บทที่ 7
เช้าวันรุ่งขึ้นลอเรนซ์ได้เช่ารถมาคันหนึ่ง ตามแผนที่ได้กำหนดกันไว้ั้แ่ค่ำว่าทั้งสามคนคือลอเรนซ์ อีริก้าและพ่อของเธอ จะออกไปชมตลาดเช้าซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศพื้นเมืองกันแต่พอถึงเวลารับประทานอาหารเช้า วานซ์ เวคฟิลด์ก็เปลี่ยนแผนการโดยอ้างว่าเขาจำเป็ที่จะต้องอยู่ที่โรงแรม เนื่องจากมีโทรศัพท์ที่จะต้องรอรับ
ความขุ่นเคืองที่เกิดขึ้นทำลายความตั้งใจของลอเรนซ์ ที่จะช่วยคลี่คลายให้สถานการณ์ตึงเครียดระหว่างสองพ่อลูกให้ดีขึ้นอย่างสิ้นเชิงดังนั้นสิ่งเดียวที่พอจะยังความพอใจให้กับอีริก้าได้ก็คือจับจ่ายใช้สอยซื้อของทุกอย่างที่ขวางหน้าทุกบาททุกสตางค์ที่มีอยู่ของทุกชิ้นที่เธอซื้อมานั้นเป็เพียงเพราะ้าจะประชดพ่อที่เอาแต่งานโดยไม่ใส่ใจในตัวเธอเท่านั้น
เกือบจะบ่าย 2โมงอยู่แล้วที่ลอเรนซ์ขับรถเข้าสู่โรงแรม และค่อยๆลำเลียงหีบห่อข้าวของที่อีริก้าซื้อมาลงจากรถอย่างใจเย็น
“คุณคิดว่าจะพอตามคนยกกระเป๋าให้เข้ามาช่วยยกของพวกนี้ขึ้นไปส่งให้ที่ห้องเองได้ไหม?” ลอเรนซ์ถามพร้อมกับยิ้มล้อๆขณะที่ปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก “ผมจะเอารถไปเก็บ”
อีริก้าพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจเลยรู้สึกร้อนและเหนียวเนื้อเหนียวตัวด้วยเหงื่อที่ลามไหลลงมาขณะเดียวกันก็โมโหตัวเองที่ทำอะไรลงไปอย่างเด็กๆขนซื้อข้าวของมากองพะเนินเทินทึกเช่นนี้ เมื่อหันไปมองทางประตูทางเข้าโรงแรมเพื่อจะหาเด็กยกกระเป๋าซึ่งมักจะแต่งเครื่องแบบยืนคอยอยู่เสมอแต่น่าแปลกนักที่มองหาใครไม่เห็นเลยสักคนขณะที่เดินกลับไปยังรถที่ยังจอดอยู่เพื่อจะเรียกลอเรนซ์ให้เดินเข้าไปตามเด็กในล็อบบี้ปรากฏว่าเขาพารถออกจากที่แล้วเธอได้แต่กราดเกรี้ยวหันรีหันขวางอยู่เช่นนั้นเพราะมันเป็ไปไม่ได้ที่เธอจะทิ้งของให้กองไว้อย่างนี้ แล้วเข้าไปตามหาคนมาขนเอง
ขณะที่เธอสอดส่ายสายตาเพื่อมองหาผู้ช่วยทันใดอีริก้าก็เหลือบไปเห็นร่างสูงๆที่กำลังเดินทอดน่องเข้ามายังที่อีริก้ายืนอยู่เธอเกิดความรู้สึกกึ่งิ่กึ่งอยากจะแก้แค้นขึ้นมาในใจและความรู้สึกนั้นก็ยังฉายฉาบขึ้นมาบนใบหน้าด้วย เมื่อจำได้ว่าเขาคือคนแปลกหน้าที่ได้พบกันเมื่อวานนี้ชุดสีขาวที่เขาสวมอยู่ตัดกับผิวเนื้อที่ค่อนข้างคล้ำและทำให้ท่าทางของเขาเป็ผู้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม
เธอรีบยกมือขึ้นเพื่อเรียกความสนใจจากเขาแต่เมื่อดวงตาสีม่วงเข้มของเธอประสานสายตากับคู่ที่ดำสนิทนั้นอีริก้าเองกลับมีความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตบหน้า
“คุณ้าอะไรหรือครับ ซินยอริต้า?” น้ำเสียงที่ถามไถ่อย่างราบเรียบและเป็ไปในลักษณะของผู้ที่ลดตนลงพูดกับผู้ที่ต่ำกว่าสร้างความโมโหโกรธาให้กับอีริก้าขึ้นมาอีกจนทำให้เธอไม่ทันสังเกตว่าเขาสามารถใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างไม่มีที่ติเธอเชิดคางขึ้นอย่างไว้ตัวทันที
