เวลาผ่านไปนับจากที่ไครเซอถูกโทมัสสั่งสอน เมืองแอลก็ได้เข้าสู่บรรยากาศท่ามกลางยามค่ำคืน ฝูงชนเข้าสู่การหลับไหลเพื่อพักผ่อนและรอคอยแสงอาทิตย์ในรุ่งเช้า บริเวณคุกสภาเมืองที่ตั้งอยู่ห่างไกล กลางคืนที่เงียบสงัดไม่มีแม้แต่เสียงของสายลมที่พัดผ่าน ช่องเล็กๆบนห้องโถงสาดส่องแสงดวงจันทร์ให้เข้ามาใบหน้าของเขา ชายหนุ่มที่กำลังนอนหอบหายใจอย่างรุนแรงอยู่ถึงกับต้องสะดุ้งเมื่อััได้ถึงแสงสว่างที่เจิดจรัส เขาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นด้วยอารมณ์อันหงุดหงิด แสงที่สะท้อนเข้ามาได้ทำให้ดวงตาของเขานั่นพร่ามัวอยู่เล็กน้อย ไครเซอที่กำลังาเ็อยู่ก็แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงและย้ายร่างกายไปนอนยังจุดอื่น เขาจึงทำได้เพียงแค่บ่นมันออกมาเบาๆเท่านั้น
"แม้จะนอนเพื่อพักฟื้นร่างกายแล้วก็ยังต้องเจออะไรแบบนี้หรอเนี่ย"
เมื่อมีแสงสะท้อนของดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา มันก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถหลับตาลงได้ เพราะบริเวณที่เขานอนอยู่มันตรงกับช่องที่แสงนั่นสะท้อนเข้ามาอย่างประจวบเหมาะและมันเป็จุดเดียวที่มีอะไรแบบนี้ ถึงจะบอกว่าเป็ห้องขังก็เถอะ แต่มันก็มีช่องว่างขนาดเท่ากำมือหรือใหญ่กว่านั่นนิดหน่อย
"แค่ก! แค่ก! เจ็บจริงๆ พอขยับตัวแต่ละทีก็แทบจะเ็ปไปทั่วทั้งตัว!!"
เขาทำได้เพียงประคองร่างกายของตนให้ลุกขึ้นและนั่งพิงกับผนังปูนที่เย็นเฉียบนั่น ใบหน้าที่ซีดเซียวแสดงความอ่อนล้าออกมาอย่างชัดเจน ร่างกายที่ผอมแห้งและาเ็แทบจะไม่ได้พักฟื้นรักษาตัว เนื่องจากว่าภายในคุกสภาเมืองแห่งนี้ การรักษาหรือสิ่งอำนวยความสะดวกให้กับนักโทษนั่นมันเรียกได้ว่าย่ำแย่เป็อย่างมาก ถ้าไม่ได้าเ็จนเกือบจะตาย อย่าหวังเลยว่าอาชญากรจะได้รับการรักษา พวกเขาทำได้เพียงแค่ประคองร่างกายของตนเองที่มีสภาพย่ำแย่อยู่แบบนั่น
"ไม่ไหวแล้ว ร่างกายคงจะขีดจำกัด รู้สึกเลยว่ากระดูก่ลำตัวแตกหักไปแล้ว คงจะเป็การถูกทุ่มมะกี้ของเ้าโทมัสแน่ๆ..!!"
ไครเซอที่กำลังตื่นก็แทบจะไม่ไหวกับร่างกายของตน ฝ่ามือข้างนึงจับไปยังสีข้างของตนด้วยใบหน้าที่เ็ป เพียงแค่จับนิดเดียวร่างกายก็ราวกับแตกหักออกเป็ชิ้นๆ ชายหนุ่มได้แต่กัดฟันแน่น ั์ตาที่พร่ามัวมองไปยังฝ่าเพดานที่อยู่้าเหนือหัว แต่พอเวลาผ่านไปดวงตาที่เปิดขึ้นก็เริ่มหลับลงอย่างช้าๆ ร่างกายที่สะสมอาการาเ็มาเนิ่นนานในที่สุดก็ต้านทานความเหนื่อยล้าและอาการาเ็ไม่ไหว
"นะ..นี่เรากำลังจะตายแล้วหรอ..?!!"
ความคิดสุดท้ายของชายหนุ่มที่น่าเวทนาได้ปรากฏขึ้น ร่างกายของเขาค่อยๆหล่นลงสู่ผืนปูนพร้อมกับสติที่เลือนลางแถมบริเวณมุมปากก็เต็มไปด้วยเืสีแดงสดที่ไหลรินออกมา ไม่ต้องบอกเลยว่าอาการาเ็ภายในของเขานั่นมากมายเพียงใด ตลอด2ปีมานี้เขาถูกอัดราวกับเป็กระสอบทราย อย่าว่าแต่ชายหนุ่มคนนี้เลย ถ้าเป็คนอื่นๆต่อให้จะแข็งแรงมากเพียงใด พวกเขาก็ไม่รอดไปจากการถูกรังแกนี้ได้หรอก แต่ที่ไครเซอทนได้เช่นนี้ก็เป็เพราะพลังใจล้วนๆ เขาพยายามที่จะมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
ต้องบอกก่อนว่าไครเซอเป็เพียงชายหนุ่มที่มีอายุ17ปีเท่านั้น ร่างกายของเขานั่นถ้าให้ว่ากันตามจริงก็อ่อนแอยิ่งกว่าคนอื่นๆอยู่หลายเท่า เนื่องจากว่าั้แ่ยังเด็กเขาก็ไม่ค่อยที่จะได้รับสารอาหารอย่างเพียงพอและยิ่งโตขึ้น สิ่งต่างๆมันก็ยิ่งสมคววรที่จะได้รับมากขึ้น แต่ชายหนุ่มผู้นี้แทบจะอดมื้อกินมื้อ แม้แต่ในคุกสภาเมืองตัวของมันก็แทบจะไม่ได้กินอะไร เพราะว่าคนที่อ่อนแอกว่าก็จะถูกอาชญากรคนอื่นๆแย่งชิงอาหารไปนั่นเองและไครเซอนั่นก็เป็ที่หมายปองของคนอื่นๆเป็ทุนเดิมอยู่แล้วด้วย ยังไม่รวมถึงการที่เขาถูกอัดจากคนที่ตัวใหญ่กว่าอย่างเช่นเ้าโทมัสนั่น
แต่ในวินาทีนั่นเสียงประหลาดก็ได้ดังก้องขึ้นในหูของชายหนุ่ม มันคือ่เวลาสุดท้ายในชีวิตของเขา ไครเซอได้ยินอยู่เล็กน้อยจนกระทั่งเขาเริ่มที่จะหมดสติไป ชายหนุ่มไม่รู้หรอกว่ามันคือเสียงของใคร แต่เขารู้เพียงแค่ว่านี้คือ่สุดท้ายในชีวิตของเขา
< ติ๊ง! ระบบตัวร้ายแห่งจักรวาล ค้นพบสิ่งมีชีวิตที่เหมาะสมที่สุด การลิงค์ประสานคำนวณแล้วเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์เกิน100% เริ่มเชื่อมต่อประพันธุกรรมปัญญาประดิษฐ์เข้ากับสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์มนุษย์นามว่าไครเซอ >
ประกายแสงลึกลับผุดขึ้นในก้อนเนื้อสมองของชายหนุ่ม มันเหมือนจะเป็ก้อนเนื้อของสิ่งมีชีวิต แต่ทว่ามันก็ดูจะไม่ใช่ มันเหมือนจะเป็ลักษณะก้อนสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ซะมากกว่า
< เริ่มการทำงานของระบบพลังงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เชื่อมต่อเข้าสู่ห้วงระบบเซลล์ประสาทของสมอง..... >
