เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ

            ไต้เส้าจวินที่กำลังถูกรุมล้อมด้วยนักฆ่าจำนวนมากใกล้จะเพลี้ยงพล้ำทว่าไห่ฮ่าวกลับทะยานลอยมาเชือดคอศัตรูหลายคนจนขาดใจตาย แล้วไปยืนอยู่เคียงข้าง

            “อาจารย์ไต้ ท่านยังไหวหรือไม่?”

            ไต้เส้าจวินยกยิ้มมุมปาก “หากท่านไม่มา ข้าก็คงไม่ไหวขอบคุณมาก”

            ไห่ฮ่าวยกกระบี่ขึ้นรับการบุกของชายชุดดำสามคนอย่างคล่องแคล่ว         ไต้เส้าจวินเองก็หันไปต่อสู้กับคนที่ทะลวงเข้ามาด้านหลัง บุรุษชราลอยวนเป็นวงกลมล้อมอยู่ด้านนอกวงต่อสู้ตวัดกระบี่ทิ่มแทงร่างของคนร้ายล้มลงนับสิบ

            เสียงร้องโหยหวนของคนใกล้สิ้นใจดูน่าเวทนา

            “พวกเจ้าปลอดภัยหรือไม่?”

            “ขอรับ” ไต้เส้าจวินรีบตอบ

            จงกว้านซีรีบบุกเข้ามาสมทบพร้อมทั้งอาจารย์อีกสองคนที่มาช่วยเหลือ จากนั้นไม่ถึงเค่อพวกเขาก็เหลือผู้รอดชีวิตในชุดดำไว้สองคน

            “อย่าให้มันฆ่าตัวตายได้คนพวกนี้ซ่อนยาพิษไว้ที่ข้อมือ” หวังต้าจิ้งรีบสกัดจุดคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว

            ไห่ฮ่าวเข้าไปในเรือนนั้นแล้วนำเอาเชือกม้วนใหญ่ออกมา

        “มัดพวกเขาให้แน่นจะดีกว่านะขอรับ”

        ไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีช่วยกันมัดคนร้ายจนดูอย่างไรก็ไม่น่าจะหลุดออกไปได้อาจารย์หนุ่มทั้งสี่คนช่วยกันคุมตัวคนร้ายอย่างแน่นหนา

            “ท่านมาคนเดียวหรือไห่ฮ่าว?”

            “มิได้ขอรับคุณหนูซ่อนอยู่ตรงโน้น”

            คนทั้งหมดถึงกับตกใจที่เห็นชิงเว่ยเว่ยถือกระบี่ขนาดเล็กกว่าปกติเดินออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่หวังต้าจิ้งขมวดคิ้ว

            “เจ้าไม่กลัวเลยหรือ?”

            ไต้เส้าจวินไม่รู้สึกแปลกใจในเรื่องนี้แล้วเขาคิดว่าชิงเว่ยเว่ยเป็นเด็กจิตแข็งนางไม่หวาดกลัวการต่อสู้และความเป็นความตายตรงหน้าเลยสักนิดสิ่งที่เขาสงสัยในยามนี้คือ ไห่ฮ่าวเป็นองครักษ์ของคุณหนูเหตุใดจึงกล้าเอาชีวิตของบุตรสาวคนโปรดเจ้ากรมกลาโหมมาในสถานที่เสี่ยงภัยเช่นนี้?

            เด็กหญิงส่ายหน้าเบาๆพยายามทำหน้าให้ใสซื่อ “ข้าเป็นห่วงพวกอาจารย์เจ้าค่ะ เลยขอให้ไห่ฮ่าวพาบุกเข้ามา”

            ผ่านไปหนึ่งชั่วยามคนทั้งหมดก็ออกจากป่าเขาไข่มังกรเด็กแทบทั้งสถาบันพากันมายืนออรอรับอาจารย์ทั้งห้า พวกเขาได้ยินว่ามีคนร้ายบุกเข้ามายังเขาไข่มังกรและอาจารย์ใหญ่หวังก็กำลังนำคนไปล่า

            “นั่นไง? อาจารย์ออกมากันแล้ว”

            เด็กทั้งหลายแย่งกันยืนดูในตำแหน่งที่สามารถมองเห็นได้ถนัดที่สุดทั้งเบียดเสียดกันไปข้างหน้าและขึ้นไปยืนบนระเบียงหอสมุดด้านหลังกันพรึ่บ

            คนร้ายถูกเอาเสื้อคลุมสีดำคลุมเอาไว้มีเพียงเชือกที่จูงอยู่ที่บ่งบอกสถานภาพในยามนี้

            “ท่านอาจารย์ปลอดภัยดีกันหรือไม่ขอรับ?”เสียงเด็กหนุ่มผู้หนึ่งตะโกนขึ้น

            ชายชรายกมือขึ้นปรามเสียงไถ่ถามที่เริ่มดังกระหึ่ม “เอาล่ะ! เราจับคนร้ายได้แล้วไม่มีอันตรายใดๆ ทั้งนั้น พวกเจ้าพากันกลับไปอาคารเรียนได้แล้ว”

            สิ้นคำสั่งนั้นทุกคนก็สลายตัวไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงเด็กกลุ่มฉีหลินที่ชะเง้อคอมองหาสหายหญิงผู้ห้าวหาญของตน

            “เว่ยเว่ย! ปลอดภัยหรือไม่?”

            “ไม่เป็นไรน่าข้าบอกแล้วว่าไห่ฮ่าวดูแลข้าได้”

            เด็กสามคนมีเข้าไปล้อมรอบและดึงแขนชิงเว่ยเว่ยไปหามุมสงบ

            “เป็นอย่างไรบ้าง?เจ้าได้เห็นการประลองของอาจารย์ใหญ่หวังหรือไม่?”