“ฉันอยากจะให้คุณช่วยขนของพวกนี้เข้าไปในโรงแรมให้ฉันน่ะสิ” น้ำเสียงที่เธอพูดออกมามิใช่คำขอร้องเลยแม้แต่น้อยแต่เป็ลักษณะของการออกคำสั่งมากกว่า อีริก้าสังเกตเห็นด้วยความปลื้มเปรมใจเมื่อคิ้วเข้มๆ คู่นั้นขมวดเข้าหากันอย่างไว้ตัว
ดวงตาที่คมปลาบคู่นั้นจ้องเขม็งอยู่และทำให้ประสาทสะท้านะเืได้อย่างประหลาดแต่มันก็คล้ายจะเข้าไปจุดไฟแห่งความผยองให้โชนขึ้นเมื่อเธอเปิดกระเป๋าถือออกและหยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกมาผู้ชายคนนี้สำคัญว่าตนเองมีความสำคัญมากเกินไปเสียแล้ว
“เื่นี้มันไม่เกี่ยวกับฉันนี่” อีริก้าเถียงพร้อมกับยื่นเงินปึกนั้นใส่หน้าให้ เมื่อเห็นเขาไม่ยอมรับ เธอก็เอียงคอถามเยาะๆว่า “อ้าวคุณไม่เคยชินกับการรับเงินจากผู้หญิงหรอกหรือนี่?”
คำถามที่เธอถามออกไปนั้นไม่ผิดเลยที่จะต้องได้รับคำตอบว่า “เคย” แต่เขากำลังกวาดสายตามองเธอั้แ่ศีรษะจรดเท้าอย่างบังอาจและในที่สุดมันก็มาหยุดตรงใบหน้าของเธออีกครั้งรอยยิ้มอย่างนึกสนุกปรากฏขึ้นบนริมฝีปากขณะที่นวลแก้มของเธอเริ่มเป็สีแดงเรื่อขึ้น
ผู้ชายชาวเม็กซิกันร่างเตี้ยล่ำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในเครื่องแบบของทางโรงแรม
“คุณ้าจะให้ผมช่วยขนของพวกนี้เข้าไปให้ไหมครับซินยอริต้า?”เขาถามเป็ภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงหนักๆ
เธอยังคงถือปึกธนบัตรไว้ในมือและดวงตาของเธอก็ยังจับจ้องอยู่ที่บุรุษร่างสูงคนนั้น
“เดี๋ยวคุณคนนี้เขาจะช่วยฉันยกเข้าไปเอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะไล่พนักงานของโรงแรมไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวในเื่นี้เธอ้าจะต้อนเขาให้จนมุมให้ได้ แต่มิได้เตรียมตัวที่จะได้รับคำทัดทาน
“โอ๊ะ..ไม่ได้ครับ ซินยอริต้า” น้ำเสียงของคนยกกระเป๋าบอกความเกรงกลัวขึ้นมาทันทีและแล้วก็ตามมาด้วยภาษาเม็กซิกันยาวเหยียดขณะที่เหลือบตามองบุรุษผู้นั้นซึ่งกำลังยิ้มอย่างเห็นขันในอากัปกิริยาของอีริก้า
หลังจากที่ประโยคคำพูดยาวเหยียดดุจกระแสน้ำจบสิ้นลงผู้ชายคนนั้นก็ตอบโต้ด้วยภาษาเดียวกันเขาปรายตามองมาทางอีริก้าที่ยืนฟังอยู่อย่างไม่เข้าใจในเื่ราวที่พูดกันเลยแม้แต่คำเดียวแต่ไม่ว่าคำพูดนั้นจะเป็ไปในทำนองใดก็ตาม เธอสังเกตเห็นว่าคนยกกระเป๋ามี่สีหน้าดีขึ้นอย่างมากคำที่อีริก้าพอจะเดาคำแปลได้ก็เห็นจะมี่เพียงแค่คำว่า ทัวริสต้าและอเมริกันเท่านั้นแต่เธอก็มีความรู้สึกว่าเขามิได้พูดกันในฐานะที่ชื่นชมอะไรในตัวเธอนัก
นิ้วมือที่เรียวยาวเอื้อมมารับเงินจากมือของอีริก้าไปและส่งให้กับคนยกกระเป๋า เธออ้าปากจะทัดทานไว้ แต่เขาชิงพูดขึ้นเสียก่อนว่า
“มันเป็หน้าที่ของเขาครับ ซินยอริต้า” เขาหันมามองเธออย่างเมตตารอยยิ้มอย่างดุดันปรากฏขึ้นตรงมุมปากแผงขนตาสีดำปิดบังแววเย้ยหยันในดวงตาของเขาไว้เมื่อจับตามองแนวคางที่เชิดอยู่ตรงหน้า“หรือว่าคุณอยากจะให้ผมแย่งเงินจากปากที่กำลังรอคอยอาหารอยู่ที่บ้านเขาล่ะ?”
เขาตวัดสายตามองไปทางหีบห่อที่กองอยู่ตรงหน้าแวบหนึ่งอย่างไม่ใคร่พอใจนักมันคล้ายจะเป็การเตือนให้เธอได้รู้ตัวไว้ด้วยว่าไม่ใช่เพียงผู้ดีมีเงินกระดิกนิ้วทุกคนก็จะต้องวิ่งเข้าหาเช่นที่เธอทำอยู่เมื่อครู่และอีริก้าก็รู้สึกอับอายยิ่งนัก
ถ้าจะพูดกันตามธรรมชาติแล้วอีริก้าถูกตามใจอยู่มากไม่ว่าจะซื้อหาอะไรทั้งนี้เพราะพ่อของเธอใช้เงินเป็เครื่องทดแทนกับการที่เขาไม่มีเวลาจะให้แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่เคยภาคภูมิใจกับฐานะอันมั่งคั่งของตัวเองเลยและเธอก็ไม่คิดว่าจำเป็จะต้องอธิบายให้คนแปลกหน้าคนนี้เข้าใจสิ่งที่ได้กระทำลงไปเมื่อครู่แล้วด้วยทั้งๆ ที่รู้ว่ามัน เป็การกระทำแบบเด็กๆ ที่ไร้ความคิดและไร้รสนิยมเป็ที่สุด
และเธอก็ไม่สนใจตอบคำถามของเขาเมื่อหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในโรงแรมอย่างรวดเร็ว โดยมีคนยกกระเป๋าช่วยขนของตามมา
เช้าของวันที่ห้าซึ่งเดินทางมาพักอยู่ที่อะคาพูลโก้อีริก้าตื่นแต่เช้าตรู่ รู้สึกอ่อนเพลียละเหี่ยใจจนไม่อยากจะพบหน้าพ่อเธอจึงเดินเรื่อยๆ ลงไปที่ชายหาด ซึ่งเต็มไปด้วยความเงียบสงบของบรรยากาศยามเช้าอากาศค่อนข้างจะอบอุ่น ลมที่พัดมาจากมหาสมุทรค่อนข้างแรงอย่างผิดปกติเธอได้แต่หวังว่า การที่ได้ลงเล่นน้ำในยามเช้าอาจจะช่วยทำให้อารมณ์ของเธอดีขึ้นก่อนที่จะพบหน้าพ่อและลอเรนซ์ที่โต๊ะอาหาร
เธอถอดเสื้อคลุมซึ่งตัดเย็บด้วยผ้าลูกไม้ราคาแพงออกวางลงข้างๆ ผ้าเช็ดตัวและรองเท้า ลุยเรื่อยๆ ลงไปในกระแสน้ำที่อบอุ่นเหม่อมองนกนางนวลที่บินร่อนอยู่ จนเกือบจะถึง่น้ำลึกอยู่แล้วจึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าลืมสวมหมวกกันน้ำ
เธอถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเมื่อลุยน้ำกลับเข้าสู่ฝั่งอยู่ในท่ามกลางเกลียวคลื่นไม่ได้สังเกตถึงพลังแรงที่คลื่นถาโถมเข้าใส่ตัวด้วยซ้ำเพราะขณะนั้นความคิดกำลังหมกมุ่นอยู่แต่เื่พ่อจึงไม่ได้สังเกตว่าท้องทะเลที่เคยราบเรียบบัดนี้คลื่นเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ
เท้าของเธอเหยียบไปถูกเปลือกหอยที่แหลมคมเข้าซึ่งก็เป็ขณะเดียวกันกับที่คลื่นลูกใหญ่ซัดใส่เข้าตรงข้อพับหัวเข่าในสภาพที่ต้องประคองตัวอยู่แล้วคลื่นนั้นก็ยังกระแทกเข้าใส่ให้ตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นทรายอีกเสียงร้องด้วยความใของอีริก้า ถูกคลื่นกลืนหายไปเมื่อร่างของเธอจมลงในน้ำทะเลเธอพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสนที่จะขึ้นให้พ้นน้ำพยายามจะตั้งตัวให้ติดแต่ทันทีที่ฝ่าเท้าหยั่งพื้นได้และเธอโผล่ขึ้นมาหอบหายใจ คลื่นอีกลูกหนึ่งก็ถาโถมเข้ากระแทกร่างและลูกที่ติดตามมาก็ฉุดกระชากร่างเธอจะให้ตกลงสู่ห้วงน้ำลึก
1K
