หลังจากที่คุณพร้อมสั่งให้ผมชงกาแฟไปเมื่อเช้า เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย นานๆ ทีจะเห็นร่างสูงเอื้อมมือหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบสักครั้ง
/// ครัวซองปริศนาเป็หมันแล้วแน่ๆ ///
ผมจ้องขนมที่วางอยู่ในจานกระเบื้องเคลือบอย่างสงสาร ก่อนสายตาจะสบเข้ากับหัวหน้าที่กำลังมองผมนิ่ง
"อยากเหรอ" คุณพร้อมถามขึ้น มือยังคงถือถ้วยกาแฟค้างไว้ก่อนยกขึ้นจิบช้าๆ
"อยากอะไรครับ?" ผมถามกลับไปอย่างงงๆ
"อยากกินเหรอ เห็นคุณจ้องมันมาสักพักแล้ว" คุณพร้อมถามผมอีกครั้งก่อนปรายตามองไปยังครัวซองที่วางอยู่
"เปล่าครับ ไม่เห็นคุณทานผมเลยกำลังคิดว่าคุณไม่ชอบหรือเปล่า" ผมบอกกลับไป ก่อนจะหันกลับมาสนใจเอกสารตรงหน้า
"ใครทำมา? คุณทำเหรอ...ถ้าคุณทำผมจะทาน" คุณพร้อมพูดขึ้นก่อนที่ผมจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที
"เปล่าครับผมไม่ได้ทำ เห็นวางอยู่ในแคนทีน ทีแรกนึกว่าของพี่ฟ้าแต่ก็ไม่ใช่ คุณพร้อมไม่ได้ซื้อมาเหรอครับ" ผมถามกลับไป ก่อนจะเห็นคุณพร้อมมองไปที่ครัวซองแปลกๆ
/// คุณพร้อมไม่ได้ซื้อ? ...หรือว่าเป็แม่บ้าน? ///
"ครัวซองชิ้นนั้นปลอดภัยครับ ผมแอบลองชิมตอนที่อยู่ในครัว" ผมบอกพร้อมส่งยิ้มไปให้ เพราะถ้าคุณพร้อมอยู่กับคุณพุฒตลอดเวลา ก็คงมีระแวงเื่อาหารเป็ธรรมดา
"ถ้าน้ำมนต์บอก ผมเชื่อครับ" คุณพร้อมพูดก่อนจะหยิบครัวซองขึ้นมากัดหนึ่งคำ พร้อมส่งยิ้มเล็กๆ มาให้
ตึก! ตึก ตึก! ตึก
/// จะกินก็กินไปสิครับ จะมามอง จะมายิ้มทำไมละโว้ยย! ///
"น้ำมนต์ทานไหม ผมแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง" คุณพร้อมพูดขึ้น ก่อนจะยื่นครัวซองในมือมาข้างหน้า ปากก็เคี้ยวไปยิ้มไป แก้มเล็กพองๆยุบๆ ดูน่ารักไปหมด
"ไม่...ไม่ครับ"
"ไม่ทาน?" คุณพร้อมถามย้ำอีกครั้ง
"ไม่เป็ไรครับในครัวมี" ผมบอกคุณพร้อม ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของคนตรงหน้า
/// ทำไมรู้สึกเหมือนโดนแกล้งเลยวะ ///
ผมนั่งอ่านเอกสารเกี่ยวกับการขนส่งของบริษัทรวมถึงนโยบายการบริหาร จนเกือบสิบเอ็ดโมง พี่ฟ้าจึงโทรตามผมออกไปด้านนอกเพื่อเตรียมอาหารให้คุณพร้อม เพราะวันนี้หัวหน้ามีประชุมต่อตอนบ่าย อาจจะต้องทานอาหารก่อนเวลา
"พี่ฟ้าครับ ผมมีเื่จะสารภาพครับ" ผมบอกพี่ฟ้าเมื่อเดินออกมาถึงโต๊ะทำงานของเลขาาุโหน้าห้อง
"มีเื่อะไรคะน้องน้ำมนต์ พี่ช่วยได้ไหม" พี่ฟ้าถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
"คือ ผมลืมทำอาหารมาให้คุณพร้อมครับ เมื่อเช้าผมตื่นสาย" ผมสารภาพออกไป ก่อนจะเห็นใบหน้าใของพี่ฟ้า นั้นยิ่งทำให้ผมใจเสีย
"เื่ใหญ่อยู่นะน้องน้ำมนต์ คุณพร้อมไม่ทานเดริเวอรี่ส่วนวัตถุดิบในครัวก็ไม่มีด้วย จะทำยังไงดีล่ะทีนี้" พี่ฟ้าถามขึ้นอย่างร้อนใจ
