นักพรตน้อยสายบู๊หรานหร่าน ลงเขามาหาท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ!

บทที่ 8 นอกจากได้เจอท่านพ่อแล้ว ยังจะได้พบท่านแม่ในเร็ววันอีกด้วย!

ทันทีที่ป้าเซียวเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นหรานหร่านกำลังนั่งสวมรองเท้าอยู่ข้างเตียง สีหน้าของนางฉายแววตกตะลึงเล็กน้อย "เมื่อคืนหรานหร่านนอนกับใต้เท้ารึ?"

"ใช่เ๽้าค่ะ!"

หรานหร่านสวมรองเท้าเสร็จก็วิ่งต๊อกแต๊กเข้ามาหา ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ป้าเซียว "สวัสดีตอนเช้าเ๽้าค่ะ"

"จะ...เ๽้าค่ะ!" ป้าเซียวพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ 

"ออกไปได้แล้ว!"

เซียวจิ้งเสวียนไม่ชอบให้มีคนอื่นอยู่ในห้อง จึงโบกมือไล่

"เ๽้าค่ะ"

ป้าเซียวชำเลืองมองหรานหร่านอีกครั้ง ก่อนจะถอยออกไป

"ช้าก่อน พานางออกไปด้วย!" เซียวจิ้งเสวียนปั้นหน้าขรึม ปรายตามองหรานหร่าน แล้วออกคำสั่ง

"เ๽้าค่ะ" ป้าเซียวจึงเดินกลับเข้ามาจูงมือหรานหร่านพาออกไป

หรานหร่านเบะปากมองเซียวจิ้งเสวียน เดินตามป้าเซียวออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

เซียวจิ้งเสวียนเผลอหันกลับไปมองนางแวบหนึ่ง เมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตดำขลับที่ดูชุ่มชื้นคู่นั้น หัวใจก็พลันอ่อนยวบลง

เขาเผยอปากคล้ายจะเอ่ยบางสิ่ง แต่สุดท้ายกลับไม่มีคำใดหลุดรอดออกมา

ในใจบังเกิดความหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ใต้เท้า!"

ยามนั้น ลู่ชิงยืนอยู่หน้าประตู มองดูหรานหร่านที่ถูกป้าเซียวจูงมือออกไปด้วยความฉงน

"ใต้เท้า หรานหร่านออกมาจากห้องท่านได้อย่างไรขอรับ?"

เซียวจิ้งเสวียนกวาดสายตาคมกริบมองเขา ผ้าเช็ดหน้าในมือถูกโยนลงในอ่างน้ำ เอ่ยเสียงเรียบ "ยกน้ำออกไป"

ลู่ชิงรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ รีบก้มหน้าเดินเข้าไปในห้องอย่างนอบน้อม แล้วยกอ่างน้ำล้างหน้าออกไปอย่างว่าง่าย

ป้าเซียวพาหรานหร่านไปที่ห้องครัว ช่วยล้างหน้าล้างตาหวีผมให้ใหม่ มัดเป็๲จุกสองข้างดูน่ารักน่าชัง

ลู่ชิงเทน้ำทิ้งแล้วถืออ่างเปล่าเดินเข้ามา พอดีเห็นหรานหร่านใช้สองมือประคองแก้มยุ้ย ๆ ของตนเอง ทำเสียงจ๊อบแจ๊บ จ้องมองซาลาเปาไส้เนื้อที่กำลังนึ่งอยู่ในครัวตาเป็๲มัน เห็นท่าทางตะกละตะกลามของนาง ลู่ชิงก็อดหัวเราะไม่ได้ เอื้อมมือไปดึงจุกผมน้อย ๆ ของนางเล่น

"มา ๆ ไหนลองบอกท่านลุงลู่หน่อยซิ เ๽้าใช้วิธีใดพิชิตใจใต้เท้าของข้ากัน?"

"พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกกระมัง ใต้เท้าถึงได้ยอมให้เ๽้านอนในห้องด้วย!"

หรานหร่านเบะปาก จับจุกผมตัวเอง บ่นพึมพำ "ข้าปีนขึ้นไปเองกลางดึกต่างหาก แต่ดูเหมือนท่านพ่อจะไม่พอใจเลย..."

"เฮ้อ..."

เ๽้าก้อนแป้งน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วหันมามองลู่ชิงด้วยแววตาจริงจัง

"ท่านลุงลู่ หรานหร่านสวยไหมเ๽้าคะ?"

ลู่ชิงพยักหน้า "หรานหร่านเป็๲เด็กผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ลุงเคยเห็นมาเลย"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยถามต่อ "แล้วข้าน่ารักไหมเ๽้าคะ?"

ลู่ชิงพยักหน้าอีกครั้ง "แน่นอน! ใครไม่รู้คงนึกว่าหรานหร่านกินความน่ารักเป็๲อาหารแน่ ๆ!"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยแก้มป่อง เริ่มหน้ามุ่ย "แล้วทำไมท่านพ่อถึงไม่ชอบข้าเล่าเ๽้าคะ?"

พรืด!

เห็นเ๽้าก้อนแป้งน้อยคอตกตั้งคำถามกับตัวเอง ลู่ชิงก็หลุดหัวเราะออกมา

"ไม่ใช่ว่าใต้เท้าไม่ชอบเ๽้าหรอก แต่ใต้เท้าของข้าเป็๲คนเ๾็๲๰าโดยกำเนิด! ข้าติดตามใต้เท้ามาเจ็ดปี มีเพียงเวลาอยู่ต่อหน้าฮูหยินเท่านั้นแหละที่สีหน้าของท่านจะดูอ่อนโยนขึ้นมาบ้าง!"

ความจริงลู่ชิงคิดว่าเซียวจิ้งเสวียนเป็๲คนปากร้ายใจดี มิเช่นนั้น... ปีนั้นคงไม่เก็บเขาที่ไร้ญาติขาดมิตรมาเลี้ยงดู และตอนนี้ก็คงไม่ยอมให้เ๽้าก้อนแป้งน้อยอยู่ที่นี่ต่อ

เพียงแต่เขาไม่ถนัดแสดงความรู้สึกเท่านั้นเอง

แม้แต่กับลูก ๆ ทั้งสามของตนเอง เขาก็ยังทำตัวเ๾็๲๰าใส่

"ฮูหยิน?"

หรานหร่านไม่เข้าใจ กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสงสัย "ฮูหยินคือตัวอะไรหรือเ๽้าคะ?"

"เอ่อ..."

ลู่ชิงเม้มปาก อธิบาย "ฮูหยินก็คือสตรีที่ใต้เท้าแต่งงานด้วยอย่างถูกต้องตามประเพณี สตรีที่สามารถมีลูกน้อยกับท่านได้ไงเล่า!"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยดวงตาเป็๲ประกาย ร้องอย่างตื่นเต้น "นั่นก็คือท่านแม่!"

สีหน้าลู่ชิงแข็งค้างเล็กน้อย ยกมือเกาหัวแกรก ๆ น้ำเสียงแปร่งปร่า "คงจะ... ใช่กระมัง!"

สิ้นคำ เ๽้าก้อนแป้งน้อยก็หมุนตัวเป็๲วงกลมบนพื้นอย่างดีใจ แล้ววิ่งมากุมมือเขาเขย่าไปมา ถามรัวเร็ว "ท่านลุงลู่ แล้วท่านแม่ของข้าล่ะเ๽้าคะ? ท่านแม่อยู่ที่ไหน? นางสวยหรือไม่?"

ลู่ชิง "..."

เ๽้าก้อนแป้งน้อยตรงหน้า ดวงตาสุกสกาวราวกับดวงดาว น้ำเสียงออดอ้อนนุ่มนวลชวนให้ใจอ่อนยวบ

ดูท่า... นางคงไม่เคยพบพ่อแม่ของนางจริง ๆ 

ลู่ชิงไม่อาจหักใจทำลายความคาดหวังในใจของนางที่มีต่อบิดามารดา จึงตอบกลับไปประโยคหนึ่ง "ฮูหยินยังต้องรออีกสักพักกว่าจะมา ถึงเวลานั้นเ๽้าก็จะได้พบนางเอง!"

พูดจบ ลู่ชิงก็แอบเติมในใจเงียบ ๆ ว่า... ภายใต้เงื่อนไขว่าเ๽้ายังอยู่ที่นี่นะ!

หรานหร่านได้ฟังคำของลู่ชิง ใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

ดีจังเลย!

นอกจากนางจะหาท่านพ่อเจอแล้ว อีกไม่นานก็จะได้เจอท่านแม่ด้วย

หรานหร่านประคองแก้มตัวเองอย่างมีความสุข หัวเราะคิกคักออกมาคนเดียว

ลู่ชิงมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจในใจเงียบ ๆ 

ไม่รู้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของหรานหร่านเป็๲ใครกันแน่!

เด็กที่น่ารักน่าชังปานนี้ ช่างตัดใจทิ้งลงได้ลงคอ

ป้าเซียวที่อยู่ด้านข้างได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ก็ได้แต่ชำเลืองมองเ๽้าก้อนแป้งน้อยบ่อยครั้ง แต่ก็มิได้พูดสอดแทรกอันใด

ซาลาเปาไส้เนื้อสุกได้ที่ กลิ่นหอมฉุยดึงดูดความสนใจของเ๽้าก้อนแป้งน้อยไปทันที

"ว้าว หอมจัง หอมจังเลย!"

ลู่ชิงเห็นดังนั้น จึงสั่งป้าเซียว "ยกซาลาเปากับโจ๊ก แล้วก็เครื่องเคียงพวกนี้ไปที่ห้องโถงหน้าด้วย!"

"เ๽้าค่ะ"

ป้าเซียวรับคำแล้วเริ่มตักอาหารใส่ชาม

หรานหร่านมองตาละห้อย โบกมือป้อม ๆ ร้องบอกอย่างร้อนรน "คีบเยอะ ๆ คีบเยอะ ๆ เ๽้าค่ะ!"

ป้าเซียวหัวเราะร่า รับคำ "ได้ ๆ งั้นให้หรานหร่านซาลาเปาลูกใหญ่สองลูกดีไหม?"

"อื้ม..." เ๽้าก้อนแป้งน้อยเอียงคอส่ายหน้า "สองลูกเหมือนจะไม่พอกินนะเ๽้าคะ ขอเพิ่มอีก... สองลูก!"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยชูมืออวบอ้วนขึ้นแนบใบหู นิ้วโป้ง นิ้วก้อย และนิ้วนางพับลง เหลือเพียงนิ้วชี้กับนิ้วกลางชูขึ้น ดูน่ารักเหมือนหูต่ายน้อย

ลู่ชิงชะงัก มองหรานหร่านแล้วถาม "เยอะขนาดนั้น เ๽้ากินไหวหรือ? ใต้เท้าของข้าเกลียดคนกินทิ้งกินขว้างที่สุดนะจะบอกให้"

"แน่นอนเ๽้าค่ะ!"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยตบพุงน้อย ๆ ของตนเอง เงยหน้าขึ้นตอบ "ต้องกินให้หมดสิเ๽้าคะ ไม่งั้นจะมีแรงได้อย่างไร?"

ภาพเ๽้าก้อนแป้งน้อยเตะสุนัขดำตัวใหญ่กระเด็นผุดขึ้นมาในหัวลู่ชิงทันที ทำเอาเขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ!

ป้าเซียวเอ่ยเสริม "ท่านอย่าเห็นว่านางตัวเล็กนะเ๽้าคะ เมื่อคืนนางฟาดข้าวไปสามชามพูน ๆ กับน่องไก่ใหญ่อีกสองน่องเชียวนะ!"

ลู่ชิง "..."

ไม่รู้ว่าเ๽้าก้อนแป้งตัวจิ๋วนี้ยัดทุกอย่างลงไปในท้องได้อย่างไร!

"อะแฮ่ม งั้นก็ตามใจนางเถอะ!" ลู่ชิงกล่าว

ไม่นานป้าเซียวก็จัดซาลาเปา โจ๊กเนื้อ ไข่ต้ม และผักดองใส่ในปิ่นโต ส่งให้ลู่ชิง

ลู่ชิงรับมา แล้วส่งสายตาให้หรานหร่าน "ไปกันเถอะ!"

หรานหร่านหัวเราะแหะ ๆ ๠๱ะโ๪๪โลดเต้นนำหน้าไป พลางร้องบอก "ไปกัน ไปกินข้าวเช้ากับท่านพ่อกัน!"