ร่างบางสูงที่ยืนกอดอกรออยู่ล็อบบี้มีสีหน้าผ่อนคลายเมื่อเห็นพันดาวเดินเข้ามา “ไปไหนมา พี่รอตั้งนาน” น้ำเสียงห่วงใยทำเอาคนฟังน้ำตารื้น
“ไปบ้านพ่อมาค่ะ”
ชายหนุ่มร่างสูงที่เดินตามหลังแตะที่ไหล่หญิงสาว เธอหันไปสบตา เขาพยักหน้าให้ก่อนเดินเลี้ยวไปยังห้องพักนัยยะที่รู้กัน เขาปล่อยให้เธอกับพี่ชายต่างสายเืปรับทุกข์ปรึกษากันตามสบาย
หมอปวีร์มองตามแผ่นหลังตั้งตรงที่มุ่งไปยังห้องพักแว้บเดียวแล้วหันกลับมาสนใจน้องในปกครอง “ดูทำหน้าเข้าสิ มีเื่อะไร บอกพี่สิ”
พันดาวเกาะแขนพี่วีของเธอไปนั่งโซฟาด้านติดกับกระจกมองสวนแล้วเริ่มเล่าเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้
หมอวียิ่งฟัง ใบหน้ายิ่งเครียดขรึม“ถ้าเป็ยังงี้ ฟ้องเลยก็ดีนะ ยังไงซะ เื่นี้ก็ไม่เกี่ยวกับลุงนินสักหน่อยเราต้องดำเนินการตามสิทธิ์ของเรา” เขาสังเกตใบหน้าน้องสาวที่แสนรัก “โมโหมากล่ะสิ”
“ดาวเคยคิดว่า พ่อใจดำ แต่ไม่คิดว่าจะดำได้ถึงขนาดนี้ ตกลงว่า ปิ่นหรือดาวกันแน่ที่เป็ลูกของเขา” น้ำเสียงเธอเคียดเค้น
“พี่บอกแล้วว่า ไม่คิดก็ไม่ทุกข์นะ ช่างเขาเถอะ”
“ค่ะ ดาวจำได้ พี่วีบอกดาวหลายครั้งแล้ว”
“เว็บไซต์ปันสุขใกล้เสร็จยัง”
“เสร็จแล้วค่ะตอนนี้พี่ฟ้าออกแบบสินค้าให้มีลวดลายเป็เอกลักษณ์ตามโลโก้ของเรา”เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้หมอวีดูเว็บไซต์ที่มีโลโกลายการ์ตูนสาวน้อยกับหมีน้อยตัวเล็กยิ้มหวาน
“น่ารักดีนะ สินค้ามีกี่อย่างแล้ว”
“ตอนนี้กำลังสั่งทำ หมวกปัก กระเป๋าแบบสะพาย และก็เสื้อยืดก่อนแต่เราเปิดให้ลูกค้าจองได้ไงคะปิ่นปักเลยมาเอาไปเลียนแบบให้ลูกค้าสั่งจองเหมือนเรา”เธอเปิดเว็บไซต์ของคู่กรณีให้ดู มีลักษณะคล้ายกันมาก สีสันต่างกันเพียงเล็กน้อยดูก็รู้ว่า จงใจเลียนแบบ
“เหมือนจนน่าเกลียด ฮ่าๆๆ”ใบหน้าหล่อหวานลืมรักษาอาการ หัวเราะออกมาดังลั่น
“เบาๆ ค่ะ พี่วี แหม!สะใจซะดังไปทั้งรีสอร์ตแล้วมั้งนี่”
“ก็นะ ปิ่นปักก็ทำน่าเกลียดจริงๆ นี่นามีตรงไหนบ้างที่ดูแล้วไม่เหมือน แม้กระทั่งตัวอักษรยังใช้แบบเดียวกัน” นิ้วมือเรียวขาวของหมอหนุ่ม ไล้ไปตามหน้าจอภาพ
“ไม่จงใจมั้งคะ”
“ไปหลอกเด็กเถอะ ทำแบบนี้สมควรฟ้องแล้ว”
สายตาพันดาวเหลือบเห็นเวลามุมบนหน้าจอภาพ“ตายแล้ว จะสองทุ่มครึ่งล่ะ ดาวต้องไปตรวจบัญชีรีสอร์ตวันนี้”
“ไปเถอะ”ผู้ปกครองทำหน้ายิ้มแย้มพอใจ เพราะเห็นว่า หนุ่มที่ตนขวางตา ไม่มาแกะกะน้อง“พี่ก็จะเข้าห้องแล้วเหมือนกัน วันนี้ค้นข้อมูลโรคสักหน่อยเจอคนไข้ที่มีอาการแปลกๆ มาตรวจ”
พันดาวรีบเดินไปห้องของเธอดีที่แวะกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางกันมาแล้ว หลังอาบน้ำเสร็จเอาสมุดบัญชีออกมานั่งตรวจตรงโต๊ะที่หมอวีจัดไว้ให้ใหม่พี่ชายคนดีได้จัดห้องเธอใหม่ให้มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการทำงานเปลี่ยนหลอดไฟในห้องให้สว่าง เพิ่มโคมไฟสำหรับอ่านหนังสือบนโต๊ะทำงานให้ด้วย
สมุดบัญชีถูกนำมาส่งหลังจากนั้นอีกไม่ถึงห้านาทีเธอก้มหน้าคร่ำเคร่งกับตัวเลขรายรับรายจ่ายของรีสอร์ต ดีที่บัญชีของร้านปันสุขนั้นเธอใช้เวลาทุกวันตรวจสอบให้เป็ปัจจุบันเสมอ จึงไม่ต้องลำบากทำย้อนหลัง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
พันดาวหันขวับไปดูประตูกระจกตรงระเบียงห้องผ้าม่านที่เปิดอยู่ทำให้มองเห็นร่างสูงขาวจัดที่ยืนเกาะกระจกดูราวกับตุ๊กแก
“อ้าว!ทำไมมาทางนี้ล่ะค่ะ ประตูหน้าก็มี” มือเธอบิดที่ล็อคกระจกชายหนุ่มใช้มือสองข้างเลื่อนกระจกออกจากกัน แล้วเบียดตัวเข้ามา
“ถ้าเข้าข้างหน้าหมอวีก็เห็นน่ะสิ ไม่รู้ทำไม พี่เดินออกมาหน้าห้องทีไร ก็เดินมาดักถูกทุกที”เขาส่ายหน้าเบาๆ “นึกว่าผี”
“ดูพูดเข้าพี่วีไม่ใช่ผีสักหน่อย แค่ประสาทััดีกว่าคนทั่วไปแค่นั้นแหละ”
เขาเดินเข้ามาแล้วผลักหลังเธอให้เธอไปนั่งคุยกันที่โซฟา“ยังไง”
“ก็ประสาทหูดีมากได้ยินเสียงที่เบามากไงคะ”
“อ๋อ เป็หมา”
“พี่ฟ้า”เธอหันไปตีต้นแขนชายหนุ่มหนึ่งที “อย่าพูดให้พี่วีได้ยินเชียว เื่ยาวแน่ๆ”
“เอะอะก็เป็พี่วีๆตกลงเป็แค่พี่แน่นะ” สายฟ้าหรี่ตาลงเล็กน้อย
หญิงสาวเหล่ตามองนึกหมั่นไส้เป็กำลัง ‘นี่ยังระแวงอยู่อีก บอกขนาดนั้นแล้ว’
“ไม่แน่นะคะต่อไปอาจจะเป็แฟนกันก็ได้ พี่วีก็ดีขนาดนั้น ทั้งน่ารัก ทั้งเก่ง ทั้งใจดี”
ยังพูดไม่จบประโยคดีสายฟ้าก็รวบเธอเข้ามาในอ้อมกอด จมูกเขาฝังอยู่ในแก้มข้างซ้ายของเธอน้ำเสียงต่ำสั่นน้อยๆ “ไม่เอานะ ไม่พูดแบบนั้น”
พันดาวทั้งใและขัดเขิน“พี่ฟ้า ปล่อยก่อนสิคะ”
“ใครบอกให้พูดไม่ดีล่ะพี่ไม่ปล่อยจนกว่าจะพูดใหม่”
“พูดอะไรล่ะคะ?”
“พูดให้พี่พอใจก่อนพี่ถึงจะปล่อย” จมูกเขาเลื่อนมาอยู่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวระอยู่ข้างแก้มทำเอาเธอใจเต้นตึกตัก
“พี่ฟ้าใจดีทั้งเก่ง ทั้งหล่อ” เธอพูดช้าๆ พยายามจะหันหน้าไปดูเขาแต่เขาแนบใบหน้าไว้ข้างหูไม่ยอมขยับ
“ไม่ใช่แบบนี้พี่อยากฟังอย่างอื่นๆ”
“เอ๋?”
“ก็เื่ที่เราต้องตกลงกันไง”
“อือ”หญิงสาวแทบจะอายม้วน เขินจนพูดไม่ออก “ยังไม่ถึงเวลาเลยค่ะ”
“พี่ไม่อยากรอแล้วหมอวีก็มาเฝ้าทุกวัน พี่ไม่ไว้ใจ”
เธอทุบกำปั้นไปบนต้นขาชายหนุ่ม“ไม่ไว้ใจใครคะ บอกแล้วว่า รักพี่วีเหมือนพี่ชาย พี่วีก็รักดาวเหมือนน้องนะ”
“ช่างสิพี่ก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี ให้ดาวตกลงเป็แฟนพี่ก่อน พี่ถึงจะสบายใจ”
เธอค่อยๆใช้มือดันอกชายหนุ่มให้คลายอ้อมกอด “ทำขนาดนี้แล้ว ดาวไม่ร้องให้คนช่วย พี่ฟ้าว่าดาวตกลงหรือยัง”
เขาใช้มือสองข้างประคองใบหน้าของเธอให้ประจันหน้ากับตนเองสบตาเธอ “เป็แฟนพี่นะ”
พันดาวพยักหน้าช้าๆ
“ไม่เอาพยักหน้าให้ตอบว่า ดาวเป็แฟนพี่ฟ้า”
หญิงสาวยิ้มเขิน“ค่ะ ดาวเป็แฟนพี่ฟ้า”
สายฟ้ายิ้มกว้างเขาจูบเธอแ่เบา “พี่ฟ้าเป็แฟนดาวแล้วนะ ดูแลพี่ หวงพี่ เอาใจใส่พี่ด้วย”
เธอยกมือสองข้างขึ้นประคองใบหน้าเขายืดตัวขึ้นจูบตอบ “พี่ฟ้าต้องหวงดาว ดูแลดาว เอาใจใส่ดาวด้วยนะคะ”
ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆเลื่อนมือหนึ่งประคองหลัง อีกมือเลื่อนไปหลังคอแล้วเริ่มละเลียดจูบริมฝีปากเธออย่างรุกเร้า หญิงสาวมึนงงกับรสััปล่อยให้ชายหนุ่มกอดจูบจนพอใจ เขาถอนออกริมฝีปากออก เธอเขินจนซุกซบลงกับอก“พี่รักดาว เราแต่งงานกันนะ”
“ต้องให้พี่วีอนุญาตก่อนนะคะใน่ที่ยากลำบาก ดาวผ่านมาได้เพราะมีพี่วีคอยช่วยเหลือ พี่วีนับเป็ญาติคนหนึ่งของดาว”เธอตอบกับอกของชายหนุ่ม
“พี่จะทำให้หมอวีอนุญาตให้ได้”เขากระซิบหนักแน่น
เธอนึกถึงภาระตัวเองได้รีบผละออกจากอกเขา “ดาวยังทำบัญชีไม่เสร็จเลย”
“เดี๋ยวพี่ช่วยดีไหม?”เขาประคองเธอให้ไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ก่อนจะลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างๆ
นั่งตรวจบัญชีเสร็จหน้าหนึ่งก็หันมาจูบขมับพันดาวทีหนึ่ง เธอพยายามประท้วงเมื่อเขาจูบไปสองสามครั้ง“ช้ำหมดแล้วค่ะ”
“งั้นเปลี่ยนข้างดีไหม?”ไม่ใช่แค่พูด แต่เขาประคองใบหน้าเธอให้หันมาอีกข้างแล้วจูบเมื่อตรวจเสร็จหนึ่งหน้า ผ่านไปอีกสองสามที
“ข้างนี้ก็ช้ำหมดแล้ว”เธอโอดครวญ
“อีกแค่ไม่กี่หน้าเองงั้นหน้านี้เปลี่ยนที่ล่ะกัน” เขาเลื่อนลงมาหอมแก้มซ้าย
เธอยกฝ่ามือขึ้นดันใบหน้าเขาออกแต่เขาก็ไม่ยอม “อีกแค่สองหน้าเอง” เขาพลิกบัญชี “จูบล่วงหน้าเลยแล้วกัน”
“เอ๊ะ!”เธอระวังตัวไม่ทัน เขาระดมหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา
“ครบแล้ววันนี้ไม่กวนแล้ว ทำงานให้เสร็จดีกว่า”
“ทำเถอะค่ะ”เธอผลักใบหน้าเขาให้หันไปสนใจสมุดบัญชีตรงหน้า ส่วนเธอก็พลิกอีกเล่มขึ้นมาตรวจ
เมื่อทั้งสองเล่มถูกตรวจเรียบร้อยพันดาวมองนาฬิกาที่ผนังบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง “พี่ฟ้ากลับไปนอนเถอะค่ะ ดึกมากแล้ว”
“พี่อยากนอนที่นี่”
หญิงสาวมีหน้าตาตระหนกชายหนุ่มอมยิ้ม “พี่หมายถึง นอนเฝ้าเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรหรอก พี่นอนโซฟาข้างนอกส่วนดาวก็นอนในห้องเหมือนเดิม” เขาชี้ไปที่โซฟาตัวยาวที่มีขนาดใหญ่พอจะนอนได้สบาย
“จะดีเหรอคะพี่ฟ้าจะลำบาก”
“แต่คืนนี้พี่กลับไปนอนก็คงนอนไม่หลับ อยากอยู่ใกล้ๆ” เขาตบโซฟาหนักๆ สองที “ตรงนี้”
พันดาวอยากจะบอกเหลือเกินว่าเธอเองก็อยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ แต่ก็กลัวว่า เขาจะคิดเลยเถิด หรือไม่ก็คิดไปว่าเธอกล้าเกินงาม “เดี๋ยวดาวไปหยิบหมอนกับผ้าห่มให้นะคะ”
เขานอนเหยียดร่างบนโซฟารออยู่แล้วเมื่อเธอเดินหอบหมอนกับผ้าห่มมาให้ “ห่มผ้าให้พี่ด้วยนะ” เธอยกคอเขาขึ้นสอดหมอนเข้าไป แล้วก็คลี่ผ้าห่มคลุมให้เขาถึงหน้าอก ชายหนุ่มยื่นมือหนึ่งจับมือเธอแล้วดึงมาจูบหลังมือ “ฝันดีนะ”
พันดาวยิ้มหวาน ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ฉวยโอกาสจูบหน้าผากเขา “ฝันดีเช่นกันค่ะ” เธอรีบเดินเข้าห้องนอนไปท่ามกลางความตื่นใจของสายฟ้า
699K