"เอาอย่างนี้ครับ เดี๋ยวผมนั่งวินมอเตอร์ไซค์กลับไปทำอาหารที่บ้านเฟียส ใกล้ๆนี่เองครับ แล้วเดี๋ยวผมรีบกลับมา" ผมบอกพี่ฟ้าก่อนวิ่งตรงไปที่ลิฟต์ทันที โดยไม่สนคำทักทวงของเลขาที่ะโตามหลังมา
วินมอเตอร์ไซค์จอดลงหน้าบ้านหลังใหญ่ย่านสาทร ก่อนที่ผมจะะโเรียกลุงเทียน คนงานที่ยืนขุดหลุมพรวนดินอยู่หน้าบ้าน
"ลุงเทียน! ลุงเทียนครับ เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ" ผมยืนเกาะรั่วเหล็กเรียกจนสุดเสียง แต่กว่าลุงเทียนจะได้ยินก็เล่นเอาเหนื่อย
"ใครครับ?" ลุงเทียนหยีตามองมาที่ผม อายุที่มากทำให้นอกจากหูจะเริ่มตึงแล้ว ตาของลุงเทียนก็คงจะเริ่มฝ้าฟางไปด้วย
"ผมเองครับ น้ำมนต์ครับ!" ผมะโตอบกลับไปจนขี้หูสั่น
"อ๋อ คุณหนูน้ำมนต์" ลุงเทียนเดินด้วยความเร็วเท่าที่แกจะเดินไหวมาเปิดประตูให้
"เลิกงานแล้วเหรอครับคุณหนูน้ำ" ลุงเทียนถามขึ้น เพราะคงคิดว่าผมจะกลับมาเอารถ
"เปล่าครับ เฟียสอยู่ไหมครับ" ผมถามลุงเทียนกลับไป ก่อนจะช่วยลุงปิดประตูรั่ว
"ไม่อยู่ครับ เหมือนจะออกไปกับคุณหนึ่งนะ" ลุงเทียนตอบผมก่อนจะเดินกลับไปพรวนดินต่อ
"เอ่อ...งั้นมีใครอยู่บ้านไหมครับ" ผมถามถึงคนในบ้านเพื่อที่จะได้ขออนุญาตใช้ครัว
"คุณไฟอยู่ครับ แต่ไม่รู้ว่าตื่นหรือยังนะ" ลุงเทียนพูดขึ้น ก่อนที่แกจะเปลี่ยนจากการพรวนดินเป็ขุดหลุมปลูกต้นไม้
"ขอบคุณครับ งั้นผมขอเข้าไปในบ้านก่อนนะครับ" ผมบอกลุงเทียน และไม่ลืมหันไปไหว้เคารพศาลเ้าที่เ้าทางก่อนเดินเข้ามาภายในตัวบ้าน
"อ่าวน้ำมนต์ มาหาเฟียสเหรอ" พี่ไฟเดินลงมาจากบันไดกลางบ้าน ถามผมไปด้วยหาวไปด้วย สงสัยจะเพิ่งตื่นแน่ๆ
"ครับ เอ่อ...จริงๆแล้วผมจะมาขออนุญาตใช้ครัวที่บ้านพี่หน่อยน่ะครับ" ผมบอกพี่ไฟ
"ใช้ครัว? จะทำอะไร ให้แม่บ้านทำให้สิ" พี่ไฟถามขึ้นพร้อมกับทำหน้างง
"ไม่เป็ไรครับๆ คือผมลืมทำอาหารเที่ยงมาให้คุณพร้อม เลยจะมาขอใช้ครัวบ้านพี่ทำอาหารเที่ยงนิดหน่อยน่ะครับ" ผมอธิบายออกไปอย่างรวดเร็ว
"ปกติพร้อมมันไม่ยอมให้ใครทำอาหารให้เลยนะ...แต่ก็ดี พี่ฝากพร้อมมันด้วยนะน้ำมนต์ แล้วก็ขอบคุณเื่วันนั้นมากนะ มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกไม่ต้องเกรงใจ" พี่ไฟพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนเดินนำผมเข้าไปในครัว
"งั้นวันนี้ผมขอใช้วัตถุดิบในตู้เย็นได้ไหมครับ"
"ตามสบาย" พี่ไฟบอกผมก่อนจะกดกาแฟที่เครื่องชงและเดินไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่โต๊ะทานอาหาร
"พี่ไฟทานด้วยไหมครับ เดี๋ยวผมทำเผื่อ" ผมถามเ้าของบ้านขึ้น
"ไม่ครับ ของพี่แค่กาแฟก็พอ"
ผมใช้เวลาในการทำอาหารเร็วที่สุดั้แ่เกิดมา ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ กะเพราไก่ไข่ดาวถูกจัดใส่กล่องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากบ้านเฟียสโดยมีป้าอิ่มอาสาทำความสะอาดห้องครัวให้
12:10 น.
