บนดาดฟ้าเรือธง "ฉลามโลหิต" ที่กว้างใหญ่ราวกับลานประลองย่อมๆ กลิ่นคาวเืแห้งกรังผสมกับกลิ่นไอเค็มของทะเล สร้างบรรยากาศกดดันที่ทำให้คนขวัญอ่อนอาจเข่าทรุดได้ง่ายๆ
แต่ไม่ใช่สำหรับ เฉินมู่
เด็กหนุ่มในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม เดินขึ้นมาบนเรือด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ราวกับกำลังเดินชมสวนหลังบ้าน โดยมี จางเหว่ย และ ยาสะ เดินประกบซ้ายขวาเป็องครักษ์
ตลอดทางเดิน เหล่าโจรสลัดนับร้อยชีวิตยืนถืออาวุธเรียงราย ส่งสายตาอาฆาตและเสียงขู่คำรามในลำคอเพื่อข่มขวัญผู้มาเยือน แต่เฉินมู่มิได้ปรายตามองพวกมันแม้แต่น้อย สายตาของเขาจับจ้องไปยังบัลลังก์ไม้สักแกะสลักรูปหัวกะโหลกที่ตั้งอยู่กลางดาดฟ้าเรือ
ที่นั่น... เจ๊ใหญ่เจียว นั่งเอกเขนกอยู่ นางถอดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์ออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อเกราะหนังสีแดงรัดรูปที่โชว์เนินอกอวบอัดและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งแกร่งไม่แพ้บุรุษ มือข้างหนึ่งถือถ้วยสุราทำจากกะโหลกมนุษย์ อีกข้างลูบไล้ดาบโค้งใบใหญ่ที่วางพาดตัก
"ใจกล้าดีนี่..." เจ๊ใหญ่เจียวเอ่ยเสียงแหบห้าว "ปกติพวกพ่อค้าที่ขึ้นเรือข้า มักจะปัสสาวะราดกางเกงั้แ่ก้าวแรก"
"ข้ามิใช่พ่อค้าทั่วไป เจ๊ใหญ่" เฉินมู่ประสานมือคารวะพอเป็พิธี "ข้าคือคู่ค้า ที่จะมาทำให้ท่านรวยยิ่งกว่าฮ่องเต้"
"ปากหวาน..." เจ๊ใหญ่เจียวหัวเราะเสียงดัง นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินนวยนาดลงมาจากบัลลังก์ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวกวาดมองไปที่ ยาสะ
นางเดินวนรอบตัวยาสะ ใช้นิ้วชี้ที่มีเล็บยาวแหลมคมกรีดกรายไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าสีน้ำผึ้ง ลากผ่านร่องกระดูกสันหลังลงไปถึงขอบกางเกงเอวต่ำ
ยาสะขนลุกเกรียว เกร็งกล้ามเนื้อแน่น ขบกรามจนเป็สันนูน หากไม่ใช่เพราะคำสั่งของเฉินมู่ นางคงหักนิ้วแม่เฒ่าคนนี้ไปแล้ว
"ม้าเทศตัวนี้พันธุ์ดี..." เจ๊ใหญ่เจียววิจารณ์เหมือนดูสินค้า "กล้ามเนื้อแน่น ผิวสวย... เ้าซื้อมาราคาเท่าไหร่?"
"หนึ่งพันห้าร้อยตำลึงทอง" เฉินมู่ตอบ
"แพงบัดซบ!" เจ๊ใหญ่เจียวแค่นเสียง "แต่ก็คุ้ม... ถ้าเอาไปขายต่อที่หอนางโลมในเมืองหลวง คงได้ราคางาม"
นางหยุดยืนตรงหน้าเฉินมู่ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน
"เข้าเื่เถอะ ไอ้หนู... เ้าบอกว่ามี 'ข้อเสนอ' แลกกับการเปิดเส้นทางเดินเรือค้าเกลือ"
นางแสยะยิ้มที่มุมปากที่มีรอยแผลเป็
"ถ้าข้อเสนอไม่ถูกใจข้า... ข้าจะยึดเรือเ้า ริบสินค้าเ้า และจะเอา 'ม้าเทศ' ตัวนี้มาเป็ของเล่นแก้เหงาคืนนี้ ส่วนเ้ากับไอ้ั์นั่น... ข้าจะโยนลงบ่อฉลาม"
เฉินมู่ยิ้มตอบอย่างใจเย็น เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ...
พวกโจรสลัดรอบข้างชักดาบเสียงดัง เคร้ง! เตรียมพร้อมทันที
แต่สิ่งที่เฉินมู่หยิบออกมา มิใช่อาวุธ... แต่เป็ "ถุงหนังใบเล็ก"
เขาโยนถุงหนังนั้นให้เจ๊ใหญ่เจียว
นางรับไว้ด้วยมือเดียว เปิดปากถุงออกดมกลิ่น... กลิ่นฉุนกึกแบบกำมะถันและดินประสิวเตะจมูก
"นี่มัน..." ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
"ดินประสิวบริสุทธิ์เกรดเอ จากเหมืองลับในเสฉวน" เฉินมู่เฉลย "ข้าผูกขาดสัมปทานไว้แล้ว"
"เ้าคงรู้ดีว่า ่นี้ราชสำนักซ่งคุมเข้มเื่ดินประสิว เพื่อป้องกันพวกฏและมองโกล... ทำให้ราคาในตลาดมืดพุ่งสูงขึ้นสิบเท่า"
เฉินมู่กางพัดจีบออกโบกเบาๆ
"ปืนใหญ่บนเรือท่าน... มีแต่ลูกเหล็ก แต่ขาดดินขับดินะเิ มันก็เป็ได้แค่ท่อนเหล็กประดับเรือมิใช่รึ?"
เจ๊ใหญ่เจียวกำถุงดินประสิวแน่น นางรู้สถานการณ์ดี กองเรือของนางเริ่มขาดแคลนดินปืน ทำให้เสียเปรียบเวลาปะทะกับเรือหลวง
"เ้ามีของพวกนี้เท่าไหร่?" นางถามเสียงเครียด
"มากพอที่จะทำให้ท่านถล่มกองเรือหลวงได้ทั้งกองทัพ" เฉินมู่ตอบเสียงดังฟังชัด "และข้าพร้อมจะส่งให้ท่าน 'ทุกเดือน' ในราคาทุน"
"แลกกับอะไร?"
"แลกกับการที่เรือแปะตรา 'สกุลเฉิน' ของข้า สามารถเข้านอกออกในน่านน้ำของท่านได้อย่างอิสระ... และท่านต้องช่วยคุ้มกันเรือข้าจากโจรสลัดกลุ่มอื่น"
ข้อเสนอนี้หอมหวานยิ่งนัก ได้ทั้งดินปืนราคาถูก และได้พันธมิตรที่มีเงินหนา แต่เจ๊ใหญ่เจียวเป็จอมโจร นางย่อมไม่ยอมเสียเปรียบง่ายๆ
"ข้อเสนอดี..." นางเดินกลับไปนั่งที่บัลลังก์ ไขว่ห้างโชว์ขาอ่อนที่เต็มไปด้วยรอยสัก "แต่ยังไม่พอ"
"ข้า้าส่วนแบ่งกำไรจากการขายเกลือ... สามส่วน"
"มากไป" เฉินมู่ตอบทันควัน "ข้าให้ได้แค่หนึ่งส่วน"
"สองส่วน!" เจ๊ใหญ่เจียวตบที่วางแขน "และข้า้า... แม่ม้าเทศตัวนั้น"
นางชี้นิ้วไปที่ยาสะ
"ทิ้งนังนั่นไว้ให้ข้าคืนนี้... ข้าอยากลองลิ้มรสสาวผิวสีน้ำผึ้งดูบ้าง ว่าจะน่าเล่นด้วยแค่ไหน ถ้าเ้าตกลง พรุ่งนี้เช้าเ้าเอาใบผ่านทางไปได้เลย"
ยาสะหันขวับมามองเฉินมู่ด้วยแววตาตื่นตระหนก นางเป็ทาส... นางรู้ดีว่าการถูกใช้เป็สิ่งของแลกเปลี่ยนคือเื่ปกติ แต่ลึกๆ แล้ว นางหวังว่านายท่านคนนี้จะต่างออกไป
เฉินมู่หุบพัดจีบดัง พรึ่บ
เขาเดินเข้าไปหายาสะ เอื้อมมือไปโอบเอวคอดกิ่วของนาง ดึงเข้ามาชิดกายเพื่อแสดงความเป็เ้าของ
"เสียใจด้วย เจ๊ใหญ่..."
เฉินมู่สบตาราชินีโจรสลัดด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้น
"เกลือ... ข้าแบ่งกำไรให้ท่านได้"
"ดินปืน... ข้าหาให้ท่านได้"
"แต่คนของข้า..." เฉินมู่กระชับมือที่เอวยาสะแน่นขึ้น "ไม่ใช่สินค้าที่จะเอามาต่อรอง"
"ถ้าท่านอยากได้นาง... ก็ต้องข้ามศพข้ากับไอ้ั์นี่ไปก่อน"
จางเหว่ยที่ยืนเงียบมานาน ขยับตัวก้าวขึ้นมา เกร็งลมปราณจนเสื้อผ้าสั่นไหว มือจับด้ามมีดปังตอแน่น รังสีสังหารแผ่พุ่งจนพวกโจรสลัดรอบข้างต้องถอยกรูด
บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายที่กำลังจะขาดผึง
เจ๊ใหญ่เจียวจ้องมองเฉินมู่นิ่งนาน... ก่อนจะะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น
"ฮ่าๆๆๆ! ไอ้เด็กบ้า! เ้ามันบ้าจริงๆ!"
นางหัวเราะจนตัวงอ ตบเข่าฉาดใหญ่
"ข้าล้อเล่นหรอกน่า! ข้าไม่นิยมกินของเหลือจากใคร... แต่ข้าแค่จะลองใจเ้าดู"
นางลุกขึ้นเดินมาตบไหล่เฉินมู่แรงๆ จนเขาเซเล็กน้อย
"คนที่จะทำการใหญ่ร่วมกับข้า ต้องใจถึงและรักลูกน้องแบบนี้แหละ! ข้าตกลง! กำไรหนึ่งส่วน และดินปืนราคาทุน!"
"คืนนี้พวกเ้าพักบนเรือข้า! เราจะฉลองพันธมิตรใหม่กันให้เมาหัวทิ่ม!"
เจ๊ใหญ่เจียวหันไปะโสั่งลูกน้อง "เฮ้ย! เอาเหล้าที่ดีที่สุดออกมา! แล้วเตรียมสาวๆ สวยๆ มาปรนนิบัตินายน้อยเฉินกับพี่ชายั์ด้วย!"
ยาสะที่ยืนเกร็งจนตัวแข็ง ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา นางเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเฉินมู่... หัวใจที่เคยด้านชาของนาง เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง
เขา... ไม่ยอมขายข้า
เฉินมู่หันมายิ้มบางๆ ให้ผู้คุ้มกันสาว
"เห็นไหม... ข้าบอกแล้วว่าข้าเป็พ่อค้าที่ยุติธรรม"
"แต่คืนนี้... เ้าต้องดื่มเป็เพื่อนข้านะ ยาสะ"
2K
