" รูปที่มีเรากับฝ้ายอยู่ด้วยกัน "
เรานั่งทบทวนแล้วนึกย้อนความทรงจำทั้งหมดขึ้นมาใหม่ มั้งยังได้ฟังจากปากของหนิงเพื่อนสนิทที่เราเชื่อใจมากที่สุดและเป็คนรู้ทุกเื่ราวตลอดความทรงจำที่หายไป ถึงแม้ว่าเราจะจำไม่ได้เหมือนเดิมแต่เราก็ยังหวังว่าคงจะยังมีความทรงจำที่ดีต่อกันเป็สิ่งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง
" พี่อย่าใจดีกับใครนอกจากหนูได้ไหม "
.
.
.
" พี่สัญญากับหนูได้ไหมว่าจะดูและหนูให้ดีกว่าเดิม "
.
.
.
" พี่ไม่โกรธหนูใช่ไหม "
ท่ามกลางฝนที่ตกหนักและเรากำลังนอนหลับความรู้สึกแบบเดิมมันก็กลับมาพร้อมกับฝนแต่สิ่งที่ขาดหายไปคือคนๆนั้น คนที่เราไม่มีโอกาสที่แม้แต่จะขอโทษ ไม่มีโอกาสที่จะเข้าไปง้อ ไม่มีโอกาสที่แม้แต่จะเดิมเข้าไปหาหรือใกล้ชิดและเขาคนนั้นคือฝ้าย เราจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมดรวมทั้งคนที่ทำร้ายเราในวันนั้นแต่เราก็ไม่คิดที่จะไปชำระแค้นอะไรเพราะสุดท้ายเราก้คือคนที่ผิดอยู่ดี เราพยายามที่จะตามหาฝ้ายไปที่ห้องก็ไม่เจอและถามเพื่อนสนิททั้งสองของฝ้ายเราก็ได้รู้ว่าฝ้ายกลับบ้านที่ต่างจังหวัดไปนานแล้วแต่สิ่งที่เรารู้สึกว่าซวยที่สุดเพราะปีสี่ทั้งหมดสอบไฟนอลตัวสุดท้ายไปนานแล้ว เราคงไม่มีโอกาสที่จะได้เจอฝ้ายอีกแล้ว ตลอดไป.............
1 ปีต่อมา งานรับปริญญา
วันนี้เราดีใจที่เห็นนักศึกษาในสังกัดเรียนจบและรับปริญญาซึ่งมันก็น่าภาคภูมิใจที่เราได้ส่งคนของเราสู่สังคมแต่มีแค่บางเื่ที่เราอยากจะทำให้จบนับั้แ่นั้นเราก็ไม่ได้ข่าวของฝ้ายอีกเลยจนเราได้ข่าวจากเพื่อนสนิทอย่างหนิงว่าฝ้ายจะเข้ารับปริญญาซึ่งมันก็คือวันนี้
อิง/ภา : อาจารย์ค่ะ
นุ่น : อ้าวมาแล้วหรอ? โห้ดูดีกันทุกคนเลยมีภูมิฐานสุดๆต่างจากตอนเรียนลิบลับเลย
อิง : พวกหนูก็แต่งตัวปกตินะ
นุ่น : อาจารย์หยอกเล่นน่า (มองไปรอบๆ)
ภา : อาจารย์มองหาฝ้ายใช่ไหมค่ะ
นุ่น : อืม ปกติเห็นมาด้วยกันไม่ใช่หรอแล้วนี่หายไปไหนล่ะ?
ภา : ออ ฝ้ายมันบอกว่าคงเข้ามารับปริญญาไม่ได้ค่ะ เห็นว่ามีธุระด่วนมาก
นุ่น : อ้าวหรอ? ถ้างั้นอาจารย์ขอตัวก่อนนะ
สุดท้ายสิ่งที่ตั้งใจและตั้งหวังรอคอยมาก็ผิดหวังเพราะฝ้ายไม่มา เื่ของเรามันคงจะจบลงแล้วสินะ
/////
อิง : นี่ฝ้ายออกมาเถอะอาจารย์ไปแล้ว
ภา : แกเนี่ยนะฝ้ายจะหลบหน้าอาจารย์ไปทำไมว่ะ ไม่คิดว่าอาจารย์จะรอแกบ้างหรอ?
ฝ้าย : ใช่ ฉันอยากหลบหน้า ฉันไม่อยากให้พี่เขาเจ็บอีก
อิง : งั้นก็แล้วแต่แกละกัน ถ้างั้นเดี๋ยวเจอกันที่สระน้ำนะ
ฝ้าย : อืมงั้นฉันไปรอนะ
/////
เรายอมรับว่าเราเป็คนลืมยาก เป็คนจมปลักในอดีต เป็คนที่ไม่ยอมเปิดใจให้ความรักใหม่ๆเข้ามาในชีวิต เอาแต่รอคอยความหวังแบบลมๆแล้งๆมองดูแต่รูปถ่ายเดิมๆแล้วก็เพ้อฝันไปวันๆ ด้วยความที่เป็แบบนี้เราก็ต้องหาสถานที่ฮีลใจเราก็เดินรอบๆสระน้ำกลางมอทุกวันและวันนี้ก็เหมือนเดิมทุกครั้งที่เราคิดถึงเขาเราก็จะมาเดินแบบนี้เป็ประจำ แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิมเพราะสายตาเรากลับจ้องมองไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เหมือนกำลังยืนรอใครสักคนและผู้หญิงคนนั้นก็เป็คนที่เรารอมานาน..........
นุ่น : ฝ้าย
ฝ้าย : พี่นุ่น
นุ่น : เป็ยังไงบ้าง สบายดีไหม
ฝ้าย : หนูสบายดีค่ะอาจารย์
นุ่น : ทำไมต้องเรียกว่าอาจารย์ด้วย เราสองคนเป็แฟน
ฝ้าย : แต่ถึงยังไงหนูกับพี่ก็เลิกกันแล้ว พี่จำไม่ได้หรอ?
นุ่น : จำได้ แต่วันนั้นพี่ไม่รู้ว่ามันคือการจัดฉากของลูกแก้ว พี่ขอโทษ
ฝ้าย : ไม่ใช่ความผิดของพี่ พี่ไม่ต้องขอโทษหนู
นุ่น : เรากลับมารักกันเหมือนเดิมได้ไหมฝ้าย?
ฝ้าย : หนูไม่กล้า หนูกลัวพี่เจ็บอีก
นุ่น : พี่พร้อมรับความเจ็บนั้นฝ้าย ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ไม่เคยโทษฝ้ายเลยนะ พี่โทษแต่ตัวเอง ทุกอย่างมันคือความผิดพี่ทั้งนั้นไม่ใช่ความผิดฝ้าย
ฝ้าย : แต่หนูก็ไม่อยากเป็คนเปิดแผลเก่าของพี่ ที่พี่ต้องมาเจ็บต้องมาความจำเสื่อมก็เพราะหนูนะ
นุ่น : แล้วฝ้ายจะทิ้งพี่หรอ?
ฝ้าย : หนูตัดสินใจแล้ว
นุ่น : เดี๋ยวฝ้ายอย่าพึ่งไป (จูบ) ไม่ไปได้ไหม?
ฝ้าย : แต่พี่จะเจ็บนะ
นุ่น : พี่บอกแล้วไงว่าพี่พร้อมรับความเจ็บแล้วอีกอย่างเราสัญญากันแล้วว่าจะไม่ทิ้งกันไม่ใช่หรอ?
ฝ้าย : (จูบ) งั้นเรากลับมาคบกันอีกครั้งได้ไหมพี่นุ่น
นุ่น : เรายังคบกันอยู่นะ เราไม่เคยเลิกกัน
ฝ้าย : หนูจะอยู่กับพี่ทุกเวลา
นุ่น : จริงนะ สัญญานะว่าจะไม่ทิ้งกันแบบนี้อีก
ฝ้าย : อืม หนูสัญญา
นุ่น : เลิกร้องไห้ได้แล้วพี่อย่ตรงนี้แล้ว
ฝ้าย : หนูแค่ดีใจที่พี่ยังไม่ลืมหนู หนูนึกว่าพี่จะลืมหนูไปตลอดกาลซะอีก
นุ่น : ใครจะไปลืมคนน่ารักอย่างฝ้ายได้ล่ะ
ฝ้าย : พี่ก็ปากหวานซะไม่เหลือ
นุ่น : กลับกันเถอะมันจะค่ำก่อน เดี่ยวพี่ไปส่ง
ฝ้าย : ค่ะกลับบ้านกัน
ความรักของเราสองคนเริ่มต้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้เริ่มต้นด้วยความรัก
ที่ไม่เป็ " ความลับ " อีกต่อไป
.
.
.จบ
1K