ผมมองนาฬิกาในมือ ก่อนที่จะรีบวิ่งขึ้นลิฟต์และกดชั้นยี่สิบแปดรัวๆ
/// คุณพร้อมหิวแย่แล้วมั้งป่านนี้ ///
ติ๊ง!
ประตูลิฟต์เปิดออกผมรีบวิ่งไปที่แคนทีนทันที เพื่อเตรียมอาหารใส่จานให้คุณพร้อมก่อนจะได้ยินเสียงพี่ฟ้าะโขึ้น
"รีบไปไหนคะน้องน้ำมนต์ แล้วทานข้าวเสร็จแล้วเหรอคะ" พี่ฟ้าะโถาม แต่ผมไม่ทันได้ตอบคำถามใดๆ เพราะตอนนี้ผมต้องรีบแล้ว
/// คุณพร้อมต้องหิวมากแน่ๆ ///
ผมยกถาดอาหารที่ถูกจัดอย่างเรียบร้อยออกมาจากแคนทีน ก่อนจะขอความช่วยเหลือจากพี่ฟ้าให้เปิดประตูให้
"พี่ฟ้าครับ ผมรบกวนเปิดประตูให้ทีครับ"
"ยกอาหารไปไหนคะ แล้วทำไมน้องน้ำมนต์ทานข้าวเสร็จไวจัง" พี่ฟ้าถามขึ้นก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ผม
"อาหารคุณพร้อมไงครับ นี่ผมเพิ่งทำเสร็จจากบ้านเฟียสเลยนะ" พี่ฟ้าปล่อยประตูให้ปิดลงเมื่อผมพูดจบ
"อะ อาหารคุณพร้อมเหรอคะ"
"ครับ พี่ฟ้ามีอะไรหรือเปล่าครับ" ผมถามพี่ฟ้าขึ้นอย่างงงๆ เพราะคนตรงหน้าดูใกับอาหารของผมไม่น้อย
"น้องน้ำมนต์เพิ่งมาเมื่อกี้เลยใช่ไหมคะ" คำถามประหลาดถูกถามขึ้นจากคนตรงหน้า
"ใช่ครับ สับขาขวิดมาเมื่อกี้เลย" พี่ฟ้าทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทันที
"มะ...มีน้องน้ำมนต์อีกคน เอาอาหารมาให้คุณพร้อม พะ...พี่เอาเข้าไปแล้วน้องน้ำมนต์รีบเข้าไปดูเร็วค่ะ แล้วเดี๋ยวเื่อื่นพี่เล่าให้ฟัง" ผมรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องทันทีที่พี่ฟ้าพูดจบ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือคุณพร้อมกำลังจะตักอาหารเข้าปาก
"เดี๋ยวครับ!!" ผมะโขึ้นเสียงดังอย่างไม่กลัวเสียมารยาท ช้อนตักอาหารค้างอยู่กลางอากาศพร้อมกับใบหน้าสงสัยเกือบจะหงุดหงิดของหัวหน้าที่ส่งมาให้
"มีอะไรเหรอเปล่าน้ำมนต์" คุณพร้อมถามขึ้นก่อนวางช้อนลง
"เอ่อ กับข้าวเย็นหมดแล้ว ผมเอามาเปลี่ยนให้ครับ" ผมบอกก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ เพื่อเปลี่ยนถาดอาหารที่มีเมนูเหมือนกันกับที่ผมถืออยู่
"ไม่นะครับ ควันยังลอยอยู่เลย" คุณพร้อมพูดขึ้นก่อนจะยื้อถาดอาหารไม่ยอมให้ผมเปลี่ยน
"บอกมาก่อนว่ามีอะไรน้ำมนต์ ทำไมคุณดูใ" คุณพร้อมถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
"คือ...อาหารที่คุณกำลังจะทานไม่ใช่ของผมครับ" ผมตัดสินใจตอบกลับไปตามตรง ก่อนที่คุณพร้อมจะยอมให้ผมเปลี่ยน
"แต่พี่ฟ้าบอกว่าเป็ของคุณ" คนตรงหน้าพูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าสับสน
