นายคนนี้..ฉันขอจีบนะ

หนึ่งเดือนต่อมา

ทิว

ผมกับเลิฟ เราได้เริ่มคบกันมาได้สักพัก ผมยังไม่ได้มีไปเที่ยวด้วยกันสักเท่าไหร่ ตัวผมเองก็งานเยอะและยังมีประชุมงานทุกวัน ส่วนในงานของเธอก็ไม่ได้เยอะและไม่ได้น้อยเกินไป แถมเธอยังมีเวลาว่างจากเยอะอีกซะด้วยหรือผมควรให้งานเธอเยอะๆดีนะ

ถึงห้าโมงเย็น เลิฟ จะรีบเก็บกระเป๋าไปเดินห้างกับมะลิ และ ริว กันสามก่อนและพอผมทำงานเสร็จเธอนั่งรถแท็กซี่กลับมาที่ทำงานเพื่อรอกลับบ้านพร้อมผม ซึ่งเราสองได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว

เลิฟบอกผมว่า "ฉันยังไม่พร้อมที่จะย้ายบ้านไปอยู่ที่ใหม่" กลายเป็๲ผมที่อาสาจะย้ายมาอยู่บ้านกับเธอเอง เพราะบ้านเธอกว้างขวางพอสำหรับสองคนพอดี ดังนั้นเป็๲โอกาสที่เราสองจะได้สวีทหวานกันมากขึ้น

"มาถึงแล้วครับ" ผมขับรถมาถึงหน้าบ้านเธอพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของผมที่ขนเสื้อผ้ามาอยู่กับได้ตลอดทั้งปี

"ทิว นายแน่ใจจะอยู่บ้านฉันได้น่ะ"

"แน่ใจสิ ป่ะเข้าบ้านของเรากัน"

"ให้ฉันช่วยถือของอะไรไหม"

"เธอเดินไปเปิดประตูให้ฉันเถอะ"

"ค่ะ" "เดี๋ยวก่อนค่ะ" ฉันเดินดึงตัวเขาไว้ ยังไม่อยากให้เขาขึ้นไปบนห้อง ฉันอยากให้เขาไปนอนอีกห้องนึง ซึ่งฉันรู้ดีว่าเขาจะเลือกเข้าห้องนอนฉันอย่างแน่นอน

"ฉันจะขึ้นไปเก็บกระเป๋าไง"

"นายยังขึ้นบนห้องไปไม่ได้ "

"เธอมีความลับอะไรห๊ะ"

"เถอะน่า เราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ"

ฉันกินข้าวเสร็จปุ๊บ รีบขึ้นไปเก็บเสื้อใน กางเกงที่วางระเกะระกะอยู่บนปลายเตียงเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย ฉันไม่อยากให้เขาขึ้นมาเห็นอะไรแบบนี้

"ฮั่นแน่ ! เธอมีความลับใช่ไหมเลิฟ"

"ฉันขึ้นมาเก็บของใช้ส่วนตัว เชิญจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ได้เลย " สุดท้ายฉันต้องให้เขานอนห้องเดียวกับฉัน

"ฮ่าๆๆ เธอนี่ตลกเหมือนกันนะ"

"เฮ้ยย นายมากอดฉันแบบนี้ไม่ได้" ทิวกำลังกอดฉันอยู่ กอดแ๞๢แ๞่๞ใกล้แบบได้ยินหัวใจเขาเต้นแรงมาก

" เธอไปอาบน้ำ ฉันจัดเสื้อผ้าเสร็จเมื่อไหร่จะอาบน้ำต่อทันที"

"อือ "

7:00น.

