“แม่ข้าหายดีแล้วขอรับ เพราะยากับเงินที่ท่านมอบให้ แม่ของข้ากลับมาแข็งแรง ชั่วชีวิตนี้ข้ากับท่านแม่ไม่รู้จะชดใช้ยังไงให้ท่านได้หมด”
“เ้าอยู่ข้างกายข้ามาั้แ่เด็ก รับใช้ข้ามานานเื่ที่แม่เ้าป่วยต้องโทษข้าใช้งานเ้าหนักเกินไป จนละเลยการทำหน้าที่ลูกชายที่ดี” ป๋อเหวินบอกชายหนุ่มที่เห็นกันมาั้แ่ครั้งเยาว์วัย ไม่เคยคิดเื่บุญคุณอะไรกับเ้าเด็กคนนี้มาแต่ไหน แต่ไรแล้ว
“คุณชายยยย ข้า เจิ้นเจี๋ย ข้าสาบานจะขอรับใช้ท่านทั้งชีวิต” เด็กหนุ่มเริ่มสะอึกสะอื้น บีบน้ำตาแต่เช้า อ่าาา มันช่าง…ไม่น่าดูเอาเสียเลย ทำเอาป๋อเหวินต้องเบือนหน้าหนี
“รินชา”
“ขอรับ จริงสิข้าเกือบลืมไปเลย” เจิ้นเจี๋ย รินชาเสร็จรีบกุลีกุจอน หายไปครู่หนึ่ง ป๋อเหวิน คิดว่าคนรับใช้จะวิ่งไปเอาข่าวที่ได้รับระหว่างทางมาให้ตน จากเมืองต้าไห่บ้านเกิด แม้ระยะทางไม่ไกลมากแต่คนขายข่าวอย่างเขา ทุกเื่ราวในระหว่างการเดินทางอาจขายได้ทั้งสิ้น แน่นอนอย่างอาเจี๋ย ใช่จะคิดเื่นี้ได้ แต่เขากำชับเด็กหนุ่มก่อนออกเดินทางให้จำ หรือสังเกตุ หากมีอะไรน่าสนใจเอาไว้ให้ดี แล้วกลับมารายงานเขาเหมือนเช่นลูกจ้างคนอื่นๆ แต่ทว่าเมื่อหนุ่มน้อยกลับมา…
“คุณชายขอรับ นี่คืออาหลง”
“จะ เ้า! อย่าบอกนะว่า!!” ป๋อเหวิน ชี้ไปที่เ้าคนรับใช้ตัวดี เขาเกือบลืมนิสัยของเจิ้นเจี๋ย ที่เห็นใครเดือดร้อนเป็ไม่ได้ เด็กรับใช้และลูกจ้างของเขาเกือบครึ่งก็เป็เจิ้นเจี๋ยนี่แหล่ะ ที่พามารับใช้เขาทั้งนั้น แม้แต่ตอนนี้ขอทานใบ้ ท่าทางไม่เป็มิตร เนื้อตัวมอมแมม หนวดเครารกรุงรัง ราวกับไม่ได้อาบน้ำมาเป็แรมเดือนเจิ้นเจี๋ยก็ยังพากลับมา!!
