เช้าวันใหม่ที่สมุทรา เสียงแตรจากเรือประมงแล่นกลับจากหาปลาในทะเลมุ่งหน้าสู่ท่าเรือที่แม่กลองเสียงดังแววมาแต่ไกล เรือประมงเล็ก ๆ ของชาวบ้านที่ออกหาปลาไม่ไกลฝั่งมากนัก หลายลำทยอยมุ่งหน้าเข้าฝั่งที่ท่าเรือตลาดมหาชัย ขนสัตว์น้ำ กุ้งหอยปูปลา ที่ออกหาในตอนกลางคืน บางคนได้มากบางคนได้น้อยแล้วแต่ใครจะโชคดี ส่วนแม่ค้าพ่อค้าที่มารับซื้อก็ร้องะโหากันเหมือนเดิมเช่นกับทุกวัน ตลาดสัตว์น้ำที่สมุทราสมุทรสาครถือเป็แหล่งใหญ่แห่งหนึ่งของแพรปลาในย่านนี้ รถขนส่งอาหารทะเลจอดเรียงราย เพื่อส่งอาหารทะเลสด ๆ เข้าสู่กรุงเทพมหานครและตลาดสี่มุมเมือง เพื่อส่งต่อไปยังภาคเหนือและภาคอีสานเป็ทอดๆ ต่อไป
วันนี้โจต้องเข้ารายงานตัวที่กรมทหาร แม่กับยายตื่นกันแต่เช้าตรู่เตรียมชุดตักบาตรไว้ทำบุญเอาเลิกเอาชัยให้ลูกชายของเธอ มีข้าวสารถุงเล็ก ๆ หลายอย่างทั้งแกงส้มปลากะพง ขนมห่อหมก นมกล่อง และน้ำดื่มขวดเล็ก ๆ รวมเป็ชุด วางบนโต๊ะพลาสติก
สีขาวที่หน้าบ้านของเธอ หลวงตาบัว วัดบ้านแหลมท่านจะออกบิณฑบาตทุกวันจันทร์ เนื่องจากอายุมากแล้ว แต่ท่านก็พยายามมา
ให้บ่อยแต่หลังๆ มานี่อาทิตย์ละครั้งก็ยังพอออกบิณฑบาตโปรดญาติโยมได้ โจตื่นแต่เช้าหลังจากช่วยยายและแม่ของเขาเตรียมของเสร็จส่วนวารีอยู่ในชุดนักเรียน ม.4หลังตักบาตรพระเธอก็จะไปโรงเรียนทันทีวันนี้เป็วันรายงานตัวของนักเรียนในปีการศึกษาใหม่ พวกเขาทั้ง4คนก็มายืนรอพระมาบิณฑบาตที่หน้าบ้าน
“วันนี้วันดีนะลูกมาที่เราได้มาตักบาตรด้วยกัน โจก็ต้องไปรายงานตัวที่ชลบุรี ส่วนวารีก็ไปรายงานตัวที่โรงเรียนวันนี้” พูดเสร็จเธอหันไปมองยายของลูก ๆ เธอแล้วทำหน้าเศร้าเล็ก ๆ
“แม่เดี๋ยวหนูก็กลับแล้วโรงเรียนก็อยู่แค่นี้เองโน่นแน่ะหลังคาโรงเรียนเห็นมั้ย...อย่าทำเป็ดรามาหน่อยเลย” เสียงลูกสาวพูดแล้วทุกคนต่างก็ยิ้มหัวเราะ “โน่นหลวงพ่อมาแล้วลูกมาใส่บาตรกัน” ยายพูด
“เป็ยังไงละเ้าโจวันนี้จะไปรายงานตัวที่กรมทหารรึเองน่ะ”
“ใช่ครับหลวงพ่อ”
“เออหลวงตาก็ขออำนวยอวยพรให้เองโชคดีนะเป็ทหารก็ให้ได้เป็ใหญ่เป็โตไปเรื่อย ๆ นะ...เรียนต่อนายร้อย นายพันไปเลยจะได้เป็หน้าเป็ตาให้กับแม่และยายของเองด้วยอ้าว ๆ โชคดี ๆ”
ทั้งแม่และยายพวกเขาต่างยกมือไหว้พระและตักบาตรอย่างตื้นตันใจในเช้าวันนั้น…..
