บทที่4
ผิดปกติ
ตอนนี้ เวลาก็ผ่านมาได้เกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว ที่กรันถูกขังเอาไว้ในห้องเก็บของ นับจากวันนั้น ที่เขาถูกัทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ จากที่คิดว่าตัวเองคงเอาตัวรอดได้และสู้ไหว เพราะรู้บทที่กำลังจะเกิดขึ้นล่วงหน้า แต่ตอนนี้ เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าในอีกหลายวันข้างหน้า บทบาทในนิยายมันจะเป็ไปตามที่เขาเคยอ่านมาไหม....
"ฉันจะทำยังไงต่อไปดี...หรือวันนั้นฉันจะพูดแรงไป เขาถึงไม่ยอมปล่อยฉันออกจากห้องอย่างที่พูด หรือไม่ชอบที่มามีอะไรกับเรา ตะ..แต่ใครใช้ให้มามีอะไรด้วยละ! ไอ่คนใจั์ใจมาร คอยดูนะ ฉันจะต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้!"
ในอีกสองวันข้างหน้า ตามบทในนิยายแล้ว ก็คงจะมาถึงตอน ที่มีการจัดงานเลี้ยงที่บริษัท แล้วกรันต้องไปงานกับัในฐานะภรรยา แล้วัก็จงใจที่จะแฉกรันต่อหน้าทุกคนให้เขาได้อับอาย แต่ด้วยความร้ายของกรันคนเก่า เขาก็ก่อเื่ขึ้น ทำให้เข้าทางั ัเลยด่าทอเขาต่อหน้าทุกคน แล้วเกริ่นเป็ในๆว่ากรันเป็คนที่คบผู้ชายไม่เลือกหน้าระหว่างที่แต่งงานกัน แอบนอกใจเขาและยังทำร้ายคนในครอบครัวเขาสารพัด ให้แขกได้เอาไปซุบซิบนินทา เพื่อที่เขาจะได้มีข้ออ้างในการขอหย่ากับกรัน เเล้วลงเอ่ยแต่งงานใหม่กับอินทัชได้อย่างไม่มีข้อกังขาจากสังคม อินทัชก็จะได้หลุดพ้น จากคำนินทาที่ว่าตัวเองเป็เมียเก็บลับๆของั แต่เื่ที่ัพูด มันก็เป็ความจริงทุกอย่าง กรันคนเก่าทำแบบนั้นจริงๆ กรันถูกพ่อที่เสียไป สั่งให้เขามาอยู่กับั และต้องแต่งงานกันผ่านจดหมายมรดก กรันถึงจะมีสิทธิ์ที่จะได้รับสมบัติของพ่อ ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจในตัวัเลย และใช้ชีวิตเสเพของตัวเองเหมือนเดิม แต่การที่มีอินทัชเข้ามา มันทำให้เขาอยากเอาชนะอินทัช เอาชะนะั และใช้สิทธิในการเป็ภรรยา ทำให้ัต้องเป็ของเขา และรักเขาคนเดียว ซึ่งเื่ราวต่อจากนั้นในอีกหลายๆตอนข้างหน้าการที่ถูกทำให้ขายหน้าต่อหน้าคนมากมาย มันทำให้เขาทั้ง อายและรู้สึกแพ้ ก็ทำให้กรันไม่พอใจ แล้วสั่งคนไปลักพาตัวอินทัช ก่อนจะให้ลูกน้องรุมข่มขืนแต่ไม่สำเร็จ เพราะัมาช่วยเอาไว้ทัน ัโกรธกรันเป็อย่างมาก จึงสั่งให้ลูกน้องพาตัวไปซ่อมทรมาร แล้วจบด้วยการลั่นไกตรงขมับกรันจนตาย..
"ใกล้แล้วสินะ อีกสองวันจะมีงานเลี้ยง อย่างน้อย ฉันก็ควรแก้ไขอะไรหน่อย ในเมื่อบทบาทมันอิลุงตุงนังไปหมด และเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อแบบนี้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องเล่นไปตามบท พอกันที จากนี้ฉันจะเป็คนกำหมดบทบาทเอง"
แกร่ก! เสียงเปิดประตู มาพร้อมกับชายในชุดสูทที่คาดว่าคงเป็บอดี้การ์ดของั เดินเข้ามา แล้วก้มลงเล็กน้อย
"คุณกรัน เ้านายให้มาตามไปพบครับ"
"อะ..อืม ขอบใจ"
"ขะ..ขอบใจ??"
บอดี้การ์ดของัคนหนึ่งทวนคำพูดของกรัน แล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ
"มีอะไร คะ..ครับ? ( อ่ะจริงสิ กรันคนเก่าคงไม่พูดแบบนี้แน่ นางคงเหวี่ยงบอดี้การ์ดพวกนี้จนบ้านพังไปแล้ว แต่แล้วใครสนใจ ฉันคือฉัน ถึงจะอาศัยร่างกายอยู่แต่จิตใจตอนนี้คือฉัน ฉันจะทำให้ทุกคนที่นี้เอ็นดูและไว้ใจให้ได้มากที่สุด ) *กรัน* อะ..เออ นำไปสิ"
ถึงจะยัง งงๆกับท่าทางของกรันอยู่ แต่พวกเขาก็นำทางกรันไปหาเ้านายอยู่ดี ตามคำสั่ง
เดินไปได้สักพัก ก็ถึงห้องรับแขก ที่ตอนนี้ มีักับอินทัชนั่งอยู่ แต่ถ้าตามบทก็คงจะไม่ได้นั่งคุยกันธรรมดา ัคงจะพยายามสวีทกับอินทัชต่อหน้ากรัน เพื่อยั่วความโกรธและประกาศให้รู้ว่าใครคือคนสำคัญของัในบ้านหลังนี้
และก็เป็แบบนั้น เมื่อเดินเข้าไป กรันก็เห็นภาพของั ที่ชำเลืองมองเขาด้วยหางตาเล็กน้อย แล้วหันไปคุยกับอินทัชที่นั่งข้างๆต่อ
( นี่เหรออินทัช ไม่คิดว่าตัวจริงจะดูดีมีออร่าน่าทะนุถนอมขนาดนี้นะเนี่ย นายเอกร่างบางๆ แก้มแดงๆ ผิวขาวออร่าสุดๆ ไม่แปลกใจเลยที่อีตาัหลงนักหลงหนา แต่ใครสนกันละ! ) *กรัน*
"มาแล้วครับนาย" บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้น
"อะ! พี่กรัน! พี่กรปล่อยก่อนครับ"
เมื่ออินทัชหันไปเห็น ว่าคนที่มาคือกรัน เขาก็รีบกุลีกุจอดึงมือที่ัจับไว้ออก เพราะกลัวว่ากรันจะไม่พอใจ
"เป็อะไรอิน พี่อยากจับมืออินแบบนี้ อินจะสนใจสายตาของ...คนอื่น..ทำไมล่ะครับ หืมม"
( เหอะ ก็ไม่ได้อยากจะมองนักหรอกยะ ถ้าไม่เรียกฉันมาแบบนี้ )*กรัน*
"แต่อินว่ามันไม่ดีนะครับ เดี๋ยวพี่กรันเขาจะไม่พอใจเอา.."
"ก็ช่างเขาสิ พี่กับเขาไม่ได้เป็อะไรกันอยู่แล้ว พี่เคยบอกอินไปแล้วใช่ไหม"
( อะ จ้าา สวีทกันเข้าไป ไม่คุยกันให้เสร็จก่อนล่ะคุณๆ แล้วค่อยเรียกฉันมา)*กรัน*
"เอออ..งั้น ให้พี่กรันนั่งก่อนนะครับ"
"ไม่ต้องหรอก ปล่อยยืนอยู่แบบนั้นแหละ โซฟามันแพง พี่พึ่งซื้อมา ไม่อยากให้มันสกปรก พี่แค่มีเื่จะใช้งานเขา ถึงเรียกมา"
"ครับ..."
อินทัชก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เขาเองก็ไม่ชอบเท่าไหร่ ที่ัพยายามจะใช้เขาเป็เครื่องมือทำให้กรันโกรธ ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจัเหมือนกัน ว่าทำแบบนี้ไปทำไม เพราะสุดท้ายกรันก็ต้องโวยวายอยู่ดี แล้วก็เป็เื่เป็ราวตามมาอีก อย่างตอนนี้ก็คงจะเหมือนกัน..เขาเริ่มไม่ไหวที่จะรับมือกับความอยสกเอาชนะกันไปมาของสองคนนี้เเล้ว..
"เออ โทษนะ มีเื่อะไรก็รีบพูดมาสิ จะคุยกันอีกนานไหม"
"......."
"......."
ทั้งัและอินทัช หันมามองหน้ากรันเกือบจะพร้อมๆกัน ที่อยู่ๆ กรันก็พูดแทรกขึ้นมา ถึงมันจะเป็เื่ปกติเวลาเขาสวีทกันหรือหวานต่อหน้า แต่ที่ไม่ปกติคือสิ่งที่พูดออกมา มันให้อารมณ์เหมือนแค่ตัดความรำคาญ มากกว่าหึงหวงไม่พอใจเหมือนทุกครั้ง
"เอ้า พูดแล้วยังจะมามองหน้าอีก มีอะไรก็รีบพูดมาสิ"
"นี่คุณ!"
ัผละมือออกจากอินทัช แล้วลุกขึ้นยืน
"โมโหอะไรอีก บอกให้มาก็มา พอมาก็ไม่พูด เอาแต่สวีทวี่วีกัน จะให้ฉันว่ายังไงล่ะ"
"เหอะ! นี่คุณจะมาไม้ไหนอีกกรัน ทำเป็ไม่สนใจอย่างนั้นเหรอ คุณรู้ไหม มันไม่เนียนเลย"
"นี่คุณบ้าปะ หลงตัวเองเกินไปล่ะ อ่ะนี่อินทัช ช่วยสอนเขาด้วยนะเื่นี้อ่ะ ไม่ไหวจริง หลงตัวเองเวอร์!"
"กรัน!"
กรันหันไปคุยกับอินทัชที่กำลังมองเขาอยู่ด้วยความแปลกใจ แต่มันก็ทำให้อินทัชถึงกับหลุดยิ้มออกมา
"อะไร! มีอะไรก็ว่ามา"
"ได้! กรัน จะเอาแบบนี้ใช่ไหม อีกสองวันจะมีงานเลี้ยงของบริษัท และคุณก็ต้องไปกับผม ในฐานะภรรยา แล้วก็ไม่ต้องดีใจจนออกนอกหน้า เพราะผมทำเพราะมันต้องทำแค่นั้น! ใจจริง คนที่ผมอยากจะพาไปเปิดตัวคืออินทัชคนเดียว ไม่ใช่คนอย่างคุณ"
(หึ ดูสิ พูดขนาดนี้ยังจะเล่นละครทำเป็ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อีกไหม) *ั*
"ไม่อ่ะ คุณก็พาอินทัชไปสิ อยากพาไปไม่ใช่เหรอ?"
(คิดว่าฉันจะโง่ไปงานเลี้ยงที่คุณตั้งใจจะแหกหน้าฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!)*กรัน*
"คุณไม่มีสิทธิ์มาปฏิเสธ!! นี่เป็คำสั่ง ถ้าคุณไม่ไป คุณรู้ใช่ไหม ว่าบทลงโทษของคนที่ไม่ฟังคำสั่งผม มันจะเป็ยังไง โดยเฉพาะคุณ!! หรือยังไม่เข็ด!"
(ได้ จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม ฉันจะคอยดู ว่าจะเล่นละครไปได้อีกนานแค่ไหน!) *ั*
"แล้วคุณล่ะ มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน สามีเหรอ! หรือเ้านาย! หรือแค่คนหน้าเืเอาแต่ใจคนหนึ่ง! ได้ ก็ได้! ฉันจะไป แต่ก็อย่าหวังว่าจะทำอะไรฉันได้!!"
(ไม่ยอมสินะ บางอย่างก็เปลี่ยนบทบาทไม่ได้ เอาเป็ว่าไปก่อนแล้วกัน ค่อยไปแก้หน้างานอีกที)*กรัน*
"กรัน!!"
"ทำไม!!"
"เออ..ทั้งสองคนพอก่อนเถอะครับ คนอื่นพี่กร มองกันใหญ่แล้ว"
อินทัชที่เห็นว่าเหตุการณ์เริ่มจะปานปลาย เลยรีบลุกขึ้นไปเกาะเเขนของัเอาไว้ เพราะั ทำท่าจะง้างมือเข้าหากรันเหมือนพร้อมจะฟาดหน้ากรันได้ทุกเมื่อ
"มองอะไรกันมีอะไรก็ไปทำ! และคุณ! ถ้าอินไม่ห้ามเอาไว้ วันนี้คุณได้เืกลบปากเพราะความปากดีของคุณแน่กรัน แล้วคุณอย่าคิดว่าความดีมีน้ำใจของอินทัช จะปกป้องคุณได้ตลอด!"
"พี่กร..พอเถอะครับ พี่กรัน ต้องขอโทษด้วยนะครับ ปกติอินไม่เคยเห็นพี่กรเป็แบบนี้เลย ทางที่ดี พี่กรันอย่าเถียงอะไรต่อดีกว่านะครับ ทำตามที่พี่กร บอกเถอะนะ ผมกลัวว่าผมจะห้ามพี่กรไว้ไม่ได้อีก ผมไม่อยากให้พี่ต้องมาเจ็บตัวนะครับ"
อินทัชพูดขึ้น พร้อมกับเดินเข้าไปจับมือของกรันเอาไว้อย่างกล้าๆกลัวๆ เเละถ้าเป็เื่ราวตามบท ตอนนี้ กรันก็คงจะโวยวายแล้วเหวี่ยงอินทัชลงกับพื้นไปแล้ว เพราะคำพูดของอินทัช ฟังยังไงมันก็เหมือนกับกำลังทิ่มแทงกรันอยู่ แต่ไม่ใช่กับกรันคนนี้
"ขะ..ขอบใจนะอินทัช"
"......"
อินทัชนิ่งไปเล็กน้อย เขาถึงกับไม่เชื่อหูตัวเอง ว่านอกจากกรันจะไม่ทำร้ายเขา กรันยังขอบใจเขาอีกต่างหาก ส่วนัก็มองว่ากรันกำลังเสแสร้งอยู่
"เอออ..ไม่เป็ไรครับ พี่กรครับ ให้พี่กรันไปพักผ่อนเถอะนะครับ ดูจากสภาพแล้ว พี่คงทรมานพี่กรันมาหลายวันแล้วใช่ไหม"
"อินรู้เหรอ เออ คือพี่แค่"
ัชงักแล้วหันไปตอบอินทัช เขาแทบจะไม่อยากแสดงด้านโหดร้ายของตัวเองให้อินทัชได้เห็นเลย อยากให้อินทัชเห็นแค่ตอนที่เขาอ่อนโยนแค่นั้น แต่ยังไงอินทัชก็คงจะรู้เองอยู่ดี
"รู้สิครับ แต่ที่อินไม่ว่าอะไร เพราะรู้ว่าถึงพูดยังไงพี่ก็คงไม่ฟังอิน แต่ต่อจากนี้ อย่าทำอะไรพี่กรันอีกเลยนะครับ อินขอ ยังไง...พี่กรันก็เป็ภรรยาพี่"
อินทัชพูดพร้อมกับก้มหน้าลง นั่นทำให้ัที่รู้สึกผิดมากกว่าเดิม รีบเข้ามาดึงมืออินทัชเขาไปกุมเอาไว้ แล้วนำไปแนบกับอกแกร่ง
"ไม่เอานะอิน ไม่พูดแบบนี้นะเด็กดี พี่รักอินคนเดียว ส่วนคนคนนี้ (มองไปที่กรัน) พี่ก็แค่แต่งกับเค้า เพราะพ่อเขาขอพี่เอาไว้ พ่อเขามีบุญคุณกับพี่ พี่เลยจำใจ ต้องทำแบบนี้ อินอย่าพูดแบบนี้อีกนะครับ ถ้าพี่เจออินก่อนเขา พี่คงไม่ยอมแต่งงานกับคนน่ารังเกียจแบบนี้แน่ เข้าใจไหม"
(เอาสิ เอาเข้าไป ฮัลโหลลล ฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้จ้าา ก็พอเข้าใจว่ารักกัน แต่นี่เล่นพูดตอกหน้ากันแบบนี้เลยเหรอพ่อพระเอก!)*กรัน*
"พี่กร อย่าพูดแบบนี้สิครับ เดี๋ยวพี่กรันจะเสียใจเอานะครับ"
"เออ ฮ่าฮ่า ตามสบายเลย แล้วนี่ ฉันไปได้แล้วใช่ไหม ไปนะ ถ้าจะบอกแค่นี้วันหลังให้ลูกน้องไปบอกก็ได้นะ ไม่ต้องให้ฉันมาหรอก"
กรันพูดจบก็ทำท่าจะหันหลังเดินออกไป แต่ก็ถูกัคว้าแขนเอาไว้อีกครั้ง
"เดี๋ยว!"
"อะไรอีก!"
"คุณนี่เก่งดีนะ เล่นบทร้ายๆแล้วยั่วไม่ได้ผล ก็มาเล่นบทไม่สนใจ เพื่อทำให้ผมรู้สึกสนใจในตัวคุณขึ้นมาสินะ อย่าคิด ว่าผมจะเชื่อว่าคนอย่างคุณจะคิดได้จริงๆ!"