“คุณชาย อาหลงพิเศษนะขอรับ เ้านี่น่ะ ช่วยข้าระหว่างทางข้าเกือบถูกโจรปล้น อาหลงทั้งเตะ ทั้งต่อย คล่องแคล่ว ว่องไว แถมเ้าหมอนี่ยังเขียนหนังสือก็ได้ เสียอย่างเดียวเป็ใบ้เลยต้องร่อนเร่ หน้าตาบอกบุญไม่รับ ท่าทางหยาบกระด้าง เลยไม่มีใครจ้าง”
“เ้าแน่ใจนะว่าอาหลงของเ้าไม่ใช่พวกเดียวกันกับโจร!” ทันทีที่ป๋อเหวินพูดจบ อาหลงที่ยืนฟังอยู่เดินหนีอย่างไม่พอใจ
“คุณชายอาหลงเขาฟังออกนะขอรับ!!” เจิ้นเจี๋ยพยายามวิ่งตาม แต่มีหรือจะทันขายาวๆ ของอาหลงได้ เพียงย่างสามขุมร่างของขอทานใบ้ก็ลงไปชั้นล่างของชุนเป่าโหล่วแล้ว
“โธ่…คุณชาย อาหลงเป็คนดีจริงๆ นะขอรับ เขาช่วยแบกแม่ข้าไปโรงหมอด้วย”
“เ้าน่ะ ใช่ว่าไม่เคยเจอคนหน้าไหว้หลังหลอก ในแคว้นสุ่ยมีใครไม่รู้ว่าเ้าคือคนของข้า เขาทำดีกับเ้าเข้าหน่อย ใช่ว่าเขาไม่ได้มาหลอกเ้า อาหลงของเ้า ดูยังไงก็มีพิรุธ ข้าไม่รับเขาเข้ามาทำงาน แต่หากเ้าอยากช่วยจริงๆ หาที่อยู่นอกเมืองให้เขา จะส่งข้าว ส่งน้ำให้กันข้าก็ไม่ว่า” ป๋อเหวิน พูดจบก็เดินไปเอาสมุดบัญชี กับสมุดบันทึกที่เหล่าเกาคนดูแลชุนเป่าโหล่วแล้วเดินลงไปชั้นล่าง โดยมีเจิ้นเจี๋ย รีบตามลงไปติดๆ
ที่นอกร้านอาหลงยืนนิ่ง ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งเห็นป๋อเหวิน ที่เพิ่งดูถูกตนก็ลงไปนั่งที่พื้นท่าทางฟึดฟัดไม่พอใจ คุณชายเล็กแห่งตระกูลหวังกำลังจะเดินผ่านไม่สนขอทานใบ้ตรงหน้า แต่ก็อดที่จะตอบแทนน้ำใจที่เขาช่วยอาเจี๋ยไม่ได้วางเงินให้เขา 10 อีแปะ แม้จะเดือดดาลยิ่งกว่าเดิมแต่เขาก็รีบตะครุบไว้ คนรับใช้หนุ่มรีบเดินมาหาอาหลง บอกให้ไปพักที่บ้านหลังเล็กๆ ตรงสุดถนนฝั่งขวา แล้วเขาจะรีบไปหา ก่อนจะวิ่งตามเ้านายไป หารู้ไม่การกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของขอทานเ้าถิ่นคนอื่น!!
ณ.จวนเ้ากรมกลาโหม จางกั๋วเฉียง นั่งหน้านิ่ง คิ้วขมวด ต่อหน้าเ้ากรมกับรองเ้ากรมคนอื่นๆ หลังจากที่รองเ้ากรมเฟิ่ง ถูกปะา สถานการณ์ต่างตึงเครียด ไม่รู้ใครจะเป็รายต่อไป
“ข้ารู้ว่าสักวัน หอจันทราจะนำภัยมาให้ ท่านเ้ากรมจางถึงเวลาแล้วที่เราควรกำจัดป๋อเหวิน พวกท่านเห็นควรเช่นไร” ทุกคนพากันเห็นด้วย ผิดกับเ้ากรมกลาโหมจางที่ยังนิ่งอยู่ เขาคิดถึงเมื่อ 3 ปีก่อนครั้ง ป๋อเหวิน ยังเป็เลขากรมพิธีการยืนอยู่กลางท้องพระโรง ถูกองค์ไทเฮาสั่งจำคุกโทษฐานเลือกชุดในพิธีเซ่นไหว้บรรพชลขัดกับราชประเพณี แม้ป๋อเหวินจะถูกใส่ร้ายแต่เขากลับเลือกออกจากราชการโดยไม่หวนคืนอีก ทำให้คนผู้นี้เกินจะคาดเดา
“ท่านเ้ากรมจาง… ท่านเ้ากรมจาง” เสียงเรียกของรองเ้ากรมพิธีการคนปัจจุบันถงฟาหยวน ดังถึงสองรอบนั่นถึงทำให้กั๋วเฉียงยืนขึ้นช้าๆ อย่างครุ่นคิด
“พวกท่านไม่ต้องกังวลไป เื่นี้ต้องจบลงในไม่ช้า” หลังจากที่ทุกคนพากันเดินทางกลับ พ่อบ้านชุน รีบเดินเข้ามากระซิบบอกผู้เป็เ้านายอย่างไม่รอช้า
“เรียบร้อยแล้วครับไต้เท้า อีกสองวันนักฆ่าจะลงมือ” นั่นถึงทำให้เ้ากรมจางกั๋วเฉียงพอใจ
“เื่นี้ต้องทำให้เรียบร้อย ผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด!!”
35K
