TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 130 การพูดคุยครั้งสุดท้าย

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

“ใช่แล้ว หากโลกนี้ยังมีอบิสปรากฏขึ้นมา นั่นก็หมายความว่าโอกาสในการไปยังอีกโลกหนึ่งก็ยังมี ขอเพียงฉันสามารถบ่มเพาะให้แข็งแกร่งมากขึ้น การจะออกจากดาวเคราะห์นี้ หรือโลกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้”

เฟิร์สเริ่มคิดถึงตอนที่เขาสำเร็จเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีครามในร่างของอีวา เขาในตอนนั้นสามารถสัมผัสได้ถึงกฏเกณฑ์ของโลก ยิ่งจอมปราชญ์เอ่ยว่าสิ่งมีชีวิตครึ่งเทพสามารถสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นเองได้ เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าหากบ่มเพาะให้สูงขึ้นกว่านี้ การจะออกไปท่องโลกอื่นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

อย่างน้อยๆ การใช้ชีวิตในโลกนั้น เขาก็เคยรับรู้ว่าสิ่งมีชีวิตหลากโลกาเอง ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ เช่นเดียวกับเขา

“ฉันจะบ่มเพาะให้สูงขึ้น แล้วสักวัน ... ฉันและเธอคงจะได้พบกัน ... แล้วเธอเองก็เช่นกัน ฉันหวังว่าจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้เทียมทาน มีชีวิตยืนยาวเพื่ออยู่รอวันที่พวกเราจะได้พบกัน”

เฟิร์สกล่าวออกมาด้วยเจตจำนงที่มุ่งมั่น

ทว่า ...

ตอนนั้นเอง ...

เสียงๆ หนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา

“ฉันเองก็เช่นกัน ... ฉันจะรอนายนะ ... พวกเรามาสัญญาว่าจะได้พบกันอีกครั้งเถอะ” 

เสียงนี้เป็นเสียงที่เฟิร์สจำได้ดี มันคือเสียงที่คุ้นเคย เพราะมันคือเสียงของคนที่เขากำลังคิดถึง

มันคือเสียงของอีวา

“ฉันสัญญา ...”

เฟิร์สเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง 

ตอนนี้เขากำลังหวังว่านี่จะไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไปเอง

“ฉันเองก็สัญญา ไม่แน่ว่าฉันอาจหานายพบก่อนก็ได้ พวกเราต้องเจอกันอีกครั้งนะ ...” 

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เมื่อรับรู้ว่าเขาไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ 

นั่นคือเสียงของอีวาจริงๆ เป็นเธอที่เอ่ยคำสัญญานี้กับเขา

“แน่นอน พวกเราต้องได้พบกัน”

แล้วนับจากนั้นเสียงนั้นก็เงียบไป เฟิร์สไม่ได้ยินเสียงตอบกลับของอีวาอีกเลย

การที่ทั้งสองสามารถสื่อสารกันได้ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือเป็นความอัศจรรย์บางอย่างแต่อย่างใด แต่ทั้งหมดนี้กลับเป็นเพราะบุรุษผู้มีเรือนผมสีเงิน เขาคือผู้ที่ทำให้ทั้งสองได้พบกันและได้พูดคุยกันเป็นครั้งสุดท้าย

อย่างไรก็ตามสิ่งมีชีวิตหลากโลกาท่านนี้ก็ไม่ได้ใจร้ายดังที่ผู้อื่นกล่าวอ้าง เขายังมีความเห็นใจในความรักของศิษย์ จึงมอบโอกาสนี้ให้กับคนทั้งคู่

เด็กหนุ่มทะยานออกไปนอกบ้านแล้วมุ่งหน้าไปที่ถ้ำกระบี่ของเขา

แม้ในตอนนั้นเขาจะไม่รู้ใจตัวเองหรืออาจไม่มีความกล้า แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าหัวใจของเขาต้องการอะไร

เมื่อปณิธานหนึ่งถูกสร้างขึ้นมาแล้ว เขาจะต้องทำมันให้สำเร็จ

“รอฉันก่อนนะอีวา สักวันฉันจะออกไปจากโลกนี้แล้วตามหาเธอให้พบให้ได้”

เขานั่งลงในถ้ำกระบี่และเริ่มบ่มเพาะในทันที

ชีวิตนี้นอกจากครอบครัวแล้ว อีวาก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขามีแรงมุ่งมั่น

ปัง!

เฟิร์สจารึกกระบี่ลงบนจุดชีพจรยุทธ์ที่หกสิบเอ็ดได้สำเร็จ

สายตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยปณิธานความมุ่งมั่น

“อีกเพียงสามจุดชีพจร กายากระบี่ของฉันจะเข้าสู่ขั้นกลางแล้ว แต่ดูเหมือนว่าการลงอบิสสีขาวในตอนนี้จะไม่ได้ผลสำหรับฉันแล้ว แม้แต่ราชาหรือนางพญาของที่นั่นก็ไม่สามารถกระตุ้นเจตจำนงการต่อสู้ของฉันได้ ทำให้การทะลวงจุดชีพจรเป็นไปได้ยาก”

เฟิร์สถอนหายใจออกมาแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“คงได้เวลาเปิดเผยพลังบ่มเพาะดาราแดงแล้ว หวังว่าอบีสระดับสีแดงจะสามารถช่วยเหลือการบ่มเพาะของฉันได้”

จิตใจของเฟิร์สมุ่งหมายไปที่วิถีกระบี่เท่านั้น เขาไม่ได้คิดถึงการบ่มเพาะพลังสปีริตเลยแม้แต่น้อย

สำหรับเขาพลังสปีริตก็เป็นได้แค่ผลพลอยได้ การฝึกวิถีกระบี่กับศาสตร์อักขระยังมีประโยชน์ที่มากกว่า

จะว่าไปการบ่มเพาะของเฟิร์สในตอนนี้ทุกอย่างนั้นอยู่ขั้นเริ่มต้นทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นพลังสปีริตดาราแดงหนึ่งแฉก ผู้ใช้อักขระขั้นสีฟ้า กายากระบี่ขั้นต้น วิถีกระบี่ที่หนึ่ง หรือสำนึกกระบี่ขั้นรวมเป็นหนึ่ง

เมื่อเทียบกับการบ่มเพาะของอีวาในตอนนี้แล้ว เธอนั้นนำเฟิร์สไปไกลมาก ด้วยตัวตนของเธอในตอนนี้แทบจะเข้าใกล้สิ่งมีชีวิตครึ่งเทพแล้ว นับว่าเป็นตัวตนระดับสูงของดาวดวงหนึ่ง

ระยะห่างของเธอกับเฟิร์สนั้นห่างไกลกันมาก

ดังนั้นเฟิร์สจึงไม่อาจนิ่งนอนใจได้อีกต่อไป

“ขอเพียงสำเร็จกายากระบี่ขั้นกลาง ฉันก็มีโอกาสบรรลุสำนึกกระบี่ขั้นผสานจิตวิญญาณได้ จากนั้นการเข้าสู่วิถีกระบี่ที่สองก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป”

“กายาสร้างสำนึก สำนึกสร้างวิถี การฝึกฝนกระบี่ไม่มีทางลัด กระบี่ของผู้ฝึกฝนจำต้องขัดเกลาด้วยตนเอง”

เฟิร์สรู้ดีว่าการบ่มเพาะพลังสปีริตไม่ได้ทำให้ตนเองสามารถยืนหยัดจนกลายเป็นแนวหน้าของโลกได้ 

ในขั้นเดียวกัน ผู้มีความสามารถพิเศษล้วนมีฝีมือการต่อสู้ที่ห่างชั้นกันขุมใหญ่

ดังนั้นการบรรลุขอบเขตดาราแดงจึงไม่ได้ทำให้เขาดีใจสักเท่าไร เพราะเป้าหมายแรกที่เขาต้องทำคือการเข้าสู่อบิสระดับสีน้ำเงิน ซึ่งต่อให้เป็นผู้บ่มเพาะดาราน้ำเงินก็ใช่ว่าจะไปเดินเล่นที่นั่นตามใจได้

เขาที่รู้จุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเองดีจึงยึดมั่นเดินตามแนวทางของตนเอง

เมื่อเขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยการบ่มเพาะแล้ว ในวันรุ่งขึ้นเขาก็ไปปรากฏยังศูนย์นิวโฮปภาคเหนือในทันที

“สวัสดีครับผู้กองเฟิร์สวัน”

“สวัสดีค่ะผู้กอง”

ตลอดทางเฟิร์สได้รับคำทักทายจากผู้คนมากหน้าหลายตา

เด็กหนุ่มในตอนนี้อยู่ในชุดสูทสีขาวที่เป็นเครื่องแบบของนิวโฮป บนบ่าประดับด้วยอินธนูที่มีสัญลักษณ์รูปพีระมิดสีทองหนึ่งอันแสดงสถานะเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดของนิวโฮป

แม้บางคนจะไม่รู้จักเฟิร์ส แต่เมื่อพวกเขาเห็นสัญลักษณ์ที่แสดงบนบ่านั้น พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะไม่เอ่ยทักทาย

ไม่นานเฟิร์สก็มาอยู่ในห้องของสารวัตรเอไอ

“สวัสดีครับสารวัตร” 

ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบสีขาวเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสาร ทันทีที่เขาเห็นเฟิร์สดวงตาของเขาก็หรี่แคบลงในทันที

“นี่คุณ!” ใบหน้าของเขาดูตกใจเป็นอย่างมาก

“นี่คุณเข้าสู่ขอบเขตดาราแดงแล้วอย่างนั้นหรอ?”

“ใช่ครับ” เฟิร์สยิ้มและเอ่ย

“คุณรู้ตัวบ้างไหมว่าคุณจะทำให้ผมเป็นโรคหัวใจ บ่มเพาะได้แค่ปีกว่าๆ ก็สำเร็จเป็นดาราแดงแล้ว นี่มันไม่เร็วไปหน่อยหรอ?”

“ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันเป็นแบบนี้ได้ยังไง คิดจะทะลวงก็ทะลวงขึ้นมา ผมแทบไม่ได้ใส่ใจกับมันด้วยซ้ำ”

“คุณนี่มันเหลือเกินจริงๆ จะทำให้ผมอิจฉาไปถึงไหน ... ที่คุณมาหาผมในวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ผมมาแจ้งเรื่องขอบเขตดาราแดงนี่แหละ เพราะคุณบอกผมเองนี่ครับว่าถ้าหากผมบ่มเพาะมาถึงดาราแดง งานของผมจะเปลี่ยนไป”

“คุณคงรวยจนเบื่อแล้วสินะ ถึงได้มาหาเรื่องเปลี่ยนงาน ได้ข่าวว่าคุณลงเทรดอบิสเก็บเกี่ยวได้เงินไปเยอะเลยช่วงนี้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผู้บ่มเพาะอย่างเรายังคิดเรื่องเงินอยู่อีกหรอครับ มีหลายอย่างในโลกที่แม้มีเงินก็ไม่สามารถซื้อมันมาได้”

“เอาล่ะๆ ช่วงนี้งานผมยุ่งมาก ผมไม่พูดเล่นกับคุณแล้ว เอาเป็นว่าผมจะเสนอเรื่องของคุณขึ้นไปข้างบนก็แล้วกัน ระหว่างนี้คุณก็พักผ่อนอยู่บ้านไปก่อนเถอะ หน้าที่ใหม่ของคุณในตอนนี้คือกำลังเสริม หากแคลนมีคำร้องขอเข้ามา ผมจะแจ้งคุณในทันที” สารวัตรเอไอเอ่ย

“สารวัตรครับ”

“หืม ... คุณมีเรื่องอะไรอีก”

“ถ้าหากผมต้องการลงเทรดอบิสเลยจะได้หรือเปล่า?”

“คุณรีบขนาดนั้นเชียว” สารวัตรเอไอประหลาดใจจนหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “อย่างที่คุณรู้อบิสระดับสีแดงนั้นมีสัมปทานทุกที่ แม้แต่นิวโฮปเองก็ต้องตั้งแคลนขึ้นมาเพื่อแย่งชิงในสิทธิเหล่านี้ มันไม่เหมือนกับระดับสีขาวที่มีความต้องการน้อยกว่า หน้าที่ในการจัดการส่วนใหญ่จึงเป็นของนิวโฮป ดังนั้นการที่คุณจะลงเทรดได้ก็ต้องทำงานร่วมกับแคลนเท่านั้น”

เมื่อได้ยินดังนี้เฟิร์สจึงหยุดใช้ความคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเป็นประกายขึ้นมา

“ผมนึกออกแล้ว ในเมื่อนิวโฮปสามารถแต่งตั้งผมเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษได้ ทำไมนิวโฮปไม่แต่งตั้งเป็นสมาชิกพิเศษของแคลนเลยล่ะ สมาชิกแคลนที่เป็นเจ้าหน้าที่ของนิวโฮป อัฐยายซื้อขนมยายไง”

สารวัตรเอไอเมื่อได้ฟังที่เฟิร์สพูดก็ถึงกับอ้าปากค้าง ในดวงตาแสดงความตกตะลึงอย่างคาดไม่ถึงอีกทั้งยังแฝงโทสะอยู่เล็กน้อยแล้วเอ่ยออกมาว่า

“ถ้ามันจะยุ่งยากขนาดนั้น ทำไมคุณไม่เป็นสมาชิกแคลนไปเลยล่ะ”