"โอ๊ย!!! หยุดมโนค่ะ! ฉันเคยบอกคุณไปแล้วไง ว่า! ฉัน! ไม่! อยาก! ได้! คุณ! แล้ว!! เข้าใจไหม ปล่อย!!"
พรึ่บ!!
กรันะโใส่หน้าัแล้วสบัดมือออกอย่างแรง คนอะไร หลงตัวเอง คิดเองเออเองเก่งชะมัด
"นี่คุณ กล้าสบัดมือผมเหรอ!"
เพี๊ยะ!!!
"โอ๊ย!!"
เร็วเท่าความคิด ฝ่ามือหนาก็ฟาดเข้าที่หน้าของกรันอย่างแรงจนเืซึมออกตรงมุมปาก และนั่นทำให้กรันล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง เพราะร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วเลยทำให้ถึงจะตบไม่แรงมาก ก็ทำให้เขาล้มลงไปได้เหมือนกัน
"พี่กร!! พี่กรัน เป็อะไรไหมครับ!"
"มะ..ไม่เป็ไร ขอบคุณนะอินทัช"
อินทัชรีบนั่งลงแล้วคว้าร่างกรันเอาไว้
"อิน อย่าไปจับตัวเขา ลุกขึ้นมา"
ัคว้าแขนของอินทัชให้ลุกขึ้นยืน
"แต่พี่กร ทำไมทำรุนแรงแบบนี้ล่ะครับ อินไม่เห็นว่าพี่กรันจะทำอะไรเลย ทำแบบนี้อินไม่โอเคเลยนะครับ"
"ไม่ได้ทำอะไร แต่ปากดี ที่พี่ต้องตบสั่งสอนเขาเพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด! และพี่เป็ใคร เขาเป็ใคร!"
ัพูดพร้อมกับจ้องหน้ากรัน ที่ยังคงใช้มือปิดแก้มที่โดนตบอยู่ แล้วมองเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจ น้ำตาสีใส เออนองในดวงตาคู่นั้นเล็กน้อย มันทำให้ัชะงักไป กับแววตาที่ดูเปลี่ยนไปนั้นแวบหนึ่ง
"อึก! พอใจแล้วใช่ไหม ฉันจะได้ไปสักที"
กรันลุกขึ้นยืน
"อินทัชขอบใจนะ แต่คุณไม่ต้องมาปกป้องฉันหรอก ถ้าคุณสงสารฉันจริงๆ ก็ช่วยบอกให้เขาอย่ามายุ่งกับฉันอีก แล้วรีบหย่าให้ฉันซะ เื่ทั้งหมดจะได้จบ"
"อะไรนะครับ พะ..พี่กรันจะหย่า ไม่เห็นพี่กรเคยบอกอินเลย"
อินทัชพูดแล้วหันไปมองั
"ใช่ ฉันจะหย่า แล้วฉันจำได้ว่า ฉันเคยพูดไปแล้วครั้งหนึ่ง หย่ากับฉัน แล้วคุณก็ไปใช้ชีวิตกับคนที่คุณรักซะ!"
หมับ!! พรึ่บ!!
"โอ๊ย!!"
จู่ๆ ัก็ตรงเข้ามา แล้วจับหมับกระชากไปที่ผมตรงกลางกระหม่อมของกรันอย่างแรง
"อย่าปากดีให้มันมากนัก เื่หย่า ผมหย่าแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ผมก็ขยะแขยงคุณเต็มทนแล้วเหมือนกัน แต่คุณอย่าคิดว่าจะหย่าแล้วเื่จะจบ คุณก็รู้ ว่าถ้ามีข่าวออกไปว่าผมหย่ากับคุณตอนนี้ ผมกับอินทัชจะเสียหายแค่ไหน!! คุณตั้งใจให้มันเป็แบบนั้นใช่ไหม ถึงอยากจะหย่านัก!!"
"ปล่อย!!"
กรันพยายามใช้เเรงทั้งหมดที่มี พยายามดิ้นให้มือของัหลุดออกจากกลุ่มผมของตัวเอง จนเซล้มลงไปชนกับบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลัง ยังดีที่บอดี้การ์ดคนนั้นรับเขาเอาไว้ได้ แต่นั่น กลับยิ่งทำให้ัโมโหเข้าไปอีก แล้วเดินเข้าไปกระชากแขนกรันกลับมาอีกครั้ง
"มานี่กรัน!! เสแสร้งทำตัวอ่อนแอ ถึงกับต้องเดินไปล้มอ่อยในอ้อมแขนลูกน้องผมเลยเหรอ คนอย่างคุณนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ เอาไม่เลือก!"
"เป็บ้ารึไงหะ!! ปล่อยฉัน! ใช่!ฉันมันคนเลว ฮึก!! ฉันมันคนไม่ดี อยากคิดอะไรก็คิดไปเลย ถึงพูดไป คุณก็มองฉันเลวอยู่แล้ว ต่อไปนี้ ฉันจะเอากับใครมันก็เื่ของฉัน จะนอนกับใคร จะอ่อยใครมันก็เื่ของฉัน คุณก็้าแบบนี้ไม่ใช่เหรอ คุณจะได้มีข้ออ้างที่จะคบกับอินทัชไง!!"
"ได้ ฉันไล่แกออก ออกไปซะ!"
ัสบัดมือออกจากกรัน แล้วหันไปขี้หน้าใส่ลูกน้องคนที่กรันล้มใส่เมื่อกี้
"ตะ..แต่นายครับ"
"ดี! ถ้าคุณไล่เขาออก งั้นต่อจากนี้ นายมาเป็บอดี้การ์ดส่วนตัวให้ฉัน อย่าไปทำงานกับเ้านายเฮงซวยแบบนี้เลย"
"ไม่ได้!!"
"พี่กร ใจเย็นครับ อินว่า"
"อินอย่าพึ่งพูด!"
อินทัชที่กำลังจะเกาะเเขนของั เพื่อจะห้ามถึงกับชะงักมือเอาไว้ เพราะัหันมาตะคอกใส่เขาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
"อินขอโทษครับ"
"เออ..อิน พี่ขอโทษ พี่แค่"
"ไม่เป็ไรครับ อินเข้าใจ งั้นอินขอตัวก่อนนะครับ"
"อิน เดี๋ยวก่อน"
ัคว้ามืออินทัชเอาไว้ ก่อนจะหันมาพูดกับกรัน
"ผมไม่อนุญาตให้คุณเอาลูกน้องผมไปเป็บอดี้การ์ดสวนตัวอะไรทั้งนั้น"
"แล้วทำไมฉันต้องฟัง ฉันจำได้ว่า ฉันแค่มาอยู่ในฐานะภรรยา ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องฟังคำสั่งคุณทุกอย่าง ไปกันเถอะ"
กรันพูดขึ้น ก่อนจะจับไปยังมือของบอดี้การ์ดคนนั้นแล้วเดินออกไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองัเลย
"กรัน!!"
"พี่กร"
เสียงของอินทัชที่พูดขึ้นอีกครั้ง ทำให้ัต้องสงบอารมณ์แล้วถอนหายใจออกมา
"พี่ขอโทษนะอิน ที่ตะคอกใส่ แล้วทำให้อินต้องมาเจอเื่อะไรแบบนี้อีก"
"ไม่เป็ไรครับ"
อินทัชก้มหน้าลง ก่อนจะเดินตามัที่เดินนำหน้าเขาไป..
ด้านกรัน..
"ขอโทษนะ ที่ลากนายมาเดือนร้อนด้วย"
"เออ..ไม่เป็ไรครับ ผมเป็แค่ลูกน้อง ถ้าเ้านายสั่งให้ทำอะไร ผมก็ต้องทำ"
"ขอบใจนะ ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ จากนี้ไปฉันจะได้เรียกถูก"
"ผมชื่อเพชรครับ"
"เพรช"
( อ่าา..ในนิยายเขาแทบจะไม่มีบทอะไรเลยสินะ เป็แค่บอดี้การ์ดธรรมดาคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ เขาคงต้องลำบากเพราะฉันแล้วสิ ขอโทษนะเพรช ????) *กรัน*
"ครับ ต่อจากนี้ไป คุณกรันคือเ้านายของผม ฝากตัวด้วยนะครับ"
"อืม..ไม่ต้องมากพิธีหรอก นายไปพักผ่อนเถอะ ถ้าัมาทำอะไรนาย ให้รีบบอกฉันเข้าใจไหม"
"ครับ"
หลังจากที่กรันพูดจบก็เดินออกไป โดยมีสายตาที่สับสนของเพรชมองตาม กรันไม่เห็นเป็เหมือนที่เขาเคยได้ยินมาเลยสักนิด นอกจากจะไม่วีนแล้ว ยังดูเป็คนดีมากอีกด้วย
..............................................................
"เห้ออ.....ในที่สุดก็ได้นอนเตียงนุ่มๆสักที"
หลังจากเื่วุ่นวายที่ผ่านมา ในที่สุด ัก็ปล่อยตัวเขาออกจากห้องเก็บของ เพราะต้องรักษาตัวก่อนจะไปออกงาน
"ซี๊ดด...เจ็บไปหมด ไอ่คนเลว ตบมาได้ ทั้งตบทั้งดึงผม พระเอกหรือฆาตกรกันแน่ นี่อีกหน่อยคงฆ่าฉันแล้วจริงๆ ฉันต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"
ก๊อกๆๆ!
เสียงเคาะประตูยามค่ำคืน ทำให้กรันสะดุ้งโหยงใ ก่อนจะเดินไปแล้วเปิดประตูออก
"อ้าวเพรช มีอะไรรึเปล่า"
"ผมเอานม กับอาหารว่างมาให้ครับ เห็นว่าตอนเย็นคุณกรันยังไม่ได้ทานอะไร"
"อ่ะ! จริงสิฉันลืมกินข้าวไปเลย ขอบใจนะเพรช นายนี่เป็คนดีจริงๆ ☺️"
"ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อ๊ะ!!"
แต่จู่ๆ ด้วยอาการอ่อนเพลียของกรันที่สะสมมาหลายวัน บวกกับยังไม่ได้กินอะไร มือที่ถือถาดอาหารก็เหมือนจะหมดแรง เพรชเลยรีบคว้าทั้งมือทั้งถาดข้าวเอาไว้
"เป็อะไรไหมครับ!"
"อืม..โทษที เวียนหัวนิดหน่อยอ่ะ ไม่เป็ไรแล้วล่ะ"
"แน่ใจนะครับ ให้ผมเอายามาให้ด้วยไหม?"
"ไม่เป็ไรๆ นายไปเถอะ"
"แต่"
พรึ่บ!! หมับ!! เพล้ง!!!
ไวกว่าความคิดและไม่ทันตั้งตัว จู่ๆทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงถาดข้าวที่หล่นลงพื้น และร่างสูงของั ที่โผล่มากระชากมือของกรันเอาไว้ตอนไหนไม่รู้
"คะ คุณทำอะไร!!"
"มาอ่อยกันถึงหน้าห้องเลยเหรอ หรือเมื่อกี้มันยังทำให้ผมขายหน้าไม่พอ ทำอะไรหัดไว้หน้าผมบ้างนะกรัน!!"
"อ่อยบ้าอ่อยบออะไร เพรชแค่เอาข้าวมาให้ คุณหยุดคิดไปเองสักทีได้ไหม แล้วอีกอย่าง คุณมายุ่งอะไรด้วย!!"
"ทำไมจะยุ่งไม่ได้ นี่มันบ้านผม ถ้าผมไม่อนุญาตใครก๋ไม่มีสิทธิ์มาพลอดรักกันที่นี่!!"
"อ้ออ งั้นแสดงว่าไปข้างนอกได้ใช่ไหม"
"กรัน!!"
พรึ่บ!! ปัง!!
เสียงปิดประตูดังขึ้นอย่างแรง พร้อมกับร่างของกรันที่ถูกเหวี่ยงเข้าไปในห้อง ถึงเพรชจะอยากช่วยแค่ไหน แต่เขาก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้
โคร่ม!!
กรันถูกเหวี่ยงเขามาในห้อง ร่างชนไปกับโต๊ะที่มีของวางอยู่ จนของบนโต๊ะหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น รวมทั้งร่างของกรันด้วย
"อึก!! คุณจะทำอะไร ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!"
"ห้องคุณ? แต่นี่มันบ้านผม ทำไม กลัวงั้นเหรอ คนปากเก่งเมื่อกี้ไปอยู่ไหนแล้วหละ"
"ออกไปนะั"
กรันพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็ถูกักระโจนเข้าใส่แล้วทับร่างเขาเอาไว้
"ั!! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะ! ปล่อย!"
"ทำไม! ผมเป็สามีคุณ ในเมื่อภรรยามีความ้า จนต้องไปอ่อยลูกน้องตัวเอง ผมก็แค่มา สนองให้คุณแค่นั้น"
"คุณพูดบ้าอะไร ฉันไม่ได้อ่อยใครทั้งนั้นออกไป!!"
กรันพยายามงัดมือของตัวเองออกจากมือหนาของั จนในที่สุดก็หลุดออกมาได้ข้างหนึ่ง เขาเลยเริ่มควานหาสิ่งของที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดเพื่อเอามาป้องกันตัว
"อย่าดีดดิ้นสิกรัน! ตุณก็้าไม่ใช่เหรอ!"
"ฉันเตือนคุณแล้วนะ!!"
หมับ! เพล้ง!!!
"โอ๊ย!!"
กรันคว้าเอาแจกัน ที่ตกลงพื้นและดีที่มันยังไม่แตก ฟาดไปตรงกลางกระหม่อมของัอย่างแรง จนเืสีแดงสดไหลออกมาช้าๆ ก่อนที่เขาจะกุลีกุจอรีบลุกขึ้น ในมือก็ยังยังถือเศษแจกันเอาไว้ เพื่อป้องกันตัว
"ฉันเตือนคุณแล้วนะ"
กรันลุกขึ้นจนยืนได้ที่ มือทั้งสองข้างก็ยังคงถือเศษแจกันเอาไว้ แล้วชี้มาทางัด้วยความหวาดกลัว เขาไม่อยากให้เื่ต่ำช้าแบบนั้นเกิดขึ้นอีก แค่ครั้งเดียวมันก็เกินพอแล้ว
"อึก..กรัน"
พรึ่บ
ร่างของัล้มลงไปกับพื้น พร้อมกับเืสีแดงสดที่ค่อยๆไหลออกมา นั่นทำให้กรันรีบวิ่งเข้าเขย่าร่างของัทันที เพราะเกิดกลัวัจะตายขึ้นมาจริงๆ ด้วยความรู้สึกที่เป็ห่วงคนตรงหน้าแปลกๆ ที่จู่ๆมันก็พุดขึ้นมา
"มะ ั ั! ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ กะ ก็คุณจะข่มขืนฉัน ั ฟื้นสิ!"
ด้วยความที่กลัวว่าเขาจะฆ่าคนตาย กรันจึงเขย่าร่างของัแรงๆอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ
"ั! ฟื้นสิ! คุณจะมาตายตรงนี้ไม่ได้นะ!! ั อ่ะ!!"
หมับ!! พรึ่บ!!
จู่ๆ ัที่กรันคิดว่าสลบไปแล้ว ก็จับมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ แล้วผลิกตัวขึ้นมาทับร่างของกรันอย่างรวดเร็ว
"อ่ะ!! คุณหลอกฉันเหรอ!! ปล่อย!!"
"นี่คุณถึงขั้นกล้าเอาแจกันฟาดหัวผมขนาดนี้เลยเหรอกรัน คุณ?"
"คุณพูดบ้าอะไร ปล่อย!!"
กรันพยายามดิ้นไปมา และยิ่งโกรธหนักกว่าเดิม ที่รู้ว่าัแกล้งสลบตบตาเขา หลอกให้เขากระวนกระวายใจคิดว่าเผลอฆ่าคนตายไปแล้ว
"กรัน คุณทำร้ายผมอีกแล้วนะ คุณทำร้ายผมั้แ่วันแรกที่เราเจอกัน จนถึงตอนนี้ คุณก็ยังเลือกที่จะทำร้ายผมอีกงั้นเหรอ...คุณมันไม่ได้เปลี่ยนไปจริงๆ เสียแรง..... ที่ผมเคยรักคนอย่างคุณ"
"ระ..รัก..?"
กรันนิ่งค้างไปกับคำที่ัพูดออก รักเหรอ ัเคยรักกรันด้วยเหรอ ตอนไหนกัน ใน
นิยายไม่เห็นมีเขียนบอกไว้เลยว่าัรักกรัน ในนิยายที่เขาเคยอ่านัเกลียดกรันอย่างกับอะไรดี หรือมันคือบทลึกๆของตัวละครที่เขาไม่เคยรับรู้งั้นเหรอ นะ..นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย!
จบบทที่4 เอาแล้วสิ เกิดอะไรขึ้นระหว่างักับกรันก่อนหน้านี้กันนะ แล้วทำไมอีตาัถึงได้โหดร้ายทั้งทุบทั้งตีน้องขนาดนั้น ช้ำไปหมดแล้วเ้ากรัน เื่ราวจะเป้นยังไงต่อ ติดตามตอนต่อไปด้วยน๊าา
961
