พาเทียนซืออิ๋งออกจากจวน
ตอนนี้หลังจากชิงเถาบอกให้ทุกคนไปคิดมาก่อนว่าจะขายอะไรดีตอนนี้คนในครอบครัวไม่ว่าจะทำงานอยู่ไหนของจวนก็มองทุกสิ่งเป็สินค้าทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็ลี่จูทำอาหารอยู่ในครัวในหัวก็คิดไปด้วยว่าอาหารเมนูไหนที่พอจะทำแล้วไปฝากขายได้บ้าง จิ้นสิงทำงานที่คอกดูแลม้าของจวนที่นี่มีม้ากว่า20 ตัว ทุก 3 วันจะต้องอาบน้ำให้ม้าและทุกๆวันก็ต้องแปรงขนให้ม้าถ้าไม่ติดว่าทางหัวหน้าให้เก็บขน(ส่วนหางและแผงคอ)ม้าที่หลุดล่วงไว้ไม่อย่างนั้นจิ้นสิงคงหวีขนม้าจนขนหลุดหมดแล้วนำไปขายแทน ด้านสองแฝดก็ไม่น้อยหน้าคิดวิธีกันอย่างหัวหมุนแต่ก็ยังคิดไม่ออกจนอยากจะไปนั่งขอทานในเมืองแทนอยู่แล้ว ส่วนลี่ถิงนางถนัดด้านเย็บปักผ้าหลังจากครอบครัวมีเงินจากขายตาข่ายดักฝันก็ได้นำเงินไปซื้ออุปกรณ์ปักเย็บมาปกตินางจะปักผ้าตอนเย็นแต่ตอนนี้นางเอาผ้าไปปักตอนรับใช้ด้วยพอคุณหนูรองเผลอเมื่อไหร่นางก็เอาผ้าขึ้นมาปักทันที นางคิดดีแล้วว่าจะฝากผ้าของนางไปขายด้วย
ส่วนชิงเถานั้นนางยังคิดไม่ออกเช่นกันว่าจะทำอะไรแต่วันนี้ถ้าได้ออกไปข้างนอกนางจะต้องไปติดต่อพูดคุยกับร้านค้าที่นางสนิทไว้ก่อนว่าอยากมาฝากสินค้าขายเมื่อมีของจะได้มีที่ขายแน่นอน
“ชิงเถาคุณหนู้าพบ” สาวใช้เป่ยเดินมาหาชิงเถาแล้วบอกความออกไป
“เ้าค่ะ ข้าขอไปบอกท่านหัวหน้าก่อนเดี๋ยวตามไปเ้าค่ะ” ชิงเถาบอกกับสาวใช้เป่ยเนื่องจากตอนนี้ยังเป็เวลางานนางอยู่ถ้านางหายไปนานๆนางต้องถูกดุแน่
เรือนไผ่ท้ายจวน “คำนับคุณหนูใหญ่เ้าค่ะมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้เ้าคะ” ชิงเถาเอ่ยถามเทียนซืออิ๋งที่นั่งบนเกาอี้ในห้องนั่งเล่น
“ที่เ้าบอกว่าอีกด้านของป่าไผ่เป็อารามสามารถออกไปข้างนอกได้ข้าคิดดูแล้วว่าข้าก็อยากออกไปข้างนอกสักครั้ง จึงอยากจะรบกวนเ้าเสียหน่อย”เทียนซืออิ๋งบอกความ้าของตนเองออกมา
“ข้าน้อยน้อมรับใช้คุณหนูใหญ่เ้าค่ะ”ชิงเถาตอบตกลงกลับไป
“งั้นก็ไปกันเลยแล้วกันนะ เราจะได้ไม่กลับมาเย็นนัก”เทียนซืออิ๋งเอ่ยออกมาพร้อมเดินนำออกไปทางด้านหลังของเรือน ชิงเถานางก็ต้องเดินตามออกไปพร้อมทำหน้าที่ผู้นำทางที่ดีซึ่งระหว่างทางนั้นนางเจอกับหน่อไม้หลายหน่อนางหลายตาไว้แล้วว่าต้องกลับมาเก็บให้ได้
“เชิญทางนี้เ้าค่ะระวังพื้นด้วยนะเ้าคะพื้นไม่ค่อยจะเรียบนัก” ชิงเถาบอกทั้งสองคนที่เดินตามนางมา
หลังจากเดินออกจากป่าผาด้านหลังจวนแล้วข้างหน้าทั้ง3 อารามชีที่ไม่คอยจะมีคนนักทำให้เดินออกมาได้อย่างสะดวกไม่มีเหตุอันให้ใ
“ถึงหน้าอารามแล้วคุณหนูใหญ่จะให้ข้านำทางไปไหนต่อเ้าคะ” ชิงเถา
“ข้าไม่รบกวนเ้าแล้วหลังจากนี้พวกเราจะไปต่อเอง” สาวใช้เป่ยบอกพร้อมกับหยิบถุงเงินออกให้ชิงเถา
“ไม่ต้องให้ข้าก็ได้เ้าค่ะ” ชิงเถาเอ่ยบอกหลังเห็นค่าตอบแทน
“รับไปเถอะอาเถา ถือเป็ค่าเหนื่อยและไม่รู้ไม่เห็นอะไร”เทียนซืออิ๋งบอกออกมา