"ผมยังไม่รู้เื่ทั้งหมด ตอนนี้คุณพร้อมทานข้าวก่อนนะครับ บ่ายมีประชุม เื่นี้คุณปล่อยให้ผมจัดการนะ" ผมบอกคุณพร้อมด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า
"ไม่ใช่น้ำมนต์ สั่งผมแบบนี้ไม่ได้นะ" คุณพร้อมพูดขึ้นก่อนลงมือทานอาหาร
"เอ่อ... งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมบอกคุณพร้อมก่อนก้มมองถาดอาหารในมือ
"เชิญครับ ใจเย็นๆ นะน้ำมนต์ตอนนี้หน้าคุณดูโกรธมากเลย" คุณพร้อมพูดขึ้นก่อนส่งยิ้มมาให้
ผมมองคนที่นั่งทานอาหารอยู่ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกดอารมณ์โกรธที่มาแบบไม่รู้ตัว ก่อนจะออกจากห้องไปหาพี่ฟ้า
พี่ฟ้ายังคงนั่งอยู่ที่เดิมและกำลังยกยาหอมขึ้นมาจ่อที่จมูก หน้าตาเหมือนเตรียมพร้อมเป็ลมได้ตลอดเวลา
"พี่ฟ้าครับ" พี่ฟ้าสะดุ้งทันทีที่ผมเรียก
"เล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ผมฟังได้ไหมครับ" ผมบอกก่อนวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะและนั่งลงตรงข้าม พี่ฟ้าพยักหน้าและเริ่มเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ผมฟัง
"หลังจากที่น้องน้ำมนต์ออกไปได้ไม่นาน พี่ก็ไปเข้าห้องน้ำตามปกติแต่พอพี่ออกมาจากห้องน้ำ ก็ได้ยินเหมือนมีคนกำลังเตรียมอาหารในครัว พี่เลยเดินไปดู ถาดอาหารถูกวางไว้ที่โต๊ะและน้องน้ำมนต์กำลังเก็บของอยู่..." เสียงพี่ฟ้าหายไปพร้อมกับน้ำตาของเ้าตัวที่ไหลลงมา
"ผมเหรอครับ?" คนตรงหน้าเช็ดน้ำตาออกก่อนยกยาหอมขึ้นมาดมเข้าจนเต็มปอด
"ใช่ พี่เห็นว่าน้องน้ำมนต์ยังไม่ได้ทานข้าวเลยอาสายกถาดอาหารมาให้คุณพร้อม และบอกให้น้องน้ำมนต์ไปลงไปหาอะไรทานเลย ตอนนั้น...น้องน้ำมนต์ยังขอบคุณพี่อยู่เลยค่ะ น้องน้ำมนต์เพิ่งขึ้นมาจริงๆไม่ได้ล้อพี่เล่นใช่ไหมคะ" พี่ฟ้าถามย้ำอีกครั้ง
"ครับ ผมเพิ่งขึ้นมา แล้วพี่ฟ้าเห็นตอนที่คนนั้นลงลิฟต์ไปไหมครับ"
"ไม่เห็นทั้งตอนขึ้นและตอนลงเลยน้องน้ำมนต์" พี่ฟ้าบอกผมก่อนจะดมยาหอมเข้าไปเต็มปอดอีกครั้ง
"ชั้นนี้มีใครขึ้นมาได้บางครับ"
"จริงๆแล้วพนักงานทุกคนในบริษัทจะทราบกันอยู่แล้วค่ะว่าชั้นนี้ห้ามขึ้น จะมีก็แต่เพื่อนๆของคุณพร้อม และแขกที่นัดคุยงานสำคัญเท่านั้นค่ะ" พี่ฟ้าตอบผมกลับมา
"งั้นพี่ฟ้าช่วยลิสรายชื่อของคนที่เคยขึ้นมาที่ชั้นนี้ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ แล้วก็ไม่ต้องกลัวนะครับพี่ฟ้าต่อไปนี้พี่จะไม่เจออะไรแบบนี้อีกครับเชื่อผม" ผมบอกพี่ฟ้ากลับไปก่อนจะเดินตรงไปแคนทีนเพื่อที่จะเช็คอะไรบางอย่าง
/// เก่งกันลับหลังจริงๆ ///
***Rw
5K
