เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสดใสสาดส่องเข้ามาในห้องนอน กานต์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและมีชีวิตชีวาที่สุดในรอบหลายเดือน ผิดกับรินที่แม้จะตื่นก่อนสามี แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความสับสนและความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจ
เมื่อคืนเธอไม่ได้มีความสุขไปกับสามีเลยแม้แต่น้อย... ความรู้สึก "กลวงเปล่า" ในช่องท้องยังคงตามหลอกหลอน แต่เมื่อเห็นหน้ากานต์ที่ยิ้มแย้ม รินจึงเลือกที่จะกลบฝังความรู้สึกนั้นไว้ แล้วสวมบทบาท "ภรรยาที่แสนดี" เพื่อชดเชยความผิด
เธอรีบตื่นมาเตรียมมื้อเช้าอย่างพิถีพิถัน รีดชุดทำงานของกานต์จนเรียบกริบ และเอาใจเขาด้วยการพูดจาหวานหูและััที่อ่อนโยนมากกว่าปกติ ทุกการกระทำของเธอขับเคลื่อนด้วยความรู้สึกผิดที่ว่าเธอได้ทรยศร่างกายของเขาไปแล้ว และความลับดำมืดที่เธอซ่อนไว้ใต้รอยยิ้ม
...
เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึง Team HQ หรือศูนย์ปฏิบัติการของทีม Vortex Apex Racing บรรยากาศที่เคยเงียบเหงาเหมือนป่าช้าเมื่อวานนี้ ได้เปลี่ยนไปเป็บรรยากาศที่คึกคักและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานราวกับหน้ามือเป็หลังมือ
เสียงปืนลมยิงน็อตดังก้องกังวานไปทั่วโรงจอดรถ เสียงพูดคุยหยอกล้อของทีมช่างดังแทรกเสียงเพลงร็อคที่เปิดคลอเบาๆ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ กลายเป็กลิ่นแห่งความหวังที่รินััได้ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ
"สวัสดีครับพี่กานต์! สวัสดีครับเจ๊ริน!"
เสียงทักทายอย่างสดใสของ เก่ง และ เต้ย ดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองคนกำลังช่วยกันลำเลียงกล่องอะไหล่ชุดใหม่ที่เพิ่งมาส่งลงจากรถกระบะ รินสังเกตเห็นว่าแม้พวกเขาจะทักทายด้วยความเคารพ แต่สายตาของพวกหนุ่มๆ ในทีมก็ยังคงเป็เหมือนเดิม...
ในจังหวะที่รินก้มลงช่วยหยิบเอกสารส่งของที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เสื้อคอวีที่เธอสวมใส่วันนี้เผยให้เห็นร่องอกขาวเนียนอวบอิ่มรำไร สายตาของเก่งที่กำลังเช็ดมือด้วยผ้าขี้ริ้วก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองก้อนเนื้อคู่โตนั้นด้วยความสนใจ ก่อนจะสะกิดบอกเต้ยให้หันมามองตามสัญชาตญาณผู้ชาย รินรู้ตัวดีว่าถูกมอง แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจเหมือนเมื่อก่อน ตรงกันข้าม... ความรู้สึกที่เพิ่งผ่านสมรภูมิสวาทกับเสี่ยอ้วนมา ทำให้เธอมองสายตาโลมเลียเหล่านี้ด้วยความรู้สึกที่ด้านชาขึ้น และลึกๆ กลับรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ที่ตัวเองเป็จุดสนใจทางเพศของผู้ชายทั้งอู่
กานต์รีบขอตัวไปดูเครื่องยนต์ตัวใหม่ที่เพิ่งมาถึง เขาดูมีความสุขเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ รินมองภาพสามีที่กำลังหัวเราะร่ากับทีมงาน แล้วความรู้สึกหนักอึ้งในใจก็ค่อยๆ เบาบางลง
‘มันคุ้มค่าแล้วสินะ...’ รินบอกกับตัวเอง ‘สิ่งที่ฉันเสียไป... แลกมาด้วยรอยยิ้มของทุกคน แลกมาด้วยการที่ทีมได้ไปต่อ... ฉันทำถูกแล้ว’
"ริน!"
เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น น้าชัย เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น ชายสูงวัยจับมือเธอเขย่าเบาๆ ด้วยความตื้นตันใจ
"ขอบใจมากนะริน... ขอบใจจริงๆ น้าไม่รู้จะพูดยังไง สปอนเซอร์ที่รินหามาให้เขาโอนเงินงวดแรกมาแล้ว น้าเอาไปจ่ายหนี้ค่าอะไหล่ที่ค้างไว้ได้หมดเกลี้ยง แถมยังมีงบสั่งชุดลูกสูบกับกล่อง ECU ใหม่มาให้กานต์มันจูนด้วย"
น้าชัยมองไปรอบๆ Team HQ ที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง "นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ... ถ้าไม่ได้ริน ทีมเราคงปิดตัวไปแล้ว ขอบใจนะลูกที่ช่วยรักษาความฝันของพวกเราไว้"
รินยิ้มตอบทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า ความภาคภูมิใจเล็กๆ ผุดขึ้นมาท่ามกลางาแในใจ "ไม่เป็ไรค่ะน้าชัย... รินเต็มใจทำเพื่อทีมค่ะ ขอแค่ให้กานต์ได้แข่ง ให้ทุกคนได้ทำงาน รินก็มีความสุขแล้ว"
บรรยากาศแห่งความสุขห่อหุ้มรอบตัวเธอ รินรู้สึกว่าโลกกลับมาสดใสอีกครั้ง าแทางกายและใจจากเมื่อคืนเริ่มถูกเยียวยาด้วยความสำเร็จตรงหน้า แต่ทว่า... ความสุขนั้นมักจะอยู่ได้ไม่นาน
ครืด... ครืด...
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของรินสั่นเตือน เธอหยิบขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ชื่อ "พี่กร ผู้จัดการ"
รินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะขอตัวน้าชัยเดินเลี่ยงออกมาที่มุมสงบของอาคารเพื่อรับสาย เธอคิดว่าพี่กรคงโทรมาแสดงความยินดีเื่เงินที่เข้าบัญชี
"ฮัลโหลค่ะพี่กร... น้าชัยได้รับเงินเรียบร้อยแล้วนะคะ ทุกคนดีใจกันใหญ่เลย" รินพูดด้วยน้ำเสียงสดใส
"ดีแล้วล่ะริน..." เสียงของชัยกรตอบกลับมา แต่มันแฝงไปด้วยความจริงจังบางอย่างที่ทำให้รินชะงัก "แต่พี่มีเื่ต้องแจ้ง... คือตอนนี้มีสปอนเซอร์อีกเ้าหนึ่งติดต่อเข้ามา เขาเห็นโปรไฟล์ทีมเราแล้วสนใจมาก อยากจะเข้ามาสนับสนุนเพิ่มเติม"
"จริงเหรอคะ! ดีจังเลยค่ะ!" รินอุทานด้วยความดีใจ
"แต่..." ชัยกรเว้นวรรค คำคำนี้ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ "เขามี 'เงื่อนไข' เหมือนเดิมนะริน..."
รอยยิ้มบนใบหน้าของรินจางหายไปในพริบตา โลกที่เพิ่งจะสดใสกลับกลายเป็สีเทาหม่นอีกครั้ง ภาพความทรงจำอันโหดร้ายบนเตียงโรงแรม ภาพเสี่ยอ้วน และความเ็ปที่ช่องคลอด ย้อนกลับมาเล่นงานเธอทันที
"เงื่อนไข... แบบเดิมเหรอคะ?" รินถามเสียงสั่น "พี่หมายถึง... ให้รินไปเป็..."
"ใช่... เป็ของเล่นของเขา" ชัยกรตอบเสียงเรียบ "เขา้าริน แลกกับงบสนับสนุนอีกก้อนที่จะทำให้เรามีเงินพอสำหรับค่าเดินทางไปแข่งต่างจังหวัด"
รินยืนนิ่งพิงกำแพง ขาของเธออ่อนแรงจนแทบทรุด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันวุ่นวายในหัว
รินยืนนิ่งงันราวกับถูกสาป มือที่กำโทรศัพท์เย็นเฉียบขึ้นมาทันที คำว่า "เงื่อนไขเดิม" จากปากของชัยกรเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ ภาพความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อคืนวาน—ความเ็ปจากการถูกฉีกกระชาก รสชาติคาวคลุ้งในคอ และความรู้สึกอัปยศที่ต้องนอนถ่างขาให้ชายแปลกหน้ากระทำย่ำยีมันยังคงสดใหม่และตามหลอกหลอนเธออยู่ทุกวินาที
"ระ... ริน... รินคงทำไม่ได้ค่ะพี่กร" รินตอบกลับไปเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มเอ่อคลอเบ้า "ตอนนี้เรามีเงินจากสปอนเซอร์รายแรกแล้ว... เราพอจะประคองทีมไปได้แล้ว ริน... รินไม่อยากทำแบบนั้นอีกแล้วค่ะ รินขอโทษนะคะ"
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงของชัยกรจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและดูเข้าใจเห็นอกเห็นใจเป็อย่างดี
"ไม่เป็ไรเลยริน... พี่เข้าใจ พี่เข้าใจที่สุด" ชัยกรพูดปลอบโยน "รินทำเพื่อทีมมามากพอแล้ว รินเ็ปมามากแล้ว พี่จะไม่บังคับรินเด็ดขาด เื่สปอนเซอร์รายนี้เดี๋ยวพี่จะลองหาทางต่อรองดู หรือไม่ก็หาเ้าอื่นที่ไม่ยื่นเงื่อนไขบ้าๆ แบบนี้"
"ขอบคุณค่ะพี่กร... ขอบคุณที่เข้าใจรินนะคะ" รินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยฝันร้ายของเธอก็คงจบลงเพียงเท่านี้
"พักผ่อนเถอะนะริน ดูแลกานต์มันให้ดี พี่จะพยายามในส่วนของพี่เอง"
ชัยกรวางสายไปแล้ว รินค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงจากหู เธอยืนพิงกำแพงตึก Team HQ มองดูท้องฟ้าสีครามที่สดใส แต่ในใจกลับยังรู้สึกหน่วงๆ อย่างประหลาด แม้จะปฏิเสธไปแล้ว แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกินหัวใจ เธอหันกลับไปมองในอู่ เห็นกานต์กำลังเช็ดรถด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขที่สุดในโลก รินกัดริมฝีปากแน่น
‘แค่นี้ก็พอแล้ว... แค่ให้กานต์ได้แข่งต่อก็พอแล้ว ฉันจะไม่เอาตัวเข้าแลกอีกเด็ดขาด’
...
ตัดภาพมาที่อีกด้านหนึ่ง ภายในรถเก๋งคันเดิมที่จอดซุ่มอยู่ในมุมมืดไม่ไกลจากสนามแข่งนัก ชัยกร ลดโทรศัพท์ลงพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้า เขาไม่ได้มีท่าทีผิดหวังหรือกังวลเลยแม้แต่น้อยที่รินปฏิเสธข้อเสนอเมื่อครู่ ตรงกันข้าม... เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า
"หึๆ... ปฏิเสธไปก่อนเถอะแม่นางฟ้า... ดิ้นรนให้เต็มที่"
นิ้วมือหยาบกร้านของเขาเคาะพวงมาลัยเป็จังหวะ สายตาจับจ้องไปยังตัวเลขในสมุดบัญชีธนาคารในแอปพลิเคชัน ความจริงที่รินและคนในทีมไม่เคยรู้ก็คือ เงินก้อนแรกที่ได้มาจาก "เสี่ยอ้วน" นั้น แม้จะดูเหมือนเยอะจนสามารถต่อลมหายใจให้ทีมได้ แต่มันก็เป็เพียงเงินค่าจ้างขั้นต่ำที่พอแค่ให้ทีม "มีสิทธิ์ลงแข่ง" และจ่ายหนี้สินเก่าๆ เท่านั้น
มันไม่มากพอที่จะซื้อ "ชัยชนะ"
ชัยกรรู้ดีกว่าใครในวงการนี้ว่า การจะพารถแข่งคันเก่าๆ ให้กลับมาผงาดสู้กับทีมโรงงานั์ใหญ่ได้นั้น ลำพังแค่ฝีมือนักแข่งอย่างกานต์มันไม่พอ มันต้องใช้เงินมหาศาลในการอัปเกรดเครื่องยนต์ ซื้อยางเกรดท็อป และอะไหล่แต่งสมรรถนะสูง ซึ่งเงินก้อนปัจจุบันไม่มีทางครอบคลุมถึงจุดนั้น
"เดี๋ยวพอกานต์มันลงสนาม... แล้วแพ้หลุดลุ่ยกลับมาเพราะรถสู้เขาไม่ได้... เดี๋ยวพวกมึงก็จะรู้เอง" ชัยกรพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาเ้าเล่ห์ "ถึงตอนนั้น... ความทะเยอทะยานอยากจะชนะของกานต์ และความรักที่มึงมีให้ผัว... มันจะบีบให้มึงคลานกลับมาหากูเอง ริน"
เขามั่นใจว่ารินจะทนเห็นกานต์พ่ายแพ้ซ้ำซากไม่ได้ และเมื่อถึงเวลานั้น... ค่าตัวของเธอจะไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่เสี่ยอ้วนคนเดียว
ชัยกรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหา "เสี่ยวิชัย" ที่รอคิวอยู่
‘อดใจรอนิดนะครับนาย... สินค้ากำลังเล่นตัว แต่รับรองว่าอีกไม่นาน เธอจะพร้อมเสิร์ฟถึงเตียงนายแน่นอน’
เขากดส่งข้อความแล้วเอนเบาะลงนอนผิวปากอย่างสบายอารมณ์ รอคอยเวลาให้ความพ่ายแพ้ในสนามแข่งทำหน้าที่เป็ "พ่อสื่อ" ส่งตัวรินกลับมาสู่อ้อมกอดของตัณหาอีกครั้ง
876