            ชิงเว่ยเว่ยกำลังจะอ้าปากตอบเสียงไต้เส้าจวินก็ดังขึ้นด้านหลัง

            “พวกเจ้ายังจะมัวคุยกันอยู่อีกรีบไปเข้าชั้นเรียนเร็ว ประเดี๋ยวก็ถูกอาจารย์ใหญ่หวังสั่งลงโทษกันหรอก”

            เด็กๆได้ยินเสียงดุของอาจารย์ประจำชั้นก็รีบแจ้นกลับห้องอย่างรวดเร็วชิงเว่ยเว่ยแอบกระซิบให้ไห่ฮ่าวติดตามว่าคนร้ายทั้งสองถูกเอาไปขังที่ใด?นางอยากรู้ว่าหวังต้าจิ้งจะใช้วิธีไหนถึงจะเค้นความลับจากปากคนพวกนั้นได้

            ไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีไปยืนปรึกษากันอยู่ในมุมลับตาคน

            “พวกนั้นไม่ใช่คนของเผ่าชู่ชีแต่น่าจะเป็นนักฆ่าจากสำนักในยุทธภพ”

            “ไม่เคยเห็นฝีมือเช่นนี้มาก่อน”

            “ข้าสังเกตดูคนชุดม่วงผู้นั้นท่วงท่าการต่อสู้สง่างามไม่เหมือนกับคนทั่วไป อาภรณ์ของเขาปักลวดลายประณีต บางทีคนผู้นี้อาจจะแฝงกายอยู่ในหมู่คนชั้นสูง”

            “เป็นไปได้นอกจากจะมีเงินแล้วก็น่าจะมีอำนาจไม่เช่นนั้นคงเลี้ยงนักรบเผ่าชู่ชีและนักฆ่าพวกนี้ไว้ไม่ได้”

            “กว้านซีบางทีเรื่องของท่านพ่ออาจจะใหญ่กว่าที่เราคาดกันเอาไว้”

            อาจารย์หนุ่มผู้ชื่นชอบการบรรเลงพิณขมวดคิ้ว“เจ้าว่าเราควรจะหาผู้หนุนหลังดีหรือไม่? ข้ากลัวว่าอาจารย์ใหญ่หวังจะรับมือคนพวกนี้ไม่ไหว”

            “ข้ากลัวว่าจะหนีเสือปะจระเข้น่ะสิเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝั่งนั้นเป็นใคร รู้แต่เพียงพวกเขาต้องการแผนที่ลี่เลี่ยง”

            จงกว้านซีมองหน้าสหายรูปงาม“เราคงต้องจ้างนักสืบช่วยเสียแล้วล่ะ”

            “ผู้ใดกันจึงจะไว้ใจได้?”

            คนเสนอความคิดยิ้มกว้าง“มีแห่งเดียวที่ข้ามั่นใจ สำนักข่าวนกกระจิบข้าเชื่อว่าคุณชายจินและพระชายาฟ่านไม่มีนอกไม่มีในกับเรื่องนี้แน่”

            ไต้เส้าจวินที่กำลังมืดแปดด้านผงกศีรษะตกลง“ก็ดีเหมือนกัน หากพวกเขายินดีช่วยเราแบกรับ อย่างน้อยเราก็มีพันธมิตรเพิ่มขึ้น”

            เมื่ออาจารย์หนุ่มทั้งสองไปถึงสำนักข่าวนกกระจิบก็ได้รับการต้อนรับจากฝาแฝดสกุลไป๋ในฐานะหัวหน้าสำนักข่าวนกกระจิบ

            “พวกเราสองคนได้รับการขอร้องให้ทำหน้าที่แทนคุณชายจินและพระชายาชิงหลานเป็นการชั่วคราวอันที่จริงตำแหน่งของเราคือ รองหัวหน้าสำนักข่าวฝ่ายสอบสวนสืบสวน”

            ไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีเห็นฝีมือของไป๋ซิงซวี่และไป๋สวินมาบ้างแล้วจึงเชื่อมั่นในความสามารถของคนทั้งสอง

            “หากว่าคุณชายจินมอบหน้าที่นี้ให้พวกท่านก็แสดงว่าพวกท่านมีความสามารถเหมาะสมกับหน้าที่เช่นนั้นข้าก็จะขอบอกตามตรงที่ข้ามาในวันนี้เพราะต้องการติดต่อให้สำนักข่าวนกกระจิบช่วยสืบหาคนร้ายที่จับตัวท่านพ่อของข้าไป”

            ไต้เส้าจวินยอมเปิดเผยข้อมูลทุกอย่างให้กับบุรุษสกุลไป๋ทั้งสองได้ทราบ

            “อีกไม่นานแผนที่ที่ท่านพ่อข้าซ่อนไว้ในเมืองชิงหลิงก็จะมาถึงแล้วเพียงแต่เป็นแผนที่ขาดไปส่วนหนึ่ง ก็อย่างที่เล่าให้พวกท่านฟัง”

            “คดีของใต้เท้าไต้นับเป็นคดีใหญ่และคดีอันตรายดูเหมือนวันนี้บนเขาไข่มังกร คนพวกนั้นก็ปรากฏตัวแล้วนี่?”

            จงกว้านซีพยักหน้า“การข่าวของท่านว่องไวนัก พวกเราจับคนร้ายมาได้สองคนมอบให้อาจารย์ใหญ่หวังไปจัดการ”

***************************