< ปี๊บ! ปี๊บ! ไม่สามารถทำได้ ร่างกายของผู้เชื่อมต่ออ่อนแอเกินไป ย้ำ ร่างกายของผู้เชื่อมต่ออ่อนแอเกินไป >
< อันตราย! อันตราย! ถ้าฝืนประสานตอนนี้สมองของผู้เชื่อมต่อจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ ยกเลิกการเชื่อมต่อ!! ยกเลิกการเชื่อมต่อ!! >
< ติ๊ง! ตรวจพบการเชื่อมต่อที่ไม่เสถียร ร่างกายของผู้เชื่อมต่อกำลังจะหยุดทำงาน อาการาเ็ของอวัยะภายในร่างกายดั่งเดิมกำลังจะสูญสิ้น เซลล์ทั้งหมดภายในร่างจะตายลง >
ปัญญาประดิษฐ์ลึกลับเริ่มสแกนร่างกายในทุกๆส่วนอย่างรวดเร็ว
< ติ๊ง! ตรวจพบอาการาเ็ที่ร้ายแรง ระบบตัวร้ายเริ่มแปรเปลี่ยนโครงสร้างภายในร่างกายของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เริ่มฟื้นคืนสภาพเซลล์ในทุกๆส่วน อวัยะภายในทั้งหมด กระดูกที่แตกร้าว เริ่มดูดกลืนสสารมืดที่อยู่รอบๆตัว เริ่มกระตุ้นการรักษาร่างกายและเสริมสร้างอย่างเต็มกำลัง100% >
ทันทีที่สิ้นเสียงในหัวสมองประกายแสงสีดำที่ราวกับหมู่ดวงดาวก็ได้ปรากฏขึ้นไปทั่วทั้งร่างกายของเขา กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดรวมถึงอวัยะภายในที่บอบช้ำเริ่มถูกแทรกซึมด้วยประกายแสงเส้นนี้ ถ้านักวิจัยมาเห็นละก็พวกเขาจะต้องอุทานออกมาอย่างแน่นอน เพราะว่ามันคือสสา่รอานุภาคแห่งจักรวาล สสารลึกลับที่ล่องลอยไปทั่วทุกหนแห่งของจักรวาล มันคือพลังงานที่ยิ่งใหญ่มากที่สุดเท่าที่สิ่งชีวิตได้เคยค้นพบ แต่เสียงลึกลับนั่นเรียกมันว่าสสารมืด ซึ่งผิดไปจากสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่เรียกมันว่าสสารแห่งจักรวาล
เพียงแค่ไม่กี่สิบนาทีร่างกายที่ผอมบางของไครเซอตอนนี้ก็เต็มไปด้วยมัดกล้าม เนื้อที่ฉีกขาดแปรเปลี่ยนเป็แผลเป็ที่เห็นได้ชัด ใบหน้าที่ซีดเซียวก็กลับคืนสู่ความเป็ปกติ อาการาเ็ทั้งหมดที่สะสมเอาไว้ได้หายเป็ปลิดทิ้ง ยังไม่หมดแค่นั่นร่างกายที่ขาดสารอาหารของเขามานับแรมปีก็ได้ถูกเติมเต็มอย่างสมบูรณ์ จากที่ผอมแห้งก็กลายเป็ชายหนุ่มที่มีร่างกายอันสมบูรณ์แบบ
< ติ๊ง! การฟื้นสภาพเสร็จสมบูรณ์ ระบบตัวร้ายเริ่มประสานเข้าสู่ห้วงสมองของผู้เชื่อมต่อ.......... >
< ติ๊ง! กระบวนการทั้งหมดเชื่อมต่อประสานอย่างสมบูรณ์ เริ่มเปิดใช้งานระบบตัวร้ายพันธุกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุด >
1K