รถตู้ออกจากสมุทราวิ่งขึ้นทางด่วนบูรพาวิถีลงถนนพระราม4เข้าจอดที่ป้ายรถเมล์หัวลำโพง โจเดินเข้าไปในสถานีหัวลำโพง ถึงจุดจำหน่ายตัวตอน10.30 พอดี
“พี่รถไฟไปสัตหีบมีออกกี่โมงครับ”
“11.30น.ครับสุดท้ายรอบเช้าครับ” เหลือเวลา1ชั่วโมงโจพูดกับตัวเองเดี่ยวจะหากาแฟสักแก้วดื่มดีกว่า แล้วก็มีเสียงเรียกดังขึ้น
“โจ้”เขาหันหน้าไปทางเสียงเรียก "อ้าวมึงไอ้บัติ ไอ้บุ้ง กูบอกแล้วว่าไม่ต้องมาส่งก็ได้ไงเกรงใจ”
“เออ ๆ พวกกูมาส่งมึงเพื่อนไม่เป็ไรกูอยากมา” เสียงพวกเขาตอบกลับมาและเดินเข้ามาทักทาย
” ชีวิตมึงนี่มันโคตรหักมุมมากเลยวะโจ” ไอ้บัติพูด..โจยิ้ม
“แต่กูก็โอเคนะเว้ยไม่ได้ผิดหวังอะไรมาก กลับรู้สึกดีหว่ะ มันเหมือนมีอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ ในชีวิตดี”
“แล้วมึงบอกแก้วตามันยังวะ “ไอ้บัติถาม
“เออนั่นสิแล้ว...มึงจะเอายังไงกับแก้วตาวะโจ” ไอ้บุ้งถามย้ำอีกที
"นั่นสิ"
“พวกก็เราก็เพิ่งเรียนจบเองนะเว้ย กูก็ไม่อยากจะพูดอะไรไปมากกว่าคำว่าเพื่อน” โจหยุดคิดแล้วพูดต่อ
“มึงเห็นมั้ยใครจะไปคิดว่ากูจะติดทหาร”เขาพยามอธิบายถึงเหตุผลที่ไม่ให้คำตอบแก้วตาแม้จะรู้ว่า แก้วตารู้สึกดีกับเขา
“เออๆ กูเข้าใจมึง ก็ดีแล้วอย่างน้อยจะได้ออกไปเรียนรู้ชีวิต เผื่ออาจจะไปเจออย่างอื่นที่ดีกว่าแล้วมาเสียใจทีหลัง” ไอ้บัติพูด
“อ้าวแล้วไอ้น็อตบอกจะมาไม่มาเหรอ” บัติถามโจ
“มันเข้าทำงานแล้วเพิ่งไปเดือนกว่า ๆ มันโทรหากูแต่เมื่อวานแล้วว่ามาส่งไม่ได้กูบอกไม่เป็ไร..” หลังจากเพื่อนสามคนคุยกันจบทั้งหมดก็แยกย้ายและอวยพรให้โจโชคดีกับชีวิตพลทหารแห่งทัพเรือไทย หลังจากร่ำลากันเสร็จโจเดินเข้าไปยังขบวนรถที่สตาร์เครื่องดังกระหึ่มที่ชานชาลา
“พี่โจ” เสียงหนึ่งดังขึ้นโจหันไปมองตามเ้าของเสียง
“น้ำตาล….อ้าวมายังไงมาส่งพี่เหรอ” ใช่”
“ที่จริงน้ำตาลไม่ต้องมาก็ได้” โจพูด
“จริง ๆ แล้วน้ำตาลจะไปมหาวิทยาลัยวันพุธ แต่วารีบอกว่าพี่โจเดินทางวันจันทร์ก็เลยถือโอกาสมาส่งพี่โจเลยเลื่อนมาเป็วันนี้แทนจ๊ะ” โจมองหน้าเธอแล้วยิ้มเล็กน้อย
“แต่ก็ขอบใจนะน้ำตาลนะ....แล้วน้ำตาลจะไปรถเที่ยวไหน”
“ก็ไปเที่ยวเดียวกันกับพี่นี่แหละ” เธอตอบ
“แต่น้ำตาลจะลงที่สถานีลาดกระบัง แล้วก็จะเข้าไปจัดการเื่หอพักเลย”
“โอเค..งั้นเราขึ้นรถเลยดีกว่า รถกำลังจะออกพอดีเลย”แล้วพวกเขาทั้งก้เดินขึ้นไฟไป โจไม่รู้ว่าน้ำตาลคิดอย่างไงกับเขาหรืออาจจะเป็แค่ประทับใจแบบสาวๆ วัยรุ่นทั่วไป แต่เขาก็คิดว่าเธอเป็เพียงน้องสาวคนหนึ่งของเขาเท่านั้น
แล้วทั้งคู่ก็เดินขึ้นรถไฟขบวนนั้นไปพร้อมกัน...เสียงแตรรถไฟดังสนั่นหวั่นไหวและค่อย ๆ เคลื่อนออกจากสถานีรถไฟหัวลำโพง..!!
“น้ำตาลเรียนเอกวิชาอาหารจบแล้วจะเปิดร้านอาหารใช่มั้ย”โจถามในขณะที่พวกเขานั่งคู่กัน
“พี่โจ...ตอนนี้เอกวิชาอาหารนั้นมีหลายแขนงมากเลยนะไม่ว่าจะเป็การสะสมอาหารในรูปแบบต่าง ๆ ฟู๊ดไซน์ การผลิตอาหารในโรงงานใหญ่ๆ ที่ส่งออกขายทั่วโลกที่โรงงานใหญ่ๆ โตๆ ในบ้านเราเต็มไปหมดเนี่ยก็เป็วิชาที่น้ำตาลจะต้องเรียนด้วย”
“แต่จริง ๆ แล้วน้ำตาลก็อยากจะเปิดร้านอาหาร นั่นแหละเพราะคิดรูปแบบเอาไว้เยอะเหมือนกัน อีกทั้งอยากจะทำในแบบท่องเที่ยวด้วย”
เด็กสาวพูดพร้อมทั้งจินตนาการไป สายตาเธอมุ่งมั่นและแนวแน่ว่าอนาคตเธอต้องทำงานในวงการอาหารแน่นอน... เสียงแตร์รถไฟดังขึ้นรัว ๆ
รั้วกันทางตามแยกบนถนนถูกดึงปิดกั้นไม่ให้รถผ่าน
“พี่โจเลยแยกนี้ฉันจะลงสถานีหน้าแล้วนะ” โจยืนขึ้นแล้วให้น้ำตาลที่นั่งอยู่เบาะด้านในขยับตัวออกมา...
ในขณะที่รถไฟกำลังจะออกตัวก็เกิดเบรกกะทันหัน ร่างสาวสวยบางเบาของน้ำตาลก็เซทหลา
โจ...มือของเขารีบคว้าเอวเธอเอาไว้ในเสี้ยววินาทีนั้น...มือของน้ำตาลก็คว้าที่คอของเขาเพื่อพยุงตัวเองร่างเล็ก ๆ ของเธอหมุนเข้ามาที่อกของเขาทันที แรงเบรกทำให้โจที่กำลังยืนขึ้นและยังทรงตัวไม่ได้...และร่างของน้ำตาลล้มทับเขาทันที จมูกของเธอชนเข้าเต็มๆ ที่แก้มของโจอย่างไม่ตั้งใจทุกอย่างเงียบสงบ...จนมีเสียงหวีดร้องใของผู้โดยสารดังระงมทั้งขบวน กระเป๋าสัมภาระข้าวของหล่นกระจายลงพื้นเต็มช่องทางเดินแคบ ๆ ของขบวนรถ จนเหมือนจะเกิดความวุ่นวายขึ้น โจและน้ำตาลนาทีนั้น....เหมือนทุกอย่างนิ่งสงบโจล้มลงกับพื้นโดยมีร่างสาวสวยบอบบางของน้ำตาลทับอยู่้า สายตาของทั้งสองประสานกันห่างแค่คืบ....ลมหายใจของพวกเขาสาดรดหน้ากันและกันไปมา ด้วยความใ แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ วินาทีนั้นเขาทั้งสอง....ก็ต่างรีบลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน ใบหน้าของน้ำตาลแดงเปล่งขึ้นทันที โจก็ขยับตัวเองให้เข้าที่ ทำตัวไม่ถูกหน้าเขาก็แดงไม่ต่างกันกับเธอ
“น้ำตาลเป็ไงบ้างเจ็บตรงไหนมั้ย” โจถามเธอ
“ไม่ค่ะ...พี่โจน้ำตาลไม่เป็ไร” เธอตื่นจากอาการช็อกเมื่อสักครู่
แต่ใบหน้าของสาวสวยยังแดงระเรื่ออยู่
“พี่โจไม่เจ็บใช่มั้ยคะ” เขาส่ายหน้าสบายๆ ไม่เป็ไร
“น้ำตาลลงสถานีนี้นะคะ” เธอหันมาบอกเขาอีกที
“น้ำตาลขอให้พี่โจโชคดีนะคะ” เธอพูดในขณะที่ยังคงเก้อเขินอยู่ โจยิ้มให้พล้อมโบกมือลา ชายหนุ่มจ้องมองเธอที่กำลังลงจากรถไฟ ก่อนที่น้ำตาลจะหันหน้ากลับมาและส่งรอยยิ้มสุดท้ายให้เขาอีกครั้ง...... เสียงแตร์รถไฟก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกับเสียงของน้ำตาล
“ฉันจะรอพี่นะพี่โจ” ชายหนุ่มมองปากของเธอแล้วพูดตามปากของน้ำตาล” โชคดีนะพี่โจ” ในขณะที่ขบวนรถเคลื่อนตัวออกจากสถานีลาดกระบังพร้อมมุ่งหน้าสู่สัตหีบเมืองชลบุรีพร้อมเสียงล้อเหล็กที่เบียดกันและเสียงแตร์ดังสนั่นหวั่นไหว!!!!!
5K
