ตอนที่ 2 – เงาในกรงเหล็ก
หลังเสียง “ช่วยด้วย...” จางหายไป เหมือนสะพานทั้งสะพานกลับนิ่งผิดธรรมชาติ
อากาศเริ่มเย็นลงทีละนิดจนเห็นไอขาวลอยจากลมหายใจ
เมฆาใช้ไฟฉายส่องไปทั่ว “ระดับความชื้นลดลง แต่แรงดันอากาศกลับสูงขึ้น...”
เขาพึมพำเบาๆ เหมือนกำลังคุยกับสมการในหัวตัวเองมากกว่าคนอื่น
วรุฒยกกล้องถ่ายไปทั่ว “พี่ครับ ผมว่ามันไม่ใช่แค่ความชื้นนะ มันหนาวแบบ...เหมือนมีใครแอบเปิดแอร์ใต้สะพานเลยครับ”
จิตราตอบเสียงเบา “ถ้ามีจริง ฉันจะให้มันเปิดแรงๆ ไปเลย จะได้หนีสักที...”
“ไม่ต้องหนี” เมฆาพูดเรียบ “เรายังไม่ได้คำตอบว่าทำไมแมวถึงมีเงาซ้อน”
เขาเดินกลับไปที่กรงเหล็ก — กรงสนิมขึ้นเป็คราบดำ ท่ามกลางพื้นซีเมนต์ชื้นแฉะ
พอเขาก้มดูใกล้ๆ ก็เห็นว่ามีเศษขนแมวสีดำติดอยู่จริง แต่ขนพวกนั้น...เย็นจนเหมือนโลหะ
“ขนแมว...” เมฆาแตะเบาๆ “อุณหภูมิติดลบ...”
“พี่ครับ ถ้ามันติดลบ...แปลว่ามันตายมานานแล้วใช่ไหมครับ?”
“หรือยังไม่ตายเลยก็ได้ ถ้ามันไม่ได้อยู่ในสภาวะที่เราเรียกว่า ‘มีชีวิต’”
วรุฒหน้าซีด “พี่อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ฟังแล้วขนลุก!”
“ดี” เมฆายิ้มบางๆ “เพราะถ้านายขนลุก แปลว่าร่างกายตอบสนองถูกทาง”
ทันใดนั้น เสียง “กรุ๊งกริ๊ง...” ดังเบาๆ เหมือนมีอะไรเขย่ากรง
จิตราส่องไฟฉายไป — ไม่มีแมว แต่มี “ตุ้มหูเล็กๆ รูปแมวดำ” แขวนอยู่ข้างในแทน
“พี่... มันมาจากไหนคะ?”
เมฆาจับตา “ของแบบนี้ไม่ควรอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่มีคนเอามาแขวน”
เสียงวรุฒเบาเหมือนกระซิบ “หรือผีเอามาแขวน...”
“ถ้าผีมีแรงขนาดนั้น มันคงออกมาทักเราแล้วล่ะ” เมฆาตอบเฉยๆ
แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดต่อ ไฟฉายของจิตราก็กระพริบ
แปะ แปะ แปะ แล้วดับพรึ่บ...
ในความมืดนั้นเอง ทุกคนได้ยินเสียง “เมี้ยว...” ดังขึ้นอีกครั้ง — คราวนี้ใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่ต้นคอ
วรุฒกลั้นหายใจ “พะ...พี่...”
“อย่าหัน” เมฆาพูดเสียงนิ่ง “ถ้ามันอยากให้เรามอง มันจะเดินมาข้างหน้าเอง”
ความเงียบกินเวลาไม่ถึงสามวินาที ก่อนจะได้ยินเสียง “กรึก...” เหมือนเล็บข่วนซีเมนต์ช้าๆ
จิตรากลืนน้ำลาย “มันเดินมาข้างหลังค่ะพี่...”
“ไม่ใช่” เมฆาพูดพลางเปิดเครื่องบันทึกเสียง “มันไม่ได้เดิน — มันกำลังคลาน”
แสงไฟฉายกระพริบขึ้นอีกครั้งหนึ่ง...
และสิ่งที่ทุกคนเห็น คือเงาแมวดำบนพื้น
แต่ครั้งนี้ “เงาไม่มีตัวจริง”
มันขยับเองได้ — เดินอ้อมมาข้างหน้าเมฆา
ก่อนจะค่อยๆ แหงนหน้าขึ้น... เงาแมวเงยหัวช้าๆ จนกลายเป็รูปร่างของ “ผู้หญิง” ที่มีหางยาวเป็เงาแมวลากไปกับพื้น
วรุฒผงะ “พี่! ผมเห็นแล้ว! ผมเห็นเต็มๆ เลยครับพี่!”
“อย่ากะพริบตา” เมฆาพูดเสียงเรียบ “เราต้องดูว่าเธอเป็เงาของสิ่งใด”
ผู้หญิงเงานั้นเงยหน้าขึ้น — ไม่มีใบหน้า มีเพียงช่องว่างมืดๆ กับเสียงแมวครางในลำคอ
จิตราะโ “พี่! มันจะเข้ามาแล้ว!”
แต่เมฆายังยืนเฉย ยื่นกล้องอินฟราเรดไปตรงหน้า
จังหวะนั้น เงาผู้หญิงพุ่งเข้าหาเขา — แล้วสลายไปต่อหน้า
เพียงเหลือ “กลิ่นน้ำหอมจางๆ” ลอยอยู่ในอากาศ กับตุ้มหูแมวในกรงที่เริ่ม “แกว่ง” เองเบาๆ
เมฆามองภาพนั้นนาน ก่อนพูดเรียบๆ
“น่าสนใจ...เธอไม่ได้จะหลอกเรา เธอแค่จะสื่อสาร”
วรุฒยังหอบ “สื่อสารแบบจะโดดใส่เนี่ยนะครับพี่!”
เมฆายิ้มบาง “ถ้าเธออยากทำร้าย เราคงไม่ทันเห็นเงาแน่”
เสียงกรงดัง กรึ๊ง... อีกครั้ง — คราวนี้มีเศษกระดาษหล่นออกมาจากใต้ฐานกรง
จิตราก้มลงเก็บขึ้นมา อ่านเสียงสั่น
“...คืนแมวให้ฉัน...”
ทุกคนมองหน้ากัน
ส่วนเมฆาเพียงพูดเบาๆ
“ดูเหมือนเราจะได้คดีใหม่โดยไม่ต้องรับแจ้งความแล้วล่ะ”
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
165
![[จบ] ศิษย์น้องสายฮากับศิษย์พี่สายสปอยล์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008997_78960366.webp)
![รอยอาญา [Sign of Love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/637a8939c4f60aec28999fd868975d41.webp)
