จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        องค์หญิงใหญ่ดึงความคิดเขากลับมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “ยายเฒ่าไทเฮานั่นต่อสู้แย่งชิงกับข้ามาหลายปี สนุกที่ได้เล่นยิ่งนัก ทว่าตอนนี้ข้าไม่อยากเล่นแล้ว แคว้นเซวียนมีฮ่องเต้หญิงอีกสักคนก็ไม่เลว” 

        เซียวจ่างเฟิงก้าวขึ้นไปข้างหน้าทันที เขาทูลด้วยท่าทีร้อนใจ “องค์หญิงโปรดคิดให้รอบคอบ...…” 

        “อืม คิดรอบคอบแล้ว” องค์หญิงใหญ่มองเขาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าเพียงแค่คิดดูเท่านั้น เซียวไท่เว่ยไม่ต้องกังวล” 

        เซียวจ่างเฟิงยิ่งกระวนกระวายใจ เขาเอ่ยอย่างอดกลั้น “องค์หญิง ในเมื่อตอนนี้พระองค์เอ่ยปากออกมาแล้ว เช่นนั้นเราเปลี่ยนแผนเถิด กระหม่อมคิดดีแล้ว หากเรา...…” 

        “เซียวไท่เว่ย...…” องค์หญิงใหญ่ไม่ปล่อยให้เขาพูดออกมา นางเพียงแค่เรียกเสียงเบา จากนั้นจึงแตะริมฝีปากแล้วเอ่ยด้วยอารมณ์ขัน “วันนี้ข้าเมาเล็กน้อย ค่อยคุยเรื่องสำคัญหลังข้าออกจากตำหนักเถิด” 

        เช่นนี้ก็เท่ากับว่าเป็นการเชิญแขกออกไป 

        เซียวจ่างเฟิงระงับโทสะในใจและจำใจถอยออกไปเงียบๆ 

        ท่าทีที่องค์หญิงใหญ่แสดงออกมาชวนให้รู้สึกคาดไม่ถึงจริงๆ หากไม่ใช่เพราะเซียวจ่างเฟิงรู้ดีว่าข้างกายองค์หญิงใหญ่มีเพียงแค่ตนเองที่ใช้การได้ เขาคงสงสัยจริงๆ ว่าองค์หญิงใหญ่มีคนใกล้ชิดคนอื่นอยู่แล้ว 

        สุดท้ายแล้วสตรีก็จัดการเรื่องราวได้ตื้นเขินเกินไป นางไม่ดูสถานการณ์ กระทำการโดยใช้อารมณ์ แสวงหาความสุขเพียงชั่วคราว ทว่ากลับลืมสถานการณ์โดยรวม 

        เมื่อก่อนองค์หญิงใหญ่มิได้เป็นเช่นนี้ หรือว่านางมีแผนการอื่นอยู่แล้ว? 

        เซียวจ่างเฟิงนึกถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงวันนี้ทันที องค์หญิงใหญ่เท้าศีรษะมองจวินอู๋เสีย ในใจเขาจึงอดรู้สึกเย็นชาไม่ได้ หรือว่าเป็นเพราะจวินอู๋เสีย? 

        เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสองคนไม่คุ้นเคยกันมากนัก จวินอู๋เสียก็ไม่น่าจะมีอิทธิพลมากเท่าใด 

        เพียงแต่เมื่อนึกถึงพฤติกรรมขององค์หญิงใหญ่ในหลายปีมานี้ เซียวจ่างเฟิงกลับรู้สึกถึงภัยอันตราย  

        แม้นางจะเชื่อใจเขา แต่ก็มีหลายครั้งที่นางถูกบุรุษบำเรอรูปงามยั่วยุจนเกิดช่องว่างกับเขา หากเป็นอดีตจวินอู๋เสียไม่มีอันใดให้ต้องหวาดกลัว ทว่าวันนี้องค์หญิงใหญ่เปิดเผยว่าฝั่งไทเฮาต้องกระทำการบางอย่างเป็นแน่ สถานการณ์ตึงเครียด หากเกิดความผิดพลาดอาจตายทั้งกองทัพ เซียวจ่างเฟิงไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด 

        หากป้องกันได้ก็จะป้องกัน เมื่อถึงยามจำเป็นคงมิอาจเก็บจวินอู๋เสียผู้นี้ไว้ได้! 

        องค์หญิงใหญ่มองห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะพลิกกายเงยศีรษะมองราวบันไดสลักหินหยกหลังม่านด้วยรอยยิ้มเย็นชา  

        เขาคิดว่านางจะอยู่ไม่ได้หากไม่มีเขาหรือ? 

        เขาคิดว่านางจะเป็นหุ่นเชิดเขาไปตลอดชีวิตเช่นนั้นหรือ? 

        นางต้องการให้เขาเห็นว่าผู้ใดกันแน่ที่ขาดซ่งอีเสวี่ยอย่างนางไม่ได้! 

        ...... 

        เช้าวันรุ่งขึ้น ราชโองการของซ่งอี้เฉินในการเลื่อนขั้นเจี๋ยอวี๋ถูกประกาศออกไป โจวหลู่ชิงที่ได้รับข่าวตั้งแต่เนิ่นๆ พาเจียเหรินจื่อ[1]กลุ่มหนึ่งไปที่พำนักของเหลียงเจาอี๋ก่อน จากนั้นจึงไปที่ตำหนักเฟิ่งชัย 

        ตามกฎแล้ว เมื่อเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่หนึ่งก็จะได้นางกำนัลเพิ่มอีกสองคน ยามนี้เหยียนอู๋อวี้ได้เลื่อนสองขั้นติดๆ กัน ตามกฎต้องมีการเลือกผู้ที่ไว้วางใจได้สี่คนไว้ให้เหยียนอู๋อวี้ จากนั้นเขาจึงจากไปอย่างสุภาพนอบน้อมโดยไม่พูดให้มากความอีก  

        เหยียนอู๋อวี้ได้รับคนที่ไว้ใจได้เพิ่มอีกสี่คนในคราเดียวจึงรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง นางเริ่มเตรียมการอีกครั้งทันทีและเพิ่มหน้าที่งานกับตำแหน่งสำคัญให้กับนางกำนัลเหล่านี้ 

        โชคดีที่ตอนแรกตำหนักเฟิ่งชัยมีกำลังคนไม่มากจึงไม่ก่อให้เกิดปัญหาอันใด เพียงแต่สายของแต่ละตำหนักไม่รู้ความเป็นมาของนางกำนัลที่มาใหม่ พวกเขาจึงเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นและยากจะสร้างปัญหาไปสักระยะหนึ่ง ซึ่งช่วยลดแรงกดดันให้เหยียนอู๋อวี้ได้ไม่น้อย  

        คืนนั้นโจวหลู่ชิงปรากฏตัวในตำหนักเฟิ่งชัยอีกครั้งและอาศัยโอกาสนี้เพิ่มของตกแต่งให้กับตำหนักเฟิ่งชัยในการส่งเอกสารที่เหยียนอู๋อวี้ต้องการปะปนมากับหนังสือกองหนึ่งโดยที่ไม่ได้ดึงดูดความสงสัยของผู้อื่น เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยป้าโฉ่วจึงหยิบถุงเงินสองสามใบมอบให้เป็นรางวัล เหยียนอู๋อวี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “ลำบากหัวหน้าโจวแล้ว วันหลังยังต้องพึ่งพาหัวหน้าอีกมาก” 

        คำพูดนี้ของเหยียนอู๋อวี้ด้านหนึ่งหมายถึงข้าวของภายนอกทั้งหลายของตำหนักเฟิ่งชัย ส่วนอีกด้านก็คือเอกสารเหล่านั้น 

        โจวหลู่ชิงไหนเลยจะฟังไม่ออก เขาแสร้งทำเป็นชั่งน้ำหนักแล้วแย้มยิ้มกล่าวว่า “เจี๋ยอวี๋ทรงเลื่อนขั้นนับเป็นโชคดีอย่างยิ่ง ของเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าที่กระหม่อม แต่กระหม่อมยังต้องทูลเจี๋ยอวี๋ว่าของรางวัลเหล่านี้มีบันทึกไว้ในคลังเอกสาร มิอาจเกิดความเสียหายได้ และยิ่งมิอาจใช้ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมได้พ่ะย่ะค่ะ”  

        เหยียนอู๋อวี้พยักหน้าอย่างเข้าใจ โจวหลู่ชิงยังคงสงสัยนาง เขาจึงใช้เรื่องนี้เตือนนางว่าสิ่งของเหล่านี้เป็นของตระกูลอวิ๋น ยามนี้เพียงแค่ให้นางยืม หากใช้ในสถานที่ไม่เหมาะสมก็มีราคาที่ต้องจ่าย 

        แม้วันนั้นนางจะแอบบอกเป็นนัยบ้างแล้ว ทว่ามิได้พูดให้ชัดเจนตั้งแต่ต้นจนจบ โจวหลู่ชิงไม่เชื่อนางก็เป็นเรื่องปกติ เหยียนอู๋อวี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “ของเหล่านี้เดิมทีส่งมอบให้ผู้อื่นไม่ได้ง่ายๆ ข้าไม่เหมือนพวกที่แสร้งทำเป็นใจกว้างมอบของที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ผู้อื่นตามใจชอบ สิ่งของไร้ประโยชน์เพียงใดข้าก็ต้องเก็บไว้ กลับไปข้าจะเก็บเข้าคลังให้เรียบร้อยจะได้ไม่เกิดความเสียหาย” 

        นางกำลังบอกว่าตนเองจะใช้ของในที่ที่ควรใช้และจะไม่ปล่อยให้ผู้ใดพบปัญหา โจวหลู่ชิงเข้าใจความหมายของนางจึงยกมือทูลลาด้วยความนอบน้อม “เจี๋ยอวี๋กังวลมากไปแล้ว กระหม่อมเพียงแค่ทำหน้าที่ตักเตือนตามสมควร เจี๋ยอวี๋โปรดอภัย” 

        โจวหลู่ชิงยังไม่วางใจ เหยียนอู๋อวี้รู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียดจึงแย้มยิ้มกล่าวว่า “ผู้ที่ทำหน้าที่ได้ดีไม่เพียงแต่ไม่ถูกลงโทษ ทว่ายังได้รับรางวัลมากมาย” 

        นางกล่าวพลางหันศีรษะไปส่งสัญญาณให้ป้าโฉ่วนำรางวัลอีกชิ้นที่เตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างดีออกมามอบให้โจวหลู่ชิง ด้านบนมีดอกไม้ไม่ทราบชื่อ รวมกับหญ้าเขียวสองกอ ด้านในเป็นสิ่งของสีขาวเหลืองหนักอึ้ง โจวหลู่ชิงรับมา ก่อนจะขอบคุณอีกครั้งหนึ่งแล้วจากไป 

        คืนนั้นโจวหลู่ชิงปรากฏตัวตามเวลานัดและเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา “นายหญิงต้องการบันทึกประจำวันในอดีตไปเพื่ออันใดหรือ?” 

        เหยียนอู๋อวี้กล่าวว่า “เพียงแค่อยากเข้าใจเรื่องในตำหนักให้มากขึ้นเท่านั้น” 

        โจวหลู่ชิงมิได้ตั้งใจจะข้ามประเด็นนี้จึงจี้ถามทันที “นายหญิงสงสัยเรื่องบางอย่างหรือ?” 

        เหยียนอู๋อวี้ไม่ปิดบังเขา นางพยักหน้าพลางกล่าว “ไม่ผิด ข้าสงสัยฮ่องเต้กับไทเฮา เพียงแต่ข้ายังมิได้ยืนยันเรื่องพวกนี้ จึงไม่ได้บอกท่านเพราะกลัวจะเกิดเรื่องยุ่งยากอื่นขึ้น” 

        โจวหลู่ชิงไม่พอใจในเรื่องนี้นัก หากแต่ไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาจึงจำใจพูด “นายหญิงจะบอกข้าน้อยจริงหรือ?” 

        สีหน้าสงสัยมิได้ถูกปกปิดอีกต่อไป เหยียนอู๋อวี้เงยหน้าขึ้นมองเขาพลางกล่าวว่า “แม้ท่านโจวไม่เชื่อข้าก็ควรเชื่อสิ่งของยืนยันสถานะ หากต้องการ ข้าจะเล่าเรื่องราวบางอย่างให้ท่านฟัง” 

        โจวหลู่ชิงก้มศีรษะเล็กน้อยและจำต้องพูดว่า “ข้าน้อยมิบังอาจ…...” 

        เหยียนอู๋อวี้ถอนหายใจ “ท่านไม่เชื่อข้า แต่ทำอันใดไม่ได้ ข้าเข้าใจดี หวังว่าท่านจะระงับความสงสัยและรอดูว่าข้าจะทำอย่างไรก่อน อย่ายื่นมือเข้ามาพังแผนการของข้า” 

        “ทว่าครั้งนี้ที่นายหญิงเลื่อนขั้นเป็นเจี๋ยอวี๋ได้ก็เพราะช่วยฮ่องเต้ชั่วนั่น” โจวหลู่ชิงกล่าวเสียงเย็นชาโดยมิได้ระงับความสงสัยของตนเอง 

        “ท่านผิดแล้ว” เหยียนอู๋อวี้มองเขาพลางกล่าวด้วยเสียงเย็นชา “ข้ามิได้ช่วยซ่งอี้เฉิน ข้ามีเพียงเส้นทางของซ่งอี้เฉินที่สามารถเดินไปได้เท่านั้น” 

        โจวหลู่ชิงตอบ “นายหญิงจะไม่สนใจโรคระบาดเหอเป่ยเลยก็ย่อมได้ ทว่านายหญิงกลับช่วยซ่งอี้เฉินยึดกรมการคลังให้มาอยู่ในมือเขา” 

        ปีนั้นอวิ๋นฮองเฮาก็ทำเช่นนี้ สุดท้ายเป็นอย่างไร?

เชิงอรรถ

[1] เจียเหรินจื่อ หมายถึง คำที่ใช้เรียกกลุ่มนางกำนัลที่เตรียมจะปฏิบัติหน้าที่ในวังหลวง