***คำเตือน : เนื้อหามีการใช้ความรุนแรง,การทารุณกรรม ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่มีความอ่อนไหวทางด้านอารมณ์***
.
.
.
เสียงฝนตกกระทบผิวพื้นดินต้นไม้ใบหญ้าสลับกับเสียงฟ้าร้องอยู่เป็ระยะ ทว่าไม่อาจกลบเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปของสตรีนางหนึ่งได้ ร่างกายของนางกำลังถูกมัดด้วยเชือกจนแ่า อีกทั้งยังถูกคนอีกสามคนกดทับร่างให้นอนราบไปกับพื้นดินที่ฉ่ำแฉะ นางส่งเสียงร้องโหยหวนพลางดีดดิ้นทุรนทุรายเมื่อถูกมีดปลายแหลมแทงเข้าที่ดวงตาข้างขวาทั้งยังคว้านควักมันออกมา
“กดมันไว้แน่นๆ” หญิงสาวนางหนึ่งที่ถือมีดเอ่ยสั่งหญิงสาวอีกสามคนที่กำลังกดร่างของนางเอาไว้
“ปล่อยข้า ปล่อย...” เสียงร้องขอวิงวอนฟังดูน่าเวทนาเหลือแสน นางเอ่ยด้วยความทรมานสลับกรีดร้องเสียงดังลั่นไปทั่วผืนป่าภายในหุบเขาร้าง “ข้า...ขอโทษ ได้โปรดอย่าทำอะไรข้าเลย”
ทว่าประโยคเ่าั้ดูเหมือนจะไม่เป็ผลด้วยซ้ำ นางจึงได้แต่กรีดร้องตัวสั่นอย่างรุนแรงเพราะไม่มีอะไรที่สู้อีกฝ่ายได้เลย นางเป็เพียงคนต่ำต้อยไร้ทางสู้ ในขณะที่อีกฝ่ายคือผู้สูงศักดิ์มีอำนาจค้ำฟ้า
“ควักดวงตาของมันอีกข้าง” เสียงนี้เอ่ยอย่างราบเรียบในขณะที่หลุบตามองคนบนพื้นโดยที่มีบ่าวอีกนางคอยยืนกางร่มให้ ใบหน้าของนางมีเพียงความเย้ยหยันยามมองไปลงไปเบื้องล่าง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ในกำมือนางจนดิ้นไม่หลุดเช่นนี้ก็รู้สึกสาแก่ใจยิ่งนัก เป็เพียงคนต่ำต้อย แต่ริอ่านหมายปองของของนาง...
“เ้าค่ะ” เมื่อบ่าวผู้นั้นได้รับคำสั่งจากผู้เป็นาย บ่าวรับใช้ที่กำลังถือมีดก็จ้วงแทงเข้าไปยังดวงตาอีกข้างหนึ่งของนางอย่างสุดแรง จนบังเกิดเสียงแหลมกรีดร้องดังจนบาดหู ความเ็ปเหลือคณานับทำให้ทั่วทั้งร่างที่ถูกกดทับสั่นกลัวอย่างถึงขีดสุด ถึงกระนั้นนางก็ไม่มีแรงต่อต้าน ไม่มีแม้แต่สติสัมปชัญญะในการเอื้อนเอ่ยถ้อยคำอ้อนวอนใดๆ อีกต่อไป นางเพียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปอยู่เช่นนั้น
สตรีใต้ร่มผู้สูงศักดิ์ยกยิ้มพอใจก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งแข่งกับเสียงร้องโหยหวนของสตรีบนพื้น ร่างระหงค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไปใกล้ บ่าวรับใช้ก็คอยถือร่มกางให้ผู้เป็นายที่กำลังโน้มตัวก้มลงมองใบหน้าของคนที่ถูกควักดวงตาออกไป
สตรีสูงศักดิ์มองดูอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มเอื้อนเอ่ยบางอย่าง “พอไม่มีดวงตาแล้ว หน้าสวยๆ อย่างเ้าก็หมดความหมาย เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า ข้อดีเพียงอย่างเดียวของเ้าถูกทำลายแล้ว”
ทุกถ้อยคำของหญิงสูงศักดิ์ลอยกระทบเข้าโสตประสาทของสตรีไร้ดวงตา แต่เพราะความเ็ปทรมานจึงไม่มีความคิดอื่นใดเพื่อรังสรรค์ถ้อยคำให้เป็ประโยค “ข้าขอร้อง ข้า...ข้าขอโทษ” นางพูดคำเดิมซ้ำๆ วนไปวนมาสลับกับส่งเสียงกรีดร้อง
“เสียงร้องของมันช่างน่ารำคาญ ตัดลิ้นด้วยก็ดี” นางหันไปสั่งคนถือมีดก่อนจะหยัดกายยืนหลังเหยียดตรง สายตาดูแคลนมองเหยื่ออย่างผู้ชนะแต่ก็รู้สึกว่าจัดการคนผู้นี้นั้นง่ายดายยิ่งนัก สำหรับนางแล้วอีกฝ่ายราวกับมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น
“ได้เ้าค่ะ” สาวใช้ร่างใหญ่นางนี้ตอบรับ ทว่าคนถูกกระทำกลับยิ่งดิ้นรุนแรงมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินประโยคคำสั่ง แต่ไม่ว่าพยายามเท่าใดก็ไม่เป็ผล
ฉึก...
บ่าวรับใช้ผู้นั้นก็ทำการดึงลิ้นของเหยื่อในวันนี้ขึ้นมา มีดเล่มเดิมตัดเฉือนเข้ามาในโพรงปาก จากนั้นลิ้นของนางก็ถูกตัดออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ จนคนที่ทั้งถูกควักดวงตาทั้งถูกตัดลิ้นส่งเสียงอื้ออึงทรมานผ่านลำคอ
“ปล่อยตัวมัน” เสียงสตรีสูงศักดิ์ดังขึ้นอีกครั้ง และกำลังมองฉากสยดสยองด้วยความสาแก่ใจ
เมื่อไม่ถูกกดทับร่างแล้ว ตามสัญชาตญาณนางจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวเองลุกขึ้นเพื่อหนีออกจากตรงนี้ ความเ็ปที่ได้รับทำให้นางสติแตกวิ่งพล่านไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง ดวงตาทั้งสองข้างมืดบอด เืไหลออกจากดวงตาและปากอาบชโลมไปทั่วร่าง แต่ทว่าก็ถูกน้ำฝนชะล้างอยู่เรื่อยๆ
สภาพอเนจอนาถนี้ทำให้คนบงการพวกนั้นส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันตามมาไม่ขาดสาย
“ฮ่าฮ่าฮ่า เ้าจะไปไหนอย่างนั้นหรือ” สาวใช้คนถือมีดเอ่ยท่าทางขำขัน เมื่อเห็นร่างนั้นวิ่งไปอย่างไร้ทิศทางพลางชนเข้ากับต้นไม้ บ้างก็สะดุดเถาวัลย์ล้มจนน่าสมเพช และในที่สุดก็วิ่งตกลงไปในหลุมลึก
“เ้ารีบจะลงหลุมถึงเพียงนี้เชียว” หญิงสูงศักดิ์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายวิ่งลงหลุมที่นางสั่งขุดเอาไว้ด้วยตนเองเสียอย่างนั้น
ส่วนร่างที่อยู่ในหลุมกลับนอนหายใจรวยรินเพราะนางเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “อือ...อือ...” เสียงร้องดังออกมาจากลำคอ ความหวังของนางดูเหมือนว่าจะไม่มีอีกต่อไป
นางเป็แค่คนที่มาจากครอบครัวยากจน ขายตนเองเพื่อให้บิดามีเงินรักษาโรคให้มารดาจนกลายเป็บ่าวรับใช้ในจวนขุนนางใหญ่ ส่วนอีกฝ่ายเป็ถึงท่านหญิงใหญ่แห่งจวนอ๋อง เพียงชาติกำเนิดก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว ชีวิตนี้ของนางไม่มีสิ่งใดสู้อีกฝ่ายได้เลย
ชีวิตของนางเกิดมาช่างน่าเวทนา นางต่ำต้อย อ่อนแอ ไร้ทางสู้ นางไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะต่อสู้เพื่อตนเองด้วยซ้ำ
“ข้าปล่อยเ้าแล้ว แต่เ้าก็ดันวิ่งลงหลุมไปเอง เช่นนั้นข้าก็จะทำตามดั่งที่เ้าปรารถนาก็แล้วกัน” หญิงสูงศักดิ์เอ่ยขึ้นก่อนพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ เป็สัญญาณว่าให้เริ่มกลบฝังดินลงไปในหลุม “หากเ้ามีใจอยากคิดแก้แค้น เช่นนั้นก็ค่อยไปเจอกันในโลกหน้า แต่เ้าต้องเกิดเป็คนนะ มิใช่มดปลวกที่ไร้ค่าไร้ราคาเช่นนี้” ว่าแล้วนางก็หัวเราะออกมาพลางมองดูดินที่กลบร่างในหลุมสูงขึ้นเรื่อยๆ
แก้แค้นอย่างนั้นหรือ...หากมีโอกาสอีกครั้งนางจะทำเช่นนั้นหรือไม่...
ความเย็นชื้นจากดินและน้ำฝนที่ผสมกันทาบทับลงบนร่างจนหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจรวยรินเริ่มดับลงโดยไม่รู้ว่าเป็เพราะความทรมานที่ร่างกายได้รับ หรือเพราะถูกกลบฝังทั้งเป็จนสิ้นลม
ถึงอย่างนั้นนางก็ตั้งจิตภาวนาใน่ลมหายใจสุดท้าย
เกิดชาติหน้าฉันใด แม้ต้องเกิดมาต่ำต้อยและถูกกระทำ ขอให้นางไม่อ่อนแอ ขอให้นางจิตใจแข็งแกร่งจนไม่ยอมให้ใครหน้าไหนอีก...
และหากมีโอกาสที่นางได้เจอกับคนพวกนี้ นางจะทำทุกวิถีทางเพื่อเอาคืน แม้จะต้องสู้จนสิ้นลมอีกครั้งก็ตาม...
673
