สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

   เธอคว้ามือไปหยิบหมวก ออกไปจากมือของเขาอย่างรวดเร็ว และนำมันมาสวมใส่ พร้อมไม่ลืมเก็บผม และขยับหมวกให้เข้าที่ ก่อนจะเดินสวนเขา เข้าไปภายในบ้าน
        “เดี๋ยวผมช่วยนะครับ”
        “ไม่ต้อง”
        “น่า นะคนดี”
        “แน๊ ก็บอกว่าไม่ต้องไงคะ”
        “ผมจะปล่อยให้คนสวยๆ ลอยนวล เอ๊ย! ยกของหนักๆ คนเดียวได้ไงล่ะครับ ถึงอย่างไร ผมก็ต้องช่วยครับ ”
        “แหม๋! พอรู้ว่าฉันเป็๲ผู้หญิงล่ะ หวานเชียว ”
              ขณะที่ทั้งคู่กำลังช่วยกันขนหนังสือ เขาก็เอ่ยขึ้นมาว่า
        “คุณชื่อเล่นว่าอะไรล่ะครับ ”
        “ฝันฝันค่ะ”
        “ฝันฝัน ชื่อเพราะจัง ผมอยากจะเจอคุณทุกๆวันเลย ครับ”
        “ฉันต้องไปเรียนหนังสือ ไม่มีเวลามากนักหรอกค่ะ”
        “คุณจะเอาหนังสือพวกนี้ไปทำไมครับ”
        “จะเอาไปขายที่ท้ายตลาดค่ะ”
        “ว้าว! ดีจังครับ เดี่ยวผมจะไปช่วยอุดหนุน”