บทที่ 30 แผนการล้มเหลว
ฮองเฮาจ้องมองหลี่ซื่อร้องไห้คร่ำครวญอย่างหนัก แต่สีหน้าของพระนางก็ยังคงนิ่งเฉยมิบ่งบอกอารมณ์อันใด จนกระทั่งนางหยุดร้องไห้ลง ฮองเฮาจึงได้ตรัสว่า “นี่เป็เพียงคำกล่าวของเ้าเพียงฝ่ายเดียว ข้ามิสามารถนำมาตัดสินได้ เ้ามีหลักฐานหรือไม่ ? ”
หลี่ซื่อรีบตอบกลับทันควัน
“ถึงแม้หม่อมฉันจะมิมีหลักฐาน แต่มีคนเห็นคุณหนูใหญ่ผลักพระนางกุ้ยเฟยตกน้ำเพคะ”
เมื่อนางกล่าวจบนางกำนัลกระโปรงสีแดงก็รีบลุกขึ้นยืน
“ทูลฮองเฮาเพคะ ตอนนั้นหม่อมฉันอยู่ข้างกายของกุ้ยเฟยเพคะ บังเอิญเห็นคุณหนูอัน มิทราบว่าด้วยสาเหตุใด นางก็พุ่งตัวมาทางกุ้ยเฟย แล้วก็ผลักกุ้ยเฟยตกน้ำลงไปเพคะ”
ฮองเฮาทรงทำเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย เมื่อฟังนางกำนัลผู้นั้นกล่าวจบ
“หลี่กุ้ยเฟยยังมิฟื้นอีกหรือ ? เื่นี้ต้องฟังนางที่เป็ผู้เสียหายเสียก่อน”
เมื่อกล่าวถึงผู้เสียหาย ใบหน้าของหลี่ซื่อก็เผยความสะใจขึ้นมาบาง ๆ ดูเอาเถิด ในเมื่อฮองเฮาทรงตรัสว่า หลี่กุ้ยเฟยเป็ผู้เสียหายแล้วเยี่ยงนี้ แสดงว่าต้องทรงเชื่อในคำกล่าวของพวกนางอย่างแน่นอน
หลี่ซื่อที่กำลังดื่มด่ำกับความสุขกลับ มิทันสังเกตเห็นความเย้ยหยันที่แวบผ่านสายพระเนตรของฮองเฮา
หลังผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดหลี่กุ้ยเฟยก็ฟื้นขึ้นมา
“พี่หญิง”
นางมองไปทางหลี่ซื่อ บนใบหน้าไร้เดียงสามีหยดน้ำตาไหลริน ยิ่งทำให้ดูน่าสงสาร
“ข้าเกือบจะมิได้เห็นหน้าท่านอีกแล้ว”
นางหลั่งน้ำตาเสียอกเสียใจ ราวกับพึ่งรอดพ้นจากความตายมาได้
หลี่ซื่อเองก็ร่วมเล่นละครไปกับนางด้วย พี่น้องสองคนพูดคุยกันอยู่สักพัก และได้มีการกล่าวถึงอันหลิงเกอที่เป็ ‘คนร้าย’ ในละครฉากใหญ่นี้ด้วย ผ่านไปสักพักหลี่กุ้ยเฟยจึงได้เงยหน้าขึ้น สายตาทอดมองไปยังฮองเฮาที่ยืนอยู่
“หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮาเพคะ ขอประทานอภัยหม่อมฉันมิทราบว่าฮองเฮาเสด็จมาเพคะ พวกเ้ายังมิรีบนำเก้าอี้มาให้ฮองเฮาทรงประทับนั่งอีก”
ฮองเฮาจ้องมองท่าทีของพวกนางและมิได้หลงไปกับการแสดงฉากใหญ่ของพวกนาง เพียงแค่ตรัสถามด้วยเสียงอันอบอุ่นว่า “นางกำนัลในตำหนักของเ้ากล่าวว่า เ้าถูกคุณหนูอันผลักเ้าตกน้ำ เื่นี้เป็ความจริงหรือไม่ ? ”
“เื่นี้มิอาจโทษนาง”
หลี่กุ้ยเฟยหลับตาลง
“เป็เพราะตำแหน่งที่หม่อมฉันยืนมิดีเอง จึงถูกคุณหนูอันผลักเพียงนิดเดียวก็ตกลงไปในทะเลสาบได้โดยง่าย”
นางตรัสว่ามิได้โทษอันหลิงเกอ แต่สิ่งที่อธิบายมานั้นกลับเป็การยืนยันว่าอันหลิงเกอเป็คนผลักนางให้ตกน้ำในครานี้อยู่ดี
เมื่อได้ฟังนางตรัสออกมา สายตาน่าเกรงขามของฮองเฮามองไปยังหลี่กุ้ยเฟยแล้วตรัสถามขึ้นอีกว่า “ถ้าเช่นนั้น คุณหนูอันคือคนที่ผลักกุ้ยเฟยตกน้ำเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
หลี่กุ้ยเฟยพยักหน้า
“หม่อมฉันรู้สึกว่ามีคนมาผลักหม่อมฉัน แล้วตอนนั้นคนที่ยืนอยู่ด้านข้างหม่อมฉันมากที่สุดก็มีเพียงคุณหนูอันเพคะ”
แต่หลี่กุ้ยเฟยเองยังคงต้องรักษาภาพลักษณ์อันไร้เดียงสาไว้ จึงได้เอ่ยต่อไปว่า “แต่ว่าคุณหนูอันอาจมิได้ตั้งใจ ขอพี่หญิงได้โปรดอย่าโทษนางเลยนะเพคะ”
“จะทำอย่างนั้นได้เยี่ยงไร ? ”
เมื่อได้ฟังหลี่ซื่อก็แสร้งดุหลี่กุ้ยเฟยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วกล่าวเสริมออกมาอีกว่า “ที่ทะเลสาบิซินมีคนยืนอยู่ตั้งมากมาย เหตุใดนางถึงมิผลักคนอื่น แต่ต้องมาผลักเ้าด้วยเล่า ? ”
“ข้าคิดว่าคุณหนูใหญ่คงตั้งใจที่จะลอบทำร้ายเ้า กล้าลอบทำร้ายกุ้ยเฟยถึงในวังหลวง คุณหนูใหญ่คงจะโกรธแค้นข้าอยู่ในใจ จึงได้พาลมาลงที่เ้าด้วย ! ”
คำกล่าวนี้ของหลี่ซื่อเต็มไปด้วยท่าทางของพี่สาวแสนดีที่เป็ห่วงน้องสาว จากนั้นจึงได้ขอร้องฮองเฮาออกมา
“ฮองเฮาเพคะ ตามหลักแล้วคุณหนูใหญ่คือบุตรีของภริยาเอกแห่งจวนโหว ส่วนหม่อมฉันเป็แม่เลี้ยงของนาง จึงมิควรที่จะไปตำหนินาง”
เมื่อนางกล่าวจบจากนั้นจึงหยุดไปครู่หนึ่งและกล่าวต่อด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยโทสะ
“แต่คุณหนูใหญ่กล้าทำร้ายน้องสาวของหม่อมฉัน จิตใจโเี้อำมหิตถึงเพียงนี้ หม่อมฉันทนมิได้จริง ๆ ขอฮองเฮาได้โปรดให้ความเป็ธรรมด้วยเพคะ ! ”
พวกนางสองคน คนหนึ่งเล่นบทไม้อ่อนคนหนึ่งเล่นบทไม้แข็ง กล่าวไปกล่าวมาจนอันหลิงเกอกลายเป็คนโหดร้ายไปได้
เมื่อได้รับฟัง ฮองเฮาก็เหลือบมองหน้าหลี่ซื่อ แล้วตรัสออกมาว่า “หากความจริงของเื่นี้เป็เช่นที่เ้าว่า คุณหนูอันย่อมต้องถูกลงโทษ”
เมื่อตรัสแล้วสายตาน่าเกรงขามของนาง ก็จ้องมองไปยังอันหลิงเกอ
“คุณหนูอัน แม้แต่หลี่กุ้ยเฟยก็ยังบอกว่าเ้าเป็คนผลักนางตกน้ำ เ้าจักว่าเยี่ยงไร ? ”
อันหลิงเกอเห็นความหมายลึกซึ้งในดวงตาของพระนาง แต่กลับกล่าวอย่างมิรีบร้อน
“ทูลฮองเฮาเพคะ คนที่ผลักหลี่กุ้ยเฟยตกน้ำหาใช่หม่อมฉันไม่ คนร้ายคือคนอีกผู้หนึ่งเพคะ”
“อ้อ เยี่ยงนั้นคุณหนูอันลองกล่าวมาสิ คนร้ายผู้นั้นเป็ใครกันแน่ ? ”
ฮองเฮาตรงตรัสถามอันหลิงเกอ ด้วยน้ำเสียงยังคงสงบนิ่งมิเปลี่ยนแปลง
ดวงตาของอันหลิงเกอมองไปยังหลี่ซื่อ
“คนร้ายตัวจริงคือพี่สาวของหลี่กุ้ยเฟย หลี่ซื่อเพคะ ! ”
“เกอเอ๋อ เ้าจะใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นเยี่ยงนั้นหรือ ! ”
หลี่ซื่อกล่าวแย้งออกมาเสียงดัง ราวกับถูกกระทำอย่างโหดร้าย
“ข้าเป็พี่สาวแท้ ๆ ของหลี่กุ้ยเฟย เหตุใดข้าจักต้องผลักนางตกน้ำด้วย ? เกอเอ๋อ ต่อให้เ้าอยากจะปัดความผิดออกจากตัวเพียงใด แต่จะมาโยนความผิดให้ผู้อื่นเช่นนี้ได้เยี่ยงไรกัน”
“อี๋เหนียงมิต้องรีบชี้แจงให้ตัวเองเยี่ยงนั้นก็ได้เ้าค่ะ”
อันหลิงเกอมองนางคล้ายกับจะยิ้ม
“ในตอนนั้นคนที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบิซินมีแค่หลี่กุ้ยเฟย ท่าน และข้าสามคน เหล่านางกำนัลยืนห่างออกไปเกินสามก้าวจริงหรือไม่ ? ” หลี่ซื่อมิแน่ใจจึงได้แต่พยักหน้า อันหลิงเกอจึงพูดต่อ “ก็หมายความว่า คนที่ทำให้หลี่กุ้ยเฟยตกน้ำได้มีเพียงแค่ท่านกับข้าสองคนเท่านั้น หรือตัวหลี่กุ้ยเฟยเองก็สามารถะโลงน้ำไปก็ได้”
“กุ้ยเฟยจะะโลงน้ำเองไปด้วยเหตุใดกัน เพื่อจะใส่ร้ายเ้าเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
หลี่ซื่อจ้องมองอันหลิงเกออย่างเยาะเย้ย แต่ในใจกลับรู้สึกหวั่นขึ้นมา
อันหลิงเกอจึงได้กล่าวต่อจากคำพูดของนางว่า “ถ้าตามที่อี๋เหนียงกล่าวก็มีเพียงหนึ่งในสองคนระหว่างท่านกับข้า ที่เป็คนผลักหลี่กุ้ยเฟยตกน้ำ”
เมื่อได้ฟังคำกล่าวของอันหลิงเกอ ฮองเฮาก็หันมองไปทางอันหลิงเกอ แล้วตรัสถามออกไป
“หรือว่านี่คือหลักฐานของคุณหนูอัน ? ”
“หม่อมฉันเพียงแค่จะกล่าวว่าในเมื่อหม่อมฉันและอี๋เหนียงล้วนเป็ผู้ต้องสงสัย เช่นนั้นอี๋เหนียงกล่าวหาว่าหม่อมฉันเป็คนผลักหลี่กุ้ยเฟยตกน้ำ งั้นหม่อมฉันก็กล่าวหาว่าอี๋เหนียงเป็คนผลักหลี่กุ้ยเฟยตกน้ำได้เช่นกันเพคะ”
อันหลิงเกอพูดมีเหตุผล
“ส่วนนางกำนัลผู้นั้นยืนอยู่ห่างเกิน 3 ก้าว จะมองเห็นคนที่ผลักหลี่กุ้ยเฟยตกน้ำได้อย่างชัดเจนได้เยี่ยงไรว่าเป็หม่อมฉันหรือว่าอี๋เหนียง ? ”
“เ้ากล่าวมานั้นมีเหตุผล เพียงแต่คุณหนูอันก็มิมีหลักฐานใช่หรือไม่ ? ”
ฮองเฮากล่าวนิ่ง ๆ
“หากคุณหนูอันมิสามารถหาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ ข้าคงจักปล่อยเ้าไปอย่างคลุมเครือมิได้เช่นกัน”
“หม่อมฉันมิมีหลักฐานเพคะ”
อันหลิงเกอมีท่าทีมิเดือดเนื้อร้อนใจเช่นเดิม จากนั้นก็พูดประโยคพลิกสถานการณ์ออกมาว่า “แต่หม่อมฉันสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้เพคะ”
อันหลิงเกอชี้ไปที่หลี่กุ้ยเฟย จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่า “ฮองเฮาได้โปรดทอดพระเนตรเพคะ วันนี้หลี่กุ้ยเฟยได้สวมชุดที่ทำจากผ้าทอไหมฟ้า ผ้าชนิดนี้บางเบาเป็พิเศษ เช่นนั้นหลี่กุ้ยเฟยจึงได้สวมเสื้อคลุมสีม่วงเข้มทับเพื่อป้องกันความหนาว”
เมื่อได้ฟังอันหลิงเกอกล่าว สายตาของฮองเฮาก็มองไปยังชุดที่ทำจากผ้าทอไหมฟ้า ลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั่นมีความเกลียดชังพาดผ่าน
ผ้าทอไหมฟ้าที่เป็เครื่องบรรณาการจากม่อเป่ย ตำหนักของนางยังได้รับแค่เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น แต่ทว่าหลี่กุ้ยเฟยกลับสามารถนำมาทำเป็ชุดได้ ช่างเป็ที่โปรดปรานเสียจริง !
แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ใบหน้าของฮองเฮากลับมิได้บ่งบอกอารมณ์อันใดออกมา
“คุณหนูอัน้าจะกล่าวสิ่งใด มิสู้เอ่ยออกมาตามตรงเลยจักดีกว่า”
เมื่อฮองเฮาตรัสเช่นนั้น อันหลิงเกอก็ยกยิ้มออกมาแล้วกล่าวต่อว่า “วิธีการย้อมสีม่วงเข้มนั้นพึ่งจะถูกคิดค้นเมื่อครึ่งปีก่อนจึงยังมิสมบูรณ์แบบ ชุดที่ทำจากสีม่วงเข้มมิควรวางไว้ใกล้ที่ชื้น มิเช่นนั้นจะทำให้สีตกขึ้นมาได้ แต่หลี่กุ้ยเฟยนั้นยืนอยู่ที่ทะเลสาบิซินที่มีไอน้ำกระจายอยู่มากมายเช่นนั้นอยู่เกือบครึ่งเค่อ จึงเป็เหตุให้ชุดคลุมสีม่วงเข้มนั่นเกิดการตกสี ฮองเฮามิสู้ลองดูที่มือของอี๋เหนียงสิเพคะว่ามีสีม่วงติดอยู่หรือไม่”
หลี่ซื่อเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็ตกตะลึงงันไป เมื่อรู้ตัวก็รีบนำมือไปซ่อนไว้ด้านหลังทันที
วางแผนมาดิบดี แต่กลับมีช่องโหว่จนได้
1K
![[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734091024_52065864.webp)