“งั้นก็ขอบคุณคุณหนูมากเ้าค่ะไปกลับปลอดภัยนะเ้าคะ” ชิงเถารับถุงเงินมานางคาดว่าน่าจะหลายร้อยอีแปะอยู่ จากนั้นนางก็แยกกับทั้งสองโดยนางเข้าไปในตลาดเพื่อไปเจรจาฝากขายของกับร้านค้านางเลือกร้านเป็ดไก่เป็เป้าหมายแรกในการเจรจาเนื่องจากข้างแผงขายไก่อยู่ตรงที่ผู้คนเดินจับจ่ายตลอดทั้งยังเหลือที่ว่างให้นางนำของมาฝากขายและเป็ธุรกิจแบบครอบครัวทำงานทั้งพ่อ แม่ลูกสะใภ้ ทำให้มีเวลาดูแผงให้นางได้ด้วย สุดท้ายเลยคือครอบครัวนี้ดีกับนางนั่นเอง
“สวัสดีเถ้าแก่ เถ้าแก่เนี้ยเ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยหลังจากยืนรอให้ลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกไปแล้ว
“ว่ายังไปอาเถา วันนี้เอาเป็ดหรือไก่ล่ะวันนี้มีแต่ตัวโตๆ ทั้งนั้นเลยนะ” เถ้าแก่ร้านวัย 70กว่าถามออกมาด้วยความเป็กันเอง
“วันนี้ข้ามิได้มาซื้อเ้าคะแต่มีเื่จะรบกวน” หลังจากนั้นนางก็พูดแผนการของนางโดยนางจะนำโต๊ะของนางมาวางขายกับของร้านของเป็ดไก่ โดยจะให้ทางร้านเป็ผู้ขายให้นางซึ่งนางอาจจะออกมาขายช่วยได้เป็บางครั้งโดยนางจะให้ส่วนแบ่ง2ใน10 ส่วน
“ไม่ต้องให้เราก็ได้อาเถาคนกันเองใช่มั้ยเ้าคะท่านแม่” ลูกสะใภ้ของร้านเอ่ยขึ้นหลังได้ยินข้อเสนอของชิงเถาซึ่งนางคิดว่าไม่ใช่เื่หนักหนาอะไรที่จะช่วยขายของเล็กๆน้อยๆเพราะนางก็เอ็นดูชิงเถาไม่น้อย
“มิได้หรอกเ้าค่ะ คนทำค้าขายจะเอาเปรียบกันได้อย่างไรขายของก็ต้องมีค่าเหนื่อยบ้างแค่นี้ไม่ถือว่าเยอะเ้าค่ะถือซะว่าเป็ค่าเช่าร้านข้าจ่ายให้เถ้าแก่แล้วกัน” ชิงเถาพูดออกมาถึงนางจะชอบเงินแต่นางก็ไม่อยากเอาเปรียบใครหรอกนะโดยเฉพาะคนที่ดีกับนาง
“เอาอย่างนั้นก็ได้แบบจะเริ่มขายวันไหนล่ะ” เถ้าถามขึ้น
“แฮร่ๆ ยังไม่มีของจะขายหรอกเ้าคะถ้าแค่จะมาคุยไว้ถ้าวันไหนพร้อมขายแล้วข้าจะมาแจ้งอีกทีนะเ้าคะ” หลังชิงเถาพูดคุยเรียบร้อยแล้วนางก็กลับจวนทันทีโดยวันนี้นางจะกลับทางท้ายจวนเหมือนรอบออกมาถึงจะไกลหน่อยแต่ก็ต้องกลับเนื่องจากไม่มีใครเห็นนางตอนออกมาแต่ตอนเข้าไปเจอนางอาจจะเป็เื่แปลกๆได้
“ล่า ลา ลา ลาลา” ‘เสียงห่วยแตก มานี่ถ้าจะร้องให้ฟัง ลาลาลา~~~’แล้วชิงเถาก็เดินฟังเสียงเชี่ยนเชี่ยนร้องให้ฟังจนถึงป่าไผ่
“มาๆ เ้าหน่อไม้กลับไปกับข้าซะดีๆ”ชิงเถาพูดขึ้นหลังเจอหน่อไม้แล้วหักออกมา
‘ชิ แค่หน่อไม้ทำเป็ตื่นเต้นไปได้’เชี่ยนเชี่ยนพูดด้วยท่าทางดูถูก
“ของกินได้ของที่ใช้ประโยชน์ได้ข้าก็ดีใจหมดแหล่ะ” ชิงเถาตอบออกมา
‘ที่สวนไผ่เล็กๆนี้ถึงจะไม่มีอะไรน่าสนใจแต่ก็มีที่น่าสนใจกว่าเ้าหน่อไม้นี้แล้วกัน’เชี่ยนเชี่ยนบอกออกมา
“เอ๊ะ อยู่ไหนเชี่ยนเชี่ยนคนสวย พาข้าไปดูหน่อยเร็วเข้าๆ” ชิงเถาเร่งหลังจากได้ยินว่ามีอะไรน่าสนใจ
‘ทีนี้มาคนสงคนสวยไม่เป็ไรเห็นแก่ที่ชม ตามข้ามาสิ’ แล้วเชี่ยนเชี่ยนก็บินนำชิงเถาไปด้านหนึ่งของป่าไผ่
782