เลิฟ

เมื่อคืน ทิว บอกฉันว่า "อยากความรักให้หวานขึ้น" เช้านี้ที่ทำงานเขาเล่นส่งงานมาให้ฉันออกแบบใบโบว์ชัวร์เพียบเลย ไหงว่าอยากเติมความหวานไง หลอกกันชัด

"เลิฟ"

" อะไร" มะลิเรียกฉัน

"แกหงุดหงิดอะไรน่ะ เห็นบ่นงึมงำๆตลอดเวลา"

"งานเยอะ ฉันก็บ่นไปตามเ๱ื่๵๹ราว"

"จริงเหรอ"

"เนี่ยไง เห็นเมลไหมล่ะ"

"สู้นะจ๊ะเพื่อนรัก" มะลิหันมาบอกฉันด้วยว่า "พี่ๆเพื่อนๆที่ออฟฟิตเขารู้กันหมดแล้วนะ ว่าแกคบกับบอสน่ะ " ฉันพอรู้มาบ้างแล้วว่าเ๹ื่๪๫ความรักของฉันถูกเผยแพร่ไปถึงโรงงานแล้ว

เดินผ่านไปแผนกไหนฉันมักถูกเรียกว่า คุณนาย ตลอดเวลา บางทีฉันก็อายเหมือนกันนะที่ถูกเรียกแบบนี้

"เลิฟ"

"อะไร"

"มานี่มา" เขาดึงมือฉันให้เดินตามเขาไปต่อหน้าพนักงานทุกแบบนี้ "นี่ ทิว ฉันอายคนอื่นเค้านะ"

"รีบเดินมาฉันมา เธอก็ไม่อายแล้ว"

เราเดินมาหยุดกันที่สวนหลังบริษัทเหมือนเดิม สถานที่แห่งนี้เงียบเหงามากๆ เหมาะกับการนัดมาคุยเ๹ื่๪๫ส่วนตัวกันจริงๆ

"ิเลิฟ ฉันคิดถึงเธอจัง"

"นายมีอะไรก็พูดมาเร็ว ฉันมีงานต้องทำอีกเยอะเลยนะ"

"งานไม่มีหรอก ป่ะ เราเดินไปขึ้นรถกัน"

"แสดงว่านายแกล้งฉันเหรอทิว"

"ฮ่าๆ แกล้งเธอสนุกดีจัง"

"นิสัยไม่ดี"

เราสองคนก็ออกเดินทางไปยังสนามบิน ทิว บอกฉันว่าเราขึ้นไปจังหวัดแม่ฮ่องสอนกัน เพราะทิว มีนัดพบกับลูกค้าที่นั้นด้วย ส่วนฉันคงขึ้นไปพักในโรงแรมตอนเย็นเราค่อยไปหาเดินตลาดกลางคืนหาข้าว ขนมอร่อยๆกินกัน

"ทิว"

"ว่าไงครับที่รัก"

"ฉันว่าจะบินไปหาป้าที่ประเทศอังกฤษน่ะ นายจะไปด้วยไหม ฉันไม่อยากให้ป้าเดินทางไกลบ่อยๆ เพราะไม่ใครดูแลลูก"

"ไปด้วย ถ้าเธอยังไม่จองตั๋วล่ะก็เดี๋ยวจองให้เองนะ"

"ค่ะ ไปเดือนหน้านะคะ"

"ครับ"

และแล้วก็มาถึงโรงแรมที่จองไว้ เราสองคนนอนพักกันที่นี่ก่อนแล้วในพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง เ๹ื่๪๫นัดพบลูกค้า ทิว ได้ยกเลิกไปก่อนแล้ว

"เตียงนุ่มจัง"

"เนอะ ๆ"

"ทิว ฉันบอกควาในใจนายไปหรือยัง"

"หือ ความในใจอะไรเหรอ"

"ฉันรักนายนะ"

"ผมก็รักคุณครับเลิฟ"

ผมโน้มหน้าไปใกล้ๆเธอ จนริมฝีปากของเราสองคนชนกัน ค่อยๆประทับริมฝีปากเธออย่างละมุน

"The End"

อ่านไม่สนุกอย่างว่ากันนะคะ ขอบคุณค่ะ

หากเขียนผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ

เนื้อเ๱ื่๵๹ทั้งหมดเ แต่งขึ้นตามจินตนาการของเราค่ะ