงเฟิง เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็จะจงรักภักดีต่อพวกเราเอง"

"อย่างไรเสีย ในค่ายอื่นก็ไม่มีผลประโยชน์ที่ดีเท่าค่ายของพวกเรา หากพวกเขาไม่จงรักภักดีต่อพวกเรา แล้วจะจงรักภักดีต่อใคร? อีกอย่าง ตอนนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ในอนาคต ค่ายชิงเฟิงของพวกเราจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น กำลังพลก็จะมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเราจะมีผู้ใต้บังคับบัญชาจะมีคนนับพัน นับหมื่น หรือแม้แต่นับแสนคน เจ้าหวังให้ทุกคนจงรักภักดีต่อเจ้าได้อย่างไร?"

"เจ้าจะไม่รับคนนอกเพียงเพราะพวกเขาเป็นคนนอกหรือ? หากต้องการเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ต้องมีวิธีการที่คนธรรมดาไม่มี และต้องมีความกล้าหาญและความใจกว้างที่คนธรรมดาไม่มีด้วย"

เนี่ยเฉินกล่าวคำพูดหนึ่งประโยค นับว่าพูดเข้าไปในใจของต้าจ้วงและหัวหน้าใหญ่ ทำให้ทั้งสองพยักหน้าติดๆ กัน

หัวหน้าใหญ่หัวเราะพลางกล่าวว่า

"เจ้าเด็กคนนี้ ช่างมีท่าทีของคนที่จะทำเรื่องใหญ่ได้แล้ว ทำให้ดีๆ ล่ะ ค่ายชิงเฟิงของพวกเราจะต้องเติบโตและแข็งแกร่งในไม่ช้า"

ต้าจ้วงก็ยิ้มเช่นกัน แล้วพูดต่อว่า

"หัวหน้าใหญ่ ครั้งนี้พวกเรารับคนเข้ามามากมาย คนพวกนี้ล้วนต้องการดาบดำและหน้าไม้ยิงต่อเนื่องสำหรับฝึก ดาบดำยังพอว่า แต่วัสดุสำหรับหน้าไม้ยิงต่อเนื่องหมดแล้ว ครั้งที่แล้วที่ซื้อมาจากในเมืองก็ใช้หมดแล้ว พรุ่งนี้จะไปซื้อในเมืองอีกหรือไม่?"

เนี่ยเฉินรีบส่ายหน้าทันทีพลางกล่าวว่า

"ไม่ ไม่ต้องไปซื้อในเมือง หนึ่งคือในเมืองมีคนมากหน้าหลายตา หากค่ายชิงเฟิงของพวกเราซื้อของมากมายเช่นนี้ จะเป็นการเปิดเผยร่องรอย ถูกคนที่มีเจตนาร้ายสังเกตเห็นได้ เรายังไม่มีผู้ที่เหมาะสมจะโยนความผิดให้ สองคือวัสดุในเมืองมีน้อยเกินไป ไม่พอให้พวกเราใช้แน่ ข้าต้องการซื้อจากแหล่งผลิตโดยตรงมากกว่า"

"ต่อไปคนในค่ายของพวกเราต้องสวมเกราะ ถือดาบดำ พกหน้าไม้ยิงต่อเนื่อง ติดอาวุธครบมือทุกคน ข้ายังวางแผนจะตั้งกองทัพม้าอีกด้วย ถึงตอนนั้นยังต้องมีหอกยาวและดาบสำหรับใช้ตอนขี่ม้าอีก พวกเรายังต้องขายของพวกนี้ออกไปด้วย ต้องการปริมาณมาก จำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์กับชนเผ่าทุ่งหญ้าแล้ว ต้องมีแหล่งสินค้าที่มั่นคงถึงจะสามารถทำได้สำเร็จ"

"ช่วงนี้ในค่ายก็กลั่นเหล้าได้ไม่น้อยแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะพาต้าจ้วงและคนอื่นๆ ขนเหล้าไปที่ชนเผ่าทุ่งหญ้า เปิดตลาด แล้วซื้อของกลับมารอบแรกขอรับ"

"ได้ เขตทุ่งหญ้านั้นข้าคุ้นเคยดี พรุ่งนี้ข้าจะไปกับเจ้า" 

ต้าจ้วงพยักหน้าตอบ

เนี่ยเฉินยิ้มพลางตบไหล่ต้าจ้วงแล้วกล่าวว่า

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปยังมีของดี ๆ อีก ข้าจะหาปืนเอเคมาสักกระบอก และหาปืนไรเฟิลให้เจ้าสักกระบอกด้วย พวกเราสองพี่น้องจะสร้างความยิ่งใหญ่ และความรุ่งโรจน์อีกครั้ง!"

ต้าจ้วง???

ค่ำนั้น ค่ายชิงเฟิงจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ มีสุราและเนื้อชั้นดีคอยต้อนรับ แต่ไม่ได้ให้พวกเขาดื่มสุราวีรชน เพราะต้องเอาไปแลกเปลี่ยนเป็นเสบียงในภายหน้า

หลังจากกินดื่มอิ่มหนำสำราญ เนี่ยเฉินเดินโซเซกลับที่พักของตน เปิดผ้าห่มแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง แต่กลับไม่มีอาการง่วงเลยสักนิด

ในหัวของเขาเต็มไปด้วยใบหน้างดงามของคุณหนูใหญ่ ร่างกายอันอบอุ่น และทรวงอกอันนุ่มนวล...

เฮ้อ! ในหัวเขาควรคิดว่าจะพัฒนาค่ายอย่างไร จะขยายโรงงานอย่างไร รวมถึงการกำจัดโจรเขาเฮยเฟิงอย่างไรสิถึงจะถูกต้อง...

แย่จริง! สมอง! สมอง! ให้มันได้อย่างนี้สิ!