TW: มีเนื้อหาเกี่ยวกับการฆ่าตัวตาย
บทที่ 25 จิตแพทย์
"อา… อาเฉิน… ทำไมคุณถึงมาที่นี่?" เธอเบิกตากว้างมองไปที่จิ้นเฉิน ด้วยสีหน้าใสุดขีด
ไม่ว่าเขาจะมาเร็วหรือมาช้า แต่ทำไมถึงมาในเวลานี้พอดี แถมยังเห็นฉากที่เธอตบคนพอดีอีก?
จิ้นเฉินสะบัดมือเฉียวอวี่โม่ออกด้วยสีหน้าเ็า กวาดตามองเธออย่างอึมครึม "ฉันเคยบอกเธอไหมว่าห้ามมาที่นี่?"
"เคย..." เฉียวอวี่โม่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด ตอบเสียงเบา
นั่นมันเื่ของเมื่อเดือนก่อน เธอเองก็ลืมไปแล้ว
"ถ้าอย่างนั้นก็ออกไปจากที่นี่ซะ!"
คำขู่ของชายหนุ่มทำเอาเฉียวอวี่โม่สะดุ้งเฮือก หน้าซีดเผือด "ฉันจะไปแล้ว"
เธอไม่กล้าขัดขืน หยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากเฉียวอวี่โม่จากไป เฉียวอันอันถอนหายใจโล่งอก หันไปยิ้มขอบคุณจิ้นเฉิน "เมื่อกี้นี้ขอบคุณมากนะคะ"
ถ้าเขาคว้ามือเฉียวอวี่โม่ไว้ไม่ทัน เธอคงหลบฝ่ามือนั่นไม่พ้นแน่
ได้ยินเฉียวอันอันขอบคุณ จิ้นเฉินก็แค่หัวเราะในลำคอ ก้มลงมองเธออย่างเ็า ประชดประชัน "ตอนที่คุณคุยกับเฉียวอวี่โม่เมื่อกี้น่ะ ดูมีความสุขมากเลยนะ"
เธอหน้าด้านขนาดไหน ถึงได้พูดออกมาว่าเขายังมีใจให้เธออยู่?
เฉียวอันอันหน้าเหวอ ก้มหน้าลงด้วยความตื่นตระหนก "ขอโทษนะ ฉันแค่พูดให้เฉียวอวี่โม่โมโหเท่านั้น ฉันไม่มีเจตนาอื่น และคนร้ายคนนั้นฉันก็ไม่ได้จ้าง ฉันเอาตัวไปบังมีดให้คุณ ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ!"
เธอแค่ไม่อยากให้เขาได้รับาเ็เท่านั้นเอง! ไม่ใช่อย่างที่เฉียวอวี่โม่พูดเลย
กลัวว่าจิ้นเฉินจะไม่เชื่อคำอธิบายของเธอ เฉียวอันอันจึงมองเขาอย่างระมัดระวัง แต่ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาก็ยังเ็าเหมือนเดิม เธอไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่
ชั่วขณะหนึ่ง เฉียวอันอันรู้สึกลังเลและกระวนกระวายใจ
หลังจากนั้นไม่นาน จิ้นเฉินก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด เสียงของเขาเรียบเฉย "ความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์คนร้าย ลู่ซานคงจะเล่าเื่ให้เธอฟังแล้วใช่ไหม?"
เฉียวอันอันใไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มและพยักหน้า "อืม เขาบอกฉันแล้ว!"
บอกหลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ
ดีจริง ๆ ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะได้ยินคำพูดของเฉียวอวี่โม่ แล้วสงสัยในตัวเธอ
"ในเมื่อได้ยินมาแล้ว ยังกล้าใช้ฉันเป็เครื่องมือไปยั่วโมโหเฉียวอวี่โม่ เฉียวอันอันเธอใจกล้าจริง ๆ!" จิ้นเฉินหรี่ตามองเธอ ยิ้มเยาะหยันอย่างไม่จริงใจ
ถ้าเขาไม่ได้เห็นกับตา และได้ยินกับหูด้วยตัวเอง เขาคงไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้กล้าใช้ประโยชน์จากเขา
ใช่แล้ว สี่ปีก่อนเธอทิ้งเขาไปอย่างไม่ลังเลเพื่อผู้ชายจากตระกูลฮิลล์ หลังถูกทิ้งก็กลับมาขายตัวให้เขา เธอทำทุกอย่างที่ไร้ยางอายไปหมดแล้ว ยังมีอะไรอีกที่เธอไม่กล้าทำ!
คิดถึงตรงนี้ จิ้นเฉินก็ส่งความเ็าออกมาทั่วร่าง สีหน้าเ็าที่ซ่อนไว้ไม่มิด
เขาเอื้อมมือไปเชยคางของเธอขึ้น ดึงหน้าเธอเข้ามาหาเขาอย่างแรง "เห็นแก่แผลที่ถูกแทงครั้งนี้ ครั้งนี้ฉันจะไม่คิดมาก แต่หลังจากวันนี้ไป ถ้าฉันรู้ว่าเธอใช้ฉันทำอะไรก็ตาม เธอก็จบแน่ เข้าใจไหม?"
เฉียวอันอันถูกสายตาอำมหิตของเขาทำให้ใบหน้าซีดเผือด เธอพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
เธอจะไม่สงสัