หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        รุ่งอรุณของวันวิวาห์มาถึงพร้อมแสงตะวันอุ่นและฟ้าใสไร้เมฆ ราวกับฟ้าเองก็ยินดีกับงานมงคลครั้งนี้

        จวนสกุลซ่งประดับประดาด้วยโคมแดงและผ้าแพรมงคลเต็มไปหมด เสียงปี่พาทย์บรรเลงครึกครื้น คับคั่งทั้งขุนนางและเชื้อพระวงศ์ที่มาร่วมแสดงความยินดีในงานวิวาห์ระหว่างคุณหนูตระกูลซ่งกับเป่ยกุยอ๋อง ยิ่งใหญ่สมคำร่ำลือ

        ภายในเรือนชั้นใน เหยาเหยาในชุดวิวาห์สีแดงสด ปักลายหงส์เหินด้วยดิ้นทอง สวมเครื่องประดับทองคำและหยกล้ำค่า ใบหน้าแต่งแต้มอย่างงดงาม นางงามสง่าราวเทพธิดาจุติ

        เสิ่นว่านอวี๋ที่ช่วยจัดแต่งชุดให้ลูกสาว มองภาพตรงหน้าด้วยน้ำตาคลอ "เหยาเหยาของแม่... สวยที่สุดเลย"

        'ท่านแม่ร้องไห้อีกแล้ว' เหยาเหยาคิด ใจอ่อนยวบ 'อย่าร้องสิท่านแม่ เดี๋ยวหนูก็ร้องตาม แล้วเครื่องสำอางจะเลอะหมด' นางยิ้มทั้งน้ำตา "ท่านแม่ อย่าร้องนะ เดี๋ยวหนูร้องตาม"

        ——————

        เมื่อขบวนเจ้าบ่าวมาถึง เป้ยจิ้งหานในชุดอ๋องสีแดงปักมังกร ขี่ม้าขาวนำขบวน รูปโฉมสง่างามจนสาวๆ ที่มาดูริมทางต่างส่งเสียงปลาบปลื้ม

        แต่สายตาของเป้ยจิ้งหานมองตรงไปยังเรือนที่เจ้าสาวของเขารออยู่เท่านั้น ดวงตาดำลึกเปี่ยมด้วยความปลื้มปีติที่ไม่อาจปกปิด

        ตามประเพณี ก่อนรับตัวเจ้าสาว เจ้าบ่าวต้องผ่านด่านของพี่ชายเจ้าสาวก่อน และซ่งติ้งหย่วนพี่รองจอมแกล้ง ก็ตั้งด่านไว้หลายด่าน ทั้งให้แต่งกลอน ทั้งให้ตอบปริศนา ทั้งให้ดื่มสุรา ทำเอาเป้ยจิ้งหานต้องงัดทุกความสามารถออกมา ท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครงของแขกเหรื่อ

        "ด่านสุดท้าย!" ซ่งติ้งหย่วนประกาศเสียงดัง "เสี่ยวหาน เจ้าต้องสัญญาต่อหน้าทุกคนที่นี่ ว่าจะดูแลน้องเล็กของข้าให้ดีที่สุด ห้ามทำให้นางเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียว!"

        เป้ยจิ้งหานคำนับอย่างจริงจัง เสียงหนักแน่นดังก้องทั่วงาน "ข้าเป้ยจิ้งหาน ขอสาบานต่อฟ้าดินและต่อทุกท่านที่นี่ ว่าจะรักและถนอมเหยาเหยายิ่งกว่าชีวิตตน จะให้นางมีแต่รอยยิ้ม ไม่มีน้ำตา ตลอดชั่วชีวิต หากผิดคำสาบาน ขอให้ฟ้าลงทัณฑ์!"

        คำสาบานอันหนักแน่นทำให้แขกเหรื่อปรบมือกึกก้อง แม้แต่ซ่งติ้งหย่วนจอมแกล้งก็ถึงกับซึ้ง พยักหน้ายอมเปิดทางให้ในที่สุด

        'พี่รองนี่... แกล้งพี่หานซะน่วมเลย' เหยาเหยาที่รออยู่ในเรือนคิดอย่างขำๆ 'แต่ก็น่ารักดีนะ พี่รองหวงข้าขนาดนี้'

        ในที่สุด เป้ยจิ้งหานก็ผ่านทุกด่าน มาถึงหน้าเรือนเจ้าสาว เขายื่นมือเข้าไป เหยาเหยาในชุดวิวาห์วางมือลงบนมือของเขา

        สองมือที่ผูกพันกันมาตลอดสิบหกปี ในที่สุดก็ประสานกันอย่างมั่นคง

        ——————

        พิธีวิวาห์จัดขึ้นอย่างสมเกียรติ

        เป้ยจิ้งหานกับเหยาเหยาคำนับฟ้าดิน คำนับบิดามารดา และคำนับซึ่งกันและกัน ตามประเพณี ทุกครั้งที่ก้มคำนับ เสียงปรบมือและเสียงอวยพรก็ดังกึกก้อง

        ซ่งจงอี้กับเสิ่นว่านอวี๋นั่งรับการคำนับจากคู่บ่าวสาว ดวงตาเปี่ยมน้ำตาแห่งความสุข ลูกสาวที่พวกเขาเฝ้าถนอมมาสิบหกปี บัดนี้กำลังจะมีครอบครัวของตัวเองกับชายหนุ่มที่พวกเขาไว้ใจและรักเสมือนลูกชาย

        แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างชื่นชมในความงดงามของคู่บ่าวสาว และในความรุ่งเรืองของตระกูลซ่ง บ้างกระซิบกันว่า ตระกูลซ่งที่เคยเป็นเพียงตระกูลขุนนางซื่อตรงที่ไม่มีใครกล้าคบเพราะกลัวอ๋องรอง บัดนี้กลับกลายเป็นตระกูลที่รุ่งเรืองและทรงเกียรติที่สุด มีบุตรสาวที่ได้แต่งงานกับอ๋องผู้ทรงอำนาจ ช่างเป็นเรื่องที่พลิกผันราวความฝัน

        ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า เบื้องหลังความรุ่งโรจน์อันเกรียงไกรทั้งหมดนี้ แท้จริงแล้วล้วนมีจุดเริ่มต้นมาจากดวงแก้วน้อยผู้พลิกผันชะตาฟ้า และความรักอันยิ่งใหญ่ของคนในครอบครัวที่ร่วมแรงร่วมใจฝ่าฟันทุกมรสุมร้าย จากตระกูลที่เคยถูกลิขิตให้ต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมความตายหมู่ สู่ตระกูลอันดับหนึ่งที่หยัดยืนอยู่บนจุดสูงสุดในแผ่นดิน ณ วันนี้

        เสียงดนตรีมงคลบรรเลงขับขานก้องกังวานเลื่อนลั่น กลีบดอกไม้หลากสีสันโปรยปรายลงมาราวกับสายฝนทิพย์ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีอย่างแซ่ซ้องของผู้คนทั่วทั้งงาน

        เสด็จตาเจิ้นกั๋วกงทอดพระเนตรมองหลานสาวตัวน้อยในวันออกเรือนด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตาที่รื้นคลอ "ดีเหลือเกิน... ดีเหลือเกิน... หลานรักของตา ในที่สุดเจ้าก็มีวันแห่งความสุขที่แท้จริงเสียที"

        ซ่งจิ้งอัน พี่ใหญ่ผู้แสนดีคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่นและเปี่ยมสุข ขณะที่ซ่งติ้งหย่วน พี่รอง แม้ปากจะยังคงบ่นอุบอิบว่า "เสียดายน้องเล็กที่ต้องยกให้เจ้าคนสกุลเป้ยนั่น..." ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตันใจที่ไม่อาจซ่อนเร้น

        'ดูสิ... ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลย' เหยาเหยารำพึงในใจท่ามกลางบรรยากาศพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ นางกวาดสายตามองครอบครัวที่ห้อมล้อมด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข 'ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง เสด็จตา... และพี่หาน ชายผู้กำลังจะก้าวเข้ามาเป็นสามีของข้า'

        หากเป็นไปตามบทนิยายเดิม... วันสมรสของนางจะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง เพราะตระกูลซ่งต้องพบจุดจบอันน่าสลดและตายตกไปตามกันตั้งแต่นางอายุเพียงสามขวบ ส่วนเป้ยจิ้งหานก็ต้องกลายเป็นของฟ่านชิงเสวี่ย ตอนนี้หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันและเอิบอิ่มใจจึงไหลรินอาบแก้มเนียน

        'พวกเราได้ฉีกกระชากบทประพันธ์เดิมทิ้งไปจนสิ้นซาก และร่วมกันหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนบทใหม่ที่งดงามและเปี่ยมสุขที่สุดขึ้นมาด้วยมือของพวกเราเอง'

        ——————

        หลังเสร็จสิ้นพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ เป้ยจิ้งหานประคองเหยาเหยาขึ้นสู่เกี้ยวเจ้าสาวอย่างทะนุถนอม เพื่อมุ่งหน้าสู่จวนเป่ยกุยอ๋องอันเป็นเรือนหอและบ้านหลังใหม่ของนาง

        ก่อนที่เกี้ยวจะเคลื่อนตัว เหยาเหยาแหวกม่านมองย้อนกลับไปยังจวนสกุลซ่งอันเป็นสถานที่ที่นางเติบโตมา ภาพของครอบครัวที่ยืนส่งนางด้วยรอยยิ้มปนคราบน้ำตาแห่งความอาลัยทำให้หัวใจของนางไหวระริก

        'ลาก่อนนะ... บ้านแสนอบอุ่นที่ข้าเติบโตมา' นางรำพึงในใจ 'ถึงแม้ข้าจะออกเรือนไปแล้ว แต่ข้าจะหาโอกาสกลับมาเยี่ยมเยียนทุกคนเสมอ และไม่ว่าจะอยู่ที่แห่งหนใด ข้าก็ยังคงเป็นบุตรสาวคนเล็กของตระกูลซ่ง เป็นดวงแก้วล้ำค่าที่ทุกคนรักและถนอมไว้ในกลางใจเสมอไป'

        เสิ่นว่านอวี๋ผู้เป็นมารดา ได้ยินเสียงสะท้อนจากส่วนลึกในใจของลูกสาวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เกี้ยวจะเคลื่อนคล้อยออกไป (เพราะเมื่อระยะทางห่างไกลออกไป นางจะไม่ได้ยินเสียงความคิดในใจของลูกสาวอีกแล้ว) นางโบกมือลาพลางปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "ไปเถอะลูกรัก... ไปสร้างรังนอนอันอบอุ่นและมีความสุขของเจ้า... แม่ ท่านพ่อ และพี่ๆ ของเจ้า จะคอยอยู่เคียงข้างและเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้เจ้า ณ ที่แห่งนี้เสมอ"

        ——————

        ณ จวนเป่ยกุยอ๋อง งานเลี้ยงฉลองวิวาห์ดำเนินไปอย่างครึกครื้นและรื่นเริงจนกระทั่งราตรีมาเยือน

        เมื่อส่งแขกเหรื่อกลับจนหมด เป้ยจิ้งหานก็ก้าวเข้ามาในห้องหอที่ประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงมงคลและผ้าแพรพรรณสีชาดอันงดงาม เหยาเหยานั่งรออยู่บนเตียงวิวาห์ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อด้วยความเอียงอายภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสด

        เป้ยจิ้งหานหยิบไม้คันชั่งมงคลขึ้นมาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมตามโบราณประเพณี เผยให้เห็นดวงหน้าอันงดงามล่มเมืองของเหยาเหยาที่ปรากฏแก่สายตา

        สายตาสองคู่ประสานกันในความเงียบสงบ ท่ามกลางบรรยากาศในห้องหอที่อบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความรักและความหวานล้ำ

        "เหยาเหยา..." เป้ยจิ้งหานเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล ดวงตาคมปลาบเปี่ยมล้นไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง "นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือพระชายาของข้า คือสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าจะรัก ถนอม และปกป้องด้วยชีวิต... ขอบคุณเจ้านะที่ยอมตกลงเป็นภรรยาของข้า"

        เหยาเหยาคลี่ยิ้มหวานจนตาหยี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยความสุข "และขอบคุณพี่หานเช่นกันเพคะที่รักเหยาเหยา คอยปกป้องเหยาเหยาและครอบครัวมาโดยตลอด... เหยาเหยาจะรักพี่หานตราบนานเท่านานเช่นกัน"

        'ในที่สุด...' หัวใจดวงน้อยของนางพองโตจนแทบจะลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า 'ข้าก็ได้แต่งงานกับชายที่ข้ารักสุดหัวใจ... ชีวิตในชาตินี้ของข้า ช่างสมบูรณ์แบบและไร้ซึ่งสิ่งใดให้ต้องเสียดายอีกแล้ว'

        เป้ยจิ้งหานวาดวงแขนโอบกอดเหยาเหยาเข้าสู่อ้อมอกอันอบอุ่นอย่างอ่อนโยน ภายใต้แสงโคมมงคลสีแดงนวลตา สองดวงใจที่ผูกพันและก้าวผ่านร้อนหนาวร่วมกันมาตลอดสิบหกปี ในที่สุดก็ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันเสียที