พอกลับมาถึงที่พัก ผมลงจากรถ คุณตำรวจก็เดินตามมา โดยไม่ถามอะไรผมสักคำ
“เฮ้อ เป็กูนี่ดีจังเลยเนอะ แค่เดินกลับห้อง ก็มีตำรวจเดินมาส่งถึงที่ห้องเลย” ผมเริ่มบทสนา
“กูอยากรู้ว่าไม่มีกุญแจ มึงจะเข้าห้องยังไง”
“กูบอกไว้เลย ว่ากูปีนหน้าต่างเอา กูลืมบ่อยโว้ย”
“อย่างกับโจร”
“แหม ห้องที่อยู่ก็เป็ห้องกู กูปีนก็ขาของกู ไว้กูปีนพาด ขาหักเมื่อไร กูจะขอให้มึงมาช่วยซ่อม ทั้งขากู ทั้งหน้าต่างเลยนะค๊าบ ไอ้คุณตำรวจ”
“อื้ม”
“มึงเห็นมั๊ย ขอบหน้าต่างเงาวับ กูจะใช้ทางนี้เป็ทางหลักแล้วเนี้ย”
“มึงภูมิใจอะไรของมึง”
“ฮ่าๆๆๆๆ กูถึงห้องแล้ว เข้าห้องได้แล้ว สบายใจมึงเนอะ กูว่ามึงควรกลับ”
“พามึงเที่ยว กูก็เหนื่อยก็ร้อนมั้ย”
“เออ มึงจะเข้ามาก็เข้ามา”
พอเข้าห้อง ผมก็เปิดแอร์ทันที เพราะว่าหอค่อนข้างแคบ ผมให้ไอ้เ้าบ่าวนั่งบนเตียงผม มันก็ไม่มีท่าทางรังเกียจอะไร
ผมก็นั่งลงบนเตียงข้างๆตัวมัน แล้วเปิดมือถือเลื่อนเลื่อนมา
ผมนึกขึ้นได้ว่า มันมาที่ห้อง ผมยังไม่ได้เอาน้ำให้มันดื่มเลย ผมจึงลุกออกจากเตียงเพื่อเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นให้มัน
“อะ มึงกิน” ผมพูดพร้อมส่งน้ำดื่มให้มันหนึ่งขวด
คนร่างใหญ่กระดกน้ำสองครั้งน้ำก็หมดขวดแล้ว
“มึงวางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวกูเก็บเอง” ผมบอกกับมันที่ไม่รู้จะจัดการกับขวดน้ำดื่มอย่างไร
หลังจากนั้นผมก็นอนลงแผร่ลงบนเตียงของผม ได้เ้าบ่าวมันก็นอนลงเอาหัวไว้บนขาข้างหนึ่งของผม
“มึงอยู่แบบนี้ มึงไงกลัวหรอวะ” ครั้งนี้ไอ้เ้าบ่าวเริ่มบทสนทนาก่อน
“มึงจะให้กูกลัวอะไรวะ ไม่มีใครเข้ามาทำอะไรกูหรอก”
“ห้องไม่ได้ล็อก ก็มีขโมยได้”
“ของมีค่าที่สุดในห้องนี้ก็คงเป็กางเกงในกูนี่แหละ กูพึ่งมาอยู่ได้ไม่กี่เดือน จะได้งานหรือป่าวก็ไม่รู้”
“ถ้ามึงได้งานที่นี่ มึงจะยังไม่กลับไปอยู่บ้านใช่ป่าว”
“ใช่อะดิ มึงรู้ไหม แม่กูส่งรูปเตรียมทำเรือนหอมาให้กูแล้วเนี้ย”
หันไปมองดูอีกทีคุณตำรวจผิวคล้ำก็หลับคาขาผมไปแล้ว ด้วยความเพลีย ที่เมื่อคืนนอนดึกแล้วก็ดื่มเยอะ ประกอบกับไอแอร์เย็นๆที่มากระทบตัว ทำให้ผมรู้สึกง่วงและเผลอหลับไปเช่นกัน
สะดุ้งตื่นมาอีกทีก็เกือบจะบ่ายสาม นึกขึ้นได้ว่า ก่อนนอนหลับไอ้คุณตำรวจมันนอนอยู่ที่ขาของผม หันไปดูอีกที ก็ไม่มีแล้ว ... ทำไงดีวะ กูต้องไปแจ้งความตามหาผู้หมวดไหมเนี้ย
ผมงัวเงียเดินไปเข้าห้องน้ำครับ เห็นข้าวหนึ่งกล่อง วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว แหม… จำได้เลยร้านข้าวด้านล่างหอเนี้ย แต่ก็ต้องขอบคุณไอ้ตำรวจล่ะ อุส่ามีน้ำใจซื้อมาให้
ตก่เย็นผมก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมนอนปกติ พรุ่งนี้เป็วันอาทิตย์ บริษัทส่วนใหญ่เขาก็ปิดทำการกันหมดแหละ เลยไม่ได้มีแผนจะไปสมัครงานที่ไหน คงตื่นมานอนดูซีรี่ย์แล้วก็หลับไป แหม ก่อนนอนมองดูโทรศัพท์ มาไลน์เด้งขึ้นมา
ร.ต.ต.ธนัท วิรพลสกุล : ฝันดีนะ
กูเกลียดการบอกฝันดีก่อนนอนของมึง แล้วที่เกลียดกว่าคือการตั้งชื่อไลน์ด้วยยศเต็ม ชื่อเต็มของมึงนี่แหละ กูไม่ตอบ ไม่อ่านด้วย ตอบในใจเอา ถ้าเป็สาวๆ น่ารักๆก็ว่าไปอย่าง
เจ็ดโมงยี่สิบสี่นาที (เสียงโทรศัพท์ดัง … )
ไอ้เห้ !! ใครโทรแต่เช้าวะเนี้ยยยยยยย !!
ร.ต.ต.ธนัท วิรพลสกุล ไอ้สาดดดดดดดดดด
“ฮัลโหล” ผมรับสาย พร้อมพูดอย่างงัวเงีย
[เออ ไอ้ตูมตาม มึงทำอะไรอยู่วะ] คุณตำรวจพูดด้วยน้ำเสียงเ็าเช่นเดิม
“กูนอนอยู่สัด มึงตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นหรอ” ผมตอบด้วยเสียงติดโมโหนิดหน่อย
[ป่าว กูจะซื้อข้าวไปให้มึงกิน กูจะไปกินกับมึงด้วย]
“มึงอยู่ไหน”
[ข้างล่างหอมึงเนี้ย] เชี่ยยยยยยยย
“เออ มึงขึ้นมา”
พอตำรวจตัวสูงเดินขึ้นมาบนห้องมันก็เคาะประตู ผมก็เดินไปเปิดครับ แล้วก็กลับมานอนต่อ โธ่ นี่ยังไม่แปดโมงเลย ใครเขาตื่นกัน
ส่วนไอ้คุณตำรวจ มันก็จัดแจงเอากับข้าวใส่จาน
“มึง ไปอาบน้ำ แล้วมากินข้าว กูหิว” ไอ้ตำรวจสั่ง
“มึงหิวมึงก็กินดิ กูจะนอน”
“กูจะกินกับมึง”
“มึงเป็แม่กูหรอ”
“กูจะไปหาไอ้เท่ห์ มึงจะไปกับกูไหม”
ผมผลักตัวขึ้นอย่างเร็ว เพื่อนนี่แหละที่ผมอยากเจอที่สุด อาจเรียกได้ว่าเป็ที่พึ่งทางใจของผมตอนนี้
“เห้ย!! จริงหรอวะ”
ผมรีบไปอาบน้ำ แล้วมากินข้าวที่คุณตำรวจซื้อมาให้ผม อย่างเร็วจี๋
หอผมกับที่ทำงานไอ้เท่ห์ ใช้เวลาเดินทางประมาณสองชั้วโมง ถ้าใช้รถส่วนตัว ด้วยทางที่ไปเป็ทางต่างจังหวัดและเป็ถนนเส้นหลัก ทำให้วิ่งรถได้คล่องตัว คุณตำรวจรับหน้าที่ขับรถ แมร่ง ขับได้น่ากลัวมากสาด ผมนี่รับหน้าที่เหยียบเบรคแทนมันไปหลายรอบ
“ไอ้เ้าบ่าว กูปวดฉี่ กูบอกให้มึงแวะปั้ม มึงเลยทำไมเนี้ย”
“ปั้มนี้เล็ก ไว้ปั้มหน้า มีมินิมาร์ทด้วย”
“นี่มึงหิวอีกแล้วหรอ”
พอถึงปั้ม ผมก็วิ่งเข้าใส่ห้องน้ำทันที่ เพื่อนรักของผม ให้ผมอั้นจนท่อเกือบแตก
หลังจากเสร็จภาระกิจ ผมก็เดินไปสมทบไอ้คุณตำรวจที่มินิมาร์ทในปั้มน้ำมัน เห็นคุณตำรวจตัวสูงถือตระกล้าใส่ขนมเต็มตระกล้า
“โห่ มึงซื้อเยอะจังวะ” ผมถาม
“เผื่อมึงอะ”
“กูไม่กินโยเกิร์ตผสมวุ้นมะพร้าว”
“กูกิน กูรู้มึงชอบกินนมวัวแดง กูซื้อมาแล้ว”
“แหม มึงนี่มันแสนรู้หูกระดิก”
หลังจากที่จัดการจ่ายเงินเรียบร้อย คุณตำรวจก็รับหน้าที่ขับรถต่อ ผมหยิบป็อกกี้สีชมพูกลิ่นสตอเบอรี่ขึ้นมาเปิดกิน
“กูอยากกินบ้าง” เสียงไอ้คนขับรถพูดขึ้นมา
“เอาดิ” ผมพูดพร้อมยื่นกล่องป๊อกกี้ให้มัน
“ขับรถอยู่ จะจับยังไง” เอ้า เื่มากอีก
…
“ป้อนหน่อย”
ผมจำเป็ต้องหยิบขนมมาหนึ่งชิ้น แล้วคอยเอาไปจ่อที่ปากไอ้ตำรวจ
“หวานจัง” คุณตำรวจพูด
“ก็ขนมหวาน มันก็ต้องหวานป่าววะ” ผมตอบท่าทางกวนๆ
“ไม่ใช่ขนม หมายถึง มึงกับกูเนี้ย”
ผมไม่ได้สนใจอะไรกับคำพูดของมัน แต่กับใจจดใจจ่อกับการหยิบนมวัวแดงกล่องสีเขียวมาเปิดกิน
“กูก็อยากกินบ้าง” เสียงไอ้ตำรวจแทรกขึ้นมาก่อนที่ผมจะเอาหลอดเข้าปาก
“มึงแกล้งกูป่ะเนี่ย” ผมรีบตอบกลับ
“ป่าวก็กูหิว”
“นมวัวแดงของกู ของมึงเป็โยเกิร์ต”
“เออ ก็กูจะกินโยเกิร์ตไง” คือผมต้องป้อนมันอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย
“มึงจอดรถมั๊ย แล้วนั่งกิน” ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงโมโห
“นัดไอ้เท่ห์ไว้เดี๋ยวก็ไปไม่ทัน”
“เออๆ เดี๋ยวกูแกะให้” ผมพูดตัดความรำคาญ
ผมรีบดูดนมวัวแดงของผม ดูดทีเดียวหมดกล่องแมร่ง เพื่อจะผลัดมือไปหยิบโยเกิร์ตของไอ้เ้าบ่าวมาแกะให้มันกิน
“มึงนี่มันเป็ตำรวจจอมจุ้นแท้ๆ เลยเนอะ” ผมบ่นไปด้วย
ผมหยิบช้อนอันเล็กตักโยเกิร์ตป้อนใส่ปากมัน พอกินไปได้สองคำ
เอี๊ยดดดดดด .... !! เชี่ยยยยยยยยย .... !!!!!!!!
“เบรคหาพร่อง” ผมตวาดใส่ไอ้ตำรวจอีกรอบ
“ก็รถคันหน้ามันตัดหน้า”
ยิ่งกว่านั้น โยเกิร์ตที่ผมถืออยู่หกเต็มเป้ามันเลยครับ
“มึงรีบเช็ดเลย มันกำลังจะซึมเข้าไปข้างในแล้ว” มันตวาดผมกลับ
“มึงจอดรถแล้วเช็ดเองดีๆ ไม่ได้หรอวะ”
“รถหลังจี้อยู่ ซ้ายมือรถก็เยอะ”
…
“มึงเช็ดให้กูก่อน มันจะซึมแล้วเนี่ย”
รับผิดชอบการกระทำของตัวเองครับ ผมหยิบกระดาษทิชชู่กล่องที่วางอยู่ในรถอยู่แล้วขึ้นมาสองสามแผ่น แล้วซับเข้าไปตรงกลางเป้ากางเกงของคุณตำรวจ เป็ครั้งแรกในชีวิตที่มือผมได้เข้าใกล้เป้าของผู้ชายคนอื่นขนาดนี้ ขนลุกสัส ไอ้ตำรวจก็เหลือเกิน ตัวก็ใหญ่แล้วเสือกใส่กางเกงรัด
รู้สึกตัวอีกที รถก็ชะลอตัวจอดลง ไอ้เ้าบ่าวคงหาช่องทาง ขับรถออกมาจอดข้างทางได้แล้ว มันรีบหยิบกระดาษทิชชู่ที่อยู่ที่เดียวกันกับที่ผมหยิบเมื่อกี้ หลายแผ่น แล้วก็ซับไปที่ขากางเกงของตัวเอง
“มึงรู้สึกยังไงบ้างวะที่ได้เข้าใกล้ความยิ่งใหญ่ของกู”
“ไอ้เชี่ย มึงมันกวนตีน”
หลังจากที่จอดรถ ตัวผมจึงขอเป็คนขับรถเอง ตัวไอ้เ้าบ่าวจึงได้นั่งกินขนมอย่างสบายใจ มีบ้างที่มันถามผมว่ากินมั๊ย ผมรีบตอบเลยว่าไม่ กลัวครับ กลัวไอ้ตำรวจจะได้เข้าใกล้ความยิ่งใหญ่ของผมบ้าง
ไอ้ตำรวจสองคนนี้นัดเจอกันที่สนามยิงปืนครับ เสียงดังโป้งปัง ไปหมด ทั้งไอ้เท่ห์และไอ้เ้าบ่าวเมื่ออยู่ในสถานที่แบบนี้แล้ว ท่าทางการวางตัวของมันทั้งคู่ดูแตกต่างจากคนที่ผมรู้จักไปเลย ดูสุขุม ดูมีอำนาจ แปลกๆ
หลังจากที่ไอ้เท่ห์หยิบปืนให้ไอ้เ้าบ่าว พร้อมลูกะุ แล้ว ไอ้เ้าบ่าวแยกะุออกจากตัวปืนอย่างระมัดระวัง โดยเก็บกระบอกปืนใส่กระเป๋าเหน็บข้าง แล้วเดินมาหาผม
“เดี๋ยวกูจะไปประชันความแม่นกับไอ้เท่ห์ด้านใน มึงจะไปด้วยกันไหม” ไอ้เ้าบ่าวถามผม
“ไปดิ กูอยากเชียร์เพื่อนกู”
“มึงก็เชียร์กูด้วยนะ”
“เออ กูก็เชียร์ทั้งคู่แหละ เพื่อนกันทั้งนั้น”
“ด้านในเสียงดัง มึงใส่ไอ้นี่ไว้นะ” ไอ้เ้าบ่าวพูดพร้อมหยิบที่ครอบหูใส่ให้ผม
“เออ จริงๆกูใส่เองก็ได้”
“ได้ไงล่ะ ก็ไอ้เท่ห์บอกให้กูดูแลมึง”
“ไอ้ตาม หูฟังที่มึงใส่ เวลาที่มีเสียงปืนดังๆมันจะตัดเสียงปืนออกอัตโนมัติ แต่ถ้ามีคนคุยกับมึง แค่พูดเบาๆ เสียงมันก็ชัดแล้วนะ” ไอ้เท่ห์พูดขึ้นมา
“จริงหรอวะ” ผมตอบรับคำพูดของเพื่อน
“เพื่อนกูนี่ดูแลมึงดีจริงๆ” ไอ้เท่ห์พูดพร้อมกอดคอไอ้เ้าบ่าว
เราทั้งสามคนเดินเข้าไปในสนามยิงปืน ผมก็ได้แต่ดูมันทั้งคู่แข่งยินปืนกันครับ หลังจากที่ยิงเสร็จ มันก็ไปเก็บเป้ากระดาษมานับคะแนน แน่นอนครับ ไอ้เ้าบ่าวเป็ฝ่ายได้คะแนนมากกว่า ซึ่งก็ตามประสบการณ์ของมันแหละครับ ผมก็ไม่รู้ว่ามันนับกันยังไง เข้าไม่ถึงเหมือนกัน
หลังจากเสร็จภารกิจ ผมกับไอ้เท่ห์ก็ร่ำลากัน ไอ้เท่ห์ก็ยังย้ำกับไอ้เ้าบ่าวว่าให้ดูแลผมดีๆ ซึ่งกูก็ดูแลตัวเองได้ไหมล่ะไอ้เพื่อนรัก แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรไปครับ ไอ้เ้าบ่าวมาส่งผมที่หอ เรานั่งกินข้าวกันหน้าหอผม ก่อนที่คุณตำรวจคนเก่ง จะกลับแฟลตมันไป
วันจันทร์เก้าโมงกว่าๆ (เสียงโทรศัพท์ดัง… อีกแล้ว)
ผมแต่งตัวเสร็จ กำลังจะหยิมโทรศัพท์ เพื่อออกไปหาสมัครงานพอดี แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ชื่อคุณตำรวจนะครับที่โทรมา แต่กลับเป็เบอร์แปลกที่โทรมา
“สวัสดีครับ” ผมพูดเมื่อนำโทนศัพท์แนบหู
“สวัสดีค่ะ น้องตามใจหรือป่าวคะ”
ตามใจคือชื่อจริงของผมครับ ไม่รู้ทำไมแม่ถึงชอบคำว่าตาม ชื่อเล่นก็ตูมตาม ชื่อจริงก็ตามใจ แต่ไม่เห็นจะตามใจลูกชายสุดหล่ออย่างผมเลย
“พูดสายครับ”
“พี่โทรจากโรงงานเบียร์ ที่น้องเคยมาสัมภาษณ์ตำแหน่งเ้าหน้าที่บุคคลนะคะ วันนี้พี่จะโทรมาแสดงความยินดี ผลการสัมภาษณ์งานผ่านนะคะ แต่ก่อนจะเข้าทำงานน้องต้องไปตรวจสุขภาพก่อนเข้างานมายื่นวันที่เริ่มงานนะคะ รายละเอียดทั้งหมดพี่ส่งให้ทางอีเมลที่น้องเขียนในใบสมัครนะคะ หากมีข้อสงสัยสามารถโทรหาพี่ได้ค่ะ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะ”
“ขอบคุณมากครับ”
หลังจากที่พี่เขาวางสายไป ผมรู้สึกตื่นเต้นมากๆ ใจเต้นรัวไม่เป็จังหวะ ในที่สุดก็ได้งานทำ และเป็งานที่อยากทำมากๆด้วย ดีใจโว้ยยยยยยยยย ได้งานแล้วโว้ยยยยยยยยยยย
คนแรกที่ผมคิดถึงคือแม่ผมนั่นเอง ตื่นเต้นมากกกกก แม่ต้องดีใจกับผมแน่ๆเลย
โทรศัพท์ของผมที่อยู่ในมือ ผมรีบเปิดหน้าจอแล้วกดโทรไปหาแม่
ตื๊ด ... ตื๊ด ...
[ฮัลโหลว่าไง] แม่แกรับโทรศัพท์พร้อมกับพูดตามประสาคนต่างจังหวัด
“แม่ สบายดีไหมครับ”
[ไม่ค่อยสบาย คิดถึงลูก]
“โห่แม่ อย่าพูดแบบนี้สิ ที่โทรไปตามมีข่าวจะบอก”
[อะไร จะกลับมาเมื่อไร มีค่าน้ำมันป่าว จะได้โอนไปให้]
“คงยังไม่ได้กลับครับแม่ พอดีผมได้งานทำแล้ว”
[อ้าว ได้งานทำแล้วก็มีเงินใช้เองแล้วสินะ งั้นแม่ไม่โอนไปให้แล้วนะ ไม่กลับก็ไม่ต้องกลับ อยากกลับตอนไหนก็โทรมาแล้วกัน]
“เดี๋ยวสิ แม่ ... แม่ครับ”
[ตื๊ด ... ตื๊ด ...]
โอ้ยยยยย เอาไงดีวะเนี่ย เงินในบัญชีก็พอมีอยู่หรอก แต่กว่าเงินเดือน เดือนแรกจะออก ต้องไม่พอจ่ายค่าหอแน่เลย ขาขึ้นมาก่ายหน้าฝากอีกแล้ว
ผมเปิดอ่านอีเมลที่พี่ฝ่ายบุคคลโทรมา โชคดีที่การตรวจสุขภาพก่อนเข้างานไม่เสียเงิน โดยบริษัททำการออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ ผมลองเปิด GPS ดู ปรากฎว่าโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากหอผม และอยู่ไม่ห่างจากที่ทำงานได้เ้าบ่าวเพียงแค่มีห้างสรรพสินค้าขั้นกลาง ในเมลยังเขียนอีกว่า โรงงานมีสวัสดิการหอพักให้ด้วย ซึ่งหากสนใจอยู่ ก็แค่ตอบกลับอีเมลเขาไป พร้อมระบุวันที่จะเข้าไปอยู่
Azzzzzzzzzzz ไอ้อั้มโทรมา
“เออ ว่าไงเพื่อน”
[เป็ไงบ้างมึง ไปสมัครงานอีกมั๊ยวันนี้]
“เออ กูได้งานแล้ววะ”
[เห้ย ยินดีด้วย ที่ไหนวะ]
“โรงงานผลิตเบียร์ ที่กูเคยเล่าให้ฟัง ที่กูอยากทำอะ ตำแหน่งบุคคลด้วย”
[เห้ย เจ๋งเหมือนกันนี่มึง แต่น้ำเสียงมึงไม่ดีใจเลยวะ]
“แม่กูอะดิ บอกว่าทำงานก็มีเงินแล้ว เขาก็จะไม่ส่งให้กูแล้ว”
[เชี่ยแล้วมึง]
“เออดิ เงินเดือนที่กูได้มันก็เยอะอยู่แหละ แต่กว่าเงินเดือนจะออก กูได้โดนไล่ออกจากหอก่อนพอดี”
[มึงอย่าคิดมาก แม่มึงอาจจะพูดด้วยอารมณ์โมโห ส่วนเื่เงิน มึงยืมกูก่อนก็ได้]
“ขอบใจมากมึง” แต่ผมไม่ชอบยืมเงินใครใช้ครับ "แต่พอดีกูเห็นเขามีสวัสดิการหอพัก กูว่าจะเข้าไปอยู่วะ"
[เออ แล้วแต่มึง ถ้าขาดเหลือยังไงบอกกูได้นะ ถ้ากูช่วยได้กูก็ยินดี]
“เออ ขอบใจมากวะ”
เมื่อได้งานทำแล้ว ผมก็ไม่จำเป็ต้องขับรถไปหางานแล้วครับ ผมหันกลับมานอนที่เตียงกำลังจะเปิดหนังดในอินเตอร์เน็ตดู แต่แล้ว ...
Azzzzzzzz…
ไอ้เ้าบ่าวโทรมาอีกแล้ว
“เออ ว่าไง มึงไม่ทำงานหรอวะ”
[ทำ แต่ตอนนี้ว่าง ได้ข่าวว่ามึงได้งานทำแล้วนิ]
“เออ ข่าวไวจังวะ ใครบอกมึงเนี่ย”
[กูก็รู้ของกูเอง ช่างเหอะ แล้วเริ่มงานเมื่อไร]
“วันจันทร์หน้าวะ แต่กูต้องไปตรวจร่างกายก่อน กูกะว่าจะไปพรุ่งนี้”
[ตรวจที่ไหน]
“โรงพยาบาลข้างๆที่ทำงานมึงอะ”
[มึงไม่มาวันนี้เลยวะ ่บ่ายกูลาไว้พอดี จะได้ไปเจอมึงด้วย]
“จะทันหรอมึง”
[นี่มันพึ่งสิบโมงมั๊ย]
“เออๆ ไปก็ไป”
[มึงเอารถมาจอดที่ห้างนะ มาถึงก็ไลน์บอกกู มึงเดินไปยื่นเอกสารที่โรงพยาบาลก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูตามไป]
“เออ”
หลังจากวางสายจากไอ้เ้าบ่าวผมก็ดีดตัวขึ้นจากเตียง พร้อมกับกระเป๋าและกุญแจรถ เพื่อขับที่โรงพยาบาล
ผมทำอย่างที่ไอ้คุณตำรวจแนะนำ ขับรถมาจอดที่ห้างเพราะที่จอดสะดวกสบายมากกว่า ก่อนที่ผมจะลงจากรถ ผมก็ไลน์บอกไอ้ตำรวจไว้ แล้วก็เดินมายื่นบัตรประชาชน แจ้งเหตุผลที่เข้ามาในโรงพยาบาลให้พี่พยาบาลคนสวยฟัง พี่เขาก็ซักประวัติผมอยู่พักหนึ่ง แล้วให้ผมนั่งรอ
นั่งรอสักครู่ อยู่ดีๆเหมือนสายตารอบๆผมก็พร้อมกันมีเป้าหมายไปที่จุดเดียว ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขามองอะไรกัน จึงต้องมองไปจุดเดียวกับเป้าสายตาทั้งหลายนั่น โอ้โห่ เพื่อนกูเองครับ แหม กูถึงว่าผู้หญิงสองคนข้างๆมองไปยิ้มไป พี่พยาบาลคนสวยที่ซักประวัติผมเมื่อกี้ก็ด้วย
ไอ้เ้าบ่าวเดินมาในเครื่องแบบตำรวจ แปลกตาจากที่ผมเคยเห็น ซึ่งปฏิเสธไม่ได้เลยว่าดูดี ความตัวสูงของมันเมื่อใส่รองเท้าที่เป็เครื่องแบบแล้วทำให้มันดูสง่าขึ้นไปอีก เครื่องแบบรัดรูปที่คุณตำรวจหลายๆคนใส่แล้วพุงล้ำหน้า แต่กลับมันใส่แล้วดูเอวบางไปเลย ผิวสีเข้มของมันดูเข้มขรึมเหมาะกับชุดที่มันใส่มากๆ บนบ่าประดับด้วยดาวข้างละหนึ่งดวงแสดงสถานะนายร้อยจบใหม่ ผมทรงหัวเกรียนเมื่อใส่หมวกของตำรวจที่เขาเรียกกันว่าทรงหม้อตาลแล้วยิ่งดูเข้ากันแถมเสริมจมูกของมันให้ดูโด่งขึ้นมาอีก ดวงตาดุกลมโตล่างคิ้วเข้มหนาทั้งสองข้างกำลังมองมาที่ผม
เชี้ยยยย มึงเป็เป้าสายตาขนาดนี้ ไม่ต้องเดินมาหากูก็ได้ กูอายคนอื่นเขา
และแล้วไอ้เ้าบ่าวก็เดินมาที่ผม พร้อมกล่าวคำทักทาย
“ไง ไอ้หนู รอพี่นานมั้ยจ๊ะ”
“หนูพ่อง มึงไม่คิดอยากเปลี่ยนชุดก่อนมาหากูบ้างหรอ” ผมตอบกลับ
“ก็พึ่งเลิกงาน แล้วก็เดินมาเลย”
“เออ เป็เป้าสายตาสัด”
“แล้วธุระใกล้เสร็จยัง”
“รอเจาะเื แล้วก็เข้าห้องตรวจ”
“ไม่น่านาน กลางวันไปกินข้าวกับกู”
ใช้เวลาไม่นานผมก็ตรวจร่างกายเสร็จ หลังจากตรวจสอบเอกสารผมก็เดินกลับมาที่ห้างที่ผมจอดรถพร้อมไอ้เ้าบ่าว แต่ผมยังไม่กลับครับ เพราะหิว ไอ้ตำรวจชวนผมไปกินข้าวในห้าง ซึ่งเป็ร้านอาหารญี่ปุ่น ต่างคนต่างสั่ง
“แล้วมึงเอาไงต่อวะ ได้งานแล้วก็อยู่ที่นี่ไม่ไปไหนแล้วใช่ไหม” ไอ้เ้าบ่าวถามผม เพราะความเป็ห่วงมั้ง
“เออ ก็คงต้องอยู่แหละ แต่กูโทรหาแม่กู เหมือนเจาจะโกรธ ที่กูได้งานแล้วไม่กลับไปอยู่บ้าน เลยพลานไม่ส่งเงินมาให้กูเลย”
“มึงใช้เยอะไหม กูมีให้ยืมนะ มึงมีเมื่อไหร่ค่อยคืน”
“กูไม่ได้ต้องใช้อะไร ใช้แค่กินไปวันๆ แต่พอดีกูไม่มีค่าหอเท่านั้นแหละ ซึ่งกูกะว่ากูจะเข้าไปอยู่หอในโรงงาน”
“อ่อ ย้ายของวันไหนล่ะ กูช่วยไหม”
“กะว่าวันศุกร์นั่นแหละ มึงไม่ต้องมาใจดีช่วยกูหรอกครับไอ้ผู้หมวด กระเป๋ากูสองสามใบ กูจัดการเองได้ แล้วเขาก็ไม่ให้คนนอกเข้าโรงงานด้วย”
“ถ้ามึงทำงานแล้ว เราจะได้เจอกันน้อยลงไหมวะ”
“มึงจะดราม่าทำเชี้ยไร มึงเป็เพื่อนที่อยู่ใกล้กูที่สุดแล้วตอนนี้ เสาร์อาทิตย์กูก็มาเจอมึงได้ มึงต้องเป็คนพากูไปหาไอ้อั้ม ไอ้เท่ห์ ไอ้วิทย์ แล้วก็ไอ้บอลบ่อยๆ”
“เออ มึงอย่าลืมที่มึงพูดแล้วกัน”
524
