รุ่งเช้า.......
ยิหวาลุกขึ้นมาด้วยท่าทางที่สดชื่นขึ้นเธอบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อยขบออกไปจากตัว........
ตื๊ด..... ตื๊ด...... ตื๊ด......... ตื๊ด.......
เธอเอื้อมมือไปหยิบมือถือมารับสาย
"สวัสดีค่ะ"
"ทำไมไม่ไปตามนัด"
"นัดไหนคะ"เธอถามอย่างงงๆ
"ตรวจภายในยังไงล่ะ.... สมองไม่มีหรือไง"เขาตะคอกเสียงใส่ยิหวาสะดุ้งสุดตัวเอาโทรศัพท์เอาจากหูอย่างรวดเร็วก่อนจะกดเปิดลำโพง......
"พอดีงานยุ่งค่ะ"
"มัวแต่อ่อยผู้ชายอะดิ"
"แค่นี้ก่อนนะคะ.... ขอนอนก่อน"
"ห้ามวาง.... มาหาผมด่วนเลย... ผมว่างวันนี้ "สิ้นคำสั่งสายถูกตัดไปทันที..
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด.......
"เฮ้อ.... ไรว่ะ... "เธอมองมือถือหน้ามุ่ย"ตรวจไรอีกนะ.... โอ๊ย!!!!! จะบ้าตาย"
คลีนิคหมอธนดล....
ยิหวาขับรถมาจอดหน้าคลีนิคเธอเปิดประตูรถออกมามองเข้าไปด้านในอย่างสงสัย.....
"หยุด1วัน"เธออ่านป้ายที่แขวนอยู่ตรงประตูทางเข้า"หยุดแล้วนัดมาทำไมกันนะ... ฟู้ววววววว บ้าจริง"เธอหันหลังเตรียมก้าวขาออกไป
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด......
"เปิดเข้ามาซิ..... มัวทำไรอยู่" ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด.... 'ไรว่ะ'เธอคิดในใจแต่ก็ยอมเปิดเข้าไปด้านในโดยดี.......
ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....
"เชิญ!!!!! "เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของเขา"ไปเปลี่ยนชุดสิ.... ถอดออกให้หมด.... วันนี้จะตรวจจริงจังสักที"
"ค่ะ"เธอทำตามที่เขาสั่งทุกอย่างวันนี้หมอดลมองเธอแปลกๆ ไม่เหมือนเดิมจนเธอใจเสียเขาจ้องเธออย่างจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวอย่างไรอย่างนั้น ในระหว่างที่ทำการตรวจเธอรู้สึกแปลกๆ
"เจ็บหน่อยล่ะกัน... อดทนไว้"
"ค่ะ"เธอหลับตาพริ้มไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตาหมอหนุ่ม ฮึกกกกกกก เธอสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ สิ่งแปลกปลอมเข้ามาในร่างกายมันคับแน่นไปหมดรู้สึกอึดอัดเจ็บแปลบไปทั่วผิวกาย"โอ๊ย"
ร่างบางยกมือปิดปากตัวเองไว้แน่นน้ำตาไหลออกมาทางหางตา......
"อย่างเกร็ง..... ปล่อยตัวตามสบาย... อย่าเกร็ง..... เข้าใจหรือเปล่า"เสียงเขาแหบพร่า เธอหลับตาปี๋รับรู้ถึงความเจ็บเหมือนร่างกายจะถูกฉีกขาด.... "ทนอีกแปปนะ.... จะเสร็จแล้ว"คล้ายบางอย่างขับเคลื่อนในร่างกายมันอัดแน่น.จนร่างเธอโยกไปตามแรวขับเคลื่อนนั่น......
เธอน้ำตาไหลพรากยอมทนเจ็บจนทุกอย่างสิ้นสุดลง........
"เสร็จแล้ว.... ไปชำระตัวเองเถอะ"เธอลุกขึ้นอย่างยากลำบากรู้สึกทั้งเจ็บทั้งขาชาไปหมด
"ค่ะ.... หมอ ตรวจครั้งนี้ครั้งสุดท้ายใช่มั๊ย"
"ทำไม!!! "
"มัน... เจ็บมาก.... และ..... รู้สึกแปลกๆ "เธอสีหน้าไม่สู้ดี....
"ครั้งแรกก็งี้แหละ.... รีบเข้าห้องน้ำซะแล้วกลับไปได้แล้ว"
"ค่ะ"
..........................
"เฮ้ย..... แม่สาวสวยคนนั้นล่ะเป็ไงบ้างว่ะ"
"คนไหนว่ะ"ธนดลยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ
"คนที่เป็เพื่อนกับคุณนวลไงล่ะ สวยๆ หุ่นเซ็กซี่คนนั้นไง.... ท่าทางคงจะลีลาเด็ดแน่เลย"
"ไม่ได้เื่ต่างหาก"เขาบ่นเบาๆ
"ห้ะ!!!! ว่าไงนะ"
"เปล่าๆ ...... "
"แล้วเป็ไงบ้างว่ะ.... แกไม่สนเลยหรอ"
"ไม่!!!!! แกก็รู้ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่เข้าหาฉันก่อนมันดูน่าทุเรศที่สุด"
"งั้นแกขอเบอร์จากคุณตองนวลให้หน่อยซิ.... ฉันจะจีบเองอยากฟาดฟันเธอจังเลย"
"อืม!!!! "เขาพยักหน้าส่งๆ ออกไป
"คุณนวลของแกล่ะจีบติดยังว่ะ"
"ยัง!!!!! "
"พยายามเข้านะ... "
"พยายามอยู่แต่ชอบมีมารมาผจญ"
"หึหึหึหึ.... หมายถึงคุณยิหวาน่ะหรา เดี๋ยวฉันจะจีบเธอเองจะได้กันเธอออกมา"
"อืม.... "
.......................................
ยิหวานอนซมอยู่1วันเต็มๆ หลังจากกลับมาจากคลีนิคของหมอดล...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก....
เธอลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องตอนนี้อาการเจ็บทุเลาลงแล้วแต่ร่างกายเธอมันแปลกไปไม่เปลี่ยนเดิม....
"หว้า..... ไม่สบายหรอแก... กินไรยัง"ตองนวลเดินเข้ามาในห้องเพืี่อนสาวใช้หลังมืออังหน้าผาก"ตัวไม่ร้อน"
"หายแล้ว.... "
"พรุ่งนี้ก็ไปหาหมอดลได้แล้วซิ"
"ไม่ล่ะขอบายล่ะนะ.... ่นี้ห้องเสื้อฉันยุ่งมากต่อไปคงช่วยอะไรแกไม่ได้แล้ว ฉันต้องเดินทางด้วย... "
"งั้นทำเพื่อฉันสักครั้งล่ะกันก่อนแกจะไม่ไปหาหมอดลอีก...... ตอนนี้เขาพยายามชวนฉันไปเที่ยวอะแก.... แกช่วยฉันหน่อยนะ.... ขอ ครั้ง เดียว"
"ช่วยไงว่ะ..... แกก็ปฏิเสธไปสิ"
"นะๆ ๆ ๆ ... ช่วยฉันหน่อยนะแก"
"ครั้งเดียวนะ.... ฉันไม่อยากตอแยให้เขาเกลียดอีกแล้ว"
"โอเค"
รุ่งเช้า.....
ยิหวาแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดมาหาหมอดลตามคำขอของเพืี่อนสนิท....
"มาทำไม"ประโยคแรกที่เขาถามเธอ
"หาหมอไงคะ"วันนี้เธอจะใส่เต็มที่เพราะเป็ครั้งสุดท้ายที่เธอจะทำแบบนี้"คิดถึงค่ะ"
"ออกไป!!! "เขาไล่เธอเสียงเข้ม
"ไม่ไปค่ะ... ไหนว่าคุณจะชวนตองนวลไปเที่ยวไงคะ.... หว้าไปด้วยนะอยากอยู่ใกล้ๆ คุณ"เธอเดินไปนั่งลงบนขอบโต๊ะของเขา
"ออกไป!!!! "
"ไม่ไปค่ะ"เธอยิ้มยั่วยวน
"ออกไป!!! "เขากัดฟันสั่งเสียงเข้ม
"ก็บอกว่าไม่ไปไงคะ"เธอลุกขึ้นเดินไปนั่งตักเขายกแขนขึ้นโอบรอบลำคอหมอดล'เอาว่ะเป็ไงเป็กัน แกล้งซะให้เข็ด'
"จะออกหรือไม่ออก.... "
"ไม่ไปค่ะ"เธอซบลงกับบ่ากว้าง
"ไม่ออกใช่มั๊ย..... ได้"พลั่กกกกกก ตุ้บบบบบบบบ เขาผลักเธอลงไปจากตักจนร่างบางล้มลงไปกระแทกพื้น"สมน้ำหน้า ออกไป"
"ไม่ไปค่ะ"เธอน้ำตาคลอเบ้าไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้
"งั้นมานี่"
เขาลากเธอออกมาจากห้องท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่อยู่ในคลีนิคเขาพาเธอออกมาโยนด้านนอก
"ออกไป"ร่างบางเซไปด้านหลังเล็กน้อย
"หมอดล.... ทำไมต้องไล่กันขนาดนี้คะ"เธอเดินเข้าไปเขย่าแขนของเขา หมอหนุ่มจ้องหน้าเธอเขม็ง
"เลิกตามตื้อผมสักทีน่ารำคาญ"เขาผลักเธอจนกระเด็นลงพื้นอย่างแรง
"โอ๊ย!!!! "
"สำออย.... เสแสร้ง.... ไสหัวไปได้แล้วหน้าตาก็ดีแต่ไม่มีสมอง พ่อแม่ไม่สั่งสอนอบรมหรือไงปล่อยให้ลูกสาวทำตัวร่านไปทั่ว"เขาตะคอกใส่เธออย่างเหลืออด หญิงสาวน้ำตาร่วงเผาะลุกขึ้นเดินขากะเผลกจากไป.... "ไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมา"เขาะโตามหลัง......
ตองนวลรีบวิ่งออกมาดูเธออ้าปากค้างไม่คิดว่าหมอดลจะทำอะไรรุนแรงแบบนี้"ยิหวา..... ยิหวา"เธอร้องเรียกเพื่อนสนิทแต่ก็ไม่ทันแล้วเมื่อยิหวาขับรถออกไปแล้ว......
"หมอดล.... "ธนดลหน้าซีดเผือดเมื่อหันมาเห็นตองนวลและคนอื่นๆ ในคลีนิควันนี้เขายอมรับเขาขาดสติไปจริงๆ .....
ยิหวาขับรถออกมาด้วยความเร็วตอนนี้ดวงตาเธอพร่าเลือนไปหมดร่างกายเจ็บระบมน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย..... "ว้ายยยยยยยย"
เอี๊ยดดดดดดดดดดด โครมมมมมมมม รถเธอประสบอุบัติเหตุ.......
............................................
1อาทิตย์ต่อมา....
"ยิหวา.... หายดีหรือยัง"
"เกือบแล้ว.... เดินได้สะดวกขึ้น"
"ขอโทษนะแก.... สำหรับเื่วันนั้น"
"ช่างเหอะ!!! ฉันลืมไปหมดแล้ว..... เสื้อฉันขายดีมากเลยลูกน้องฉันทำงานหนักมากมันมาเข้าล็อคตอนนี้พอดี ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "
"ยินดีด้วยนะ"ตองนวลยิ้มให้
"เนี่ย.... อาทิตย์หน้า..... เท้าฉันคงหายดี ฉันจะบินไปปารีสอีก... "
"แกจะทำงานงกๆ ไปเพื่ออะไรว่ะตัวคนเดียว"
"ก็เพราะตัวคนเดียวไงต้องมีเงินเยอะจะได้ไม่ลำบากในภายภาคหน้า"เธอยิ้มอย่างมีความสุข
"ดีแล้ว
ตองนวลยิ้มให้เพื่อนสาวสีหน้าเธอเครียดๆ สงสารยิหวาจับใจ'ขอโทษนะลูกหว้า ถ้าฉันไม่คิดจะจับคู่เธอกับหมอเื่มันคงไม่เป็แบบนี้'
ธนดลตอนนี้เขาหัวเสียสุดๆ หลังจากวันนั้นยิหวาก็หายไปเลยเขาพยายามโทรหา เพื่อที่จะขอโทษแต่ก็ติดต่อเธอไม่ได้ไปวนเวียนดูที่ห้องก็ไม่เคยเจอเธอเลย.... "โธ่เว้ย...... ไปไหนว่ะ"ตอนนี้เขารู้สึกผิดเต็มๆ อย่างไม่น่าให้อภัยตองนวลก็ทำตัวบึ้งตึงใส่เขาไม่ค่อยพูดจาเหมือนแต่ก่อนเขายิ่งเครียดเข้าไปอีก..
"หว้า..... ฉันกลับก่อนนะ... มีเอกสารค้างนิดหน่อยที่คลีนิค"
"อืม.... ไปเถอะ "
"จ๊ะ..... บายนะ"
ตองนวลขับรถมาจอดเห็นธนดลยืนพิงรถอยู่เธอเปิดประตูรถออกมาเดินผ่านหมอดลไป
"คุณนวล...... เดี๋ยวครับ"
"ค่ะ"เธอหยุดเดินหันกลับไปมองเขา
"ผม... ขอโทษ... "
"คนที่คุณควรขอโทษคือยิหวาต่างหาก ยิหวาประสบอุบัติเหตุั้แ่วันนั้นเพราะเสียใจตอนนี้เธอยังเดินไม่ถนัดเลยค่ะ ต่อไปนี้เธอไม่มากวนใจหมออีกแล้วค่ะ หมอสบายใจได้เลย"
"ผม..... "เขาอึ้งพูดไรไม่ออก
"ขอตัวนะคะ..... "
"ครับ" ตองนวลลอบยิ้มเธอสังเกตุสีหน้าของหมอดลก็เห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่จนหมดเปลือกแหละ
ยิหวาทำโน้นทำนี่เสร็จก็กะจะลงไปหาไรกินข้างล่างแล้วก็จะซื้อของใช้สักหน่อย.... ทันทีที่ประตูเปิดออก"อุ้ยยยยย"หมอดลยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่"มาหาใครหรอคะ"
"จะไปไหน"ตาคมเข้มกวาดตามองเธอั้แ่หัวจดเท้า"ไปไหน"
"ข้างล่างค่ะ"
"ไปทำไม"เขาถามเสียงดุ
"ซื้อของกินและก็ของใช้ค่ะ"
"ใส่ชุดเนี่ยนี่นะ.... มันเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วไม่อายคนอื่นหรือไง ห้ะ!!!! "เขาตะคอกเสียงดัง"ไม้เท้าก็ถืออยู่จะเดินสะดวกหรอ"
"ค่ะ"เธอหน้าถอดสีนิดนึง
"กลับเข้าห้องไปเลยไป ฉันไปซื้อมาให้เอง"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"เข้าไปในห้องเดี๋ยวนี้"
"............. "
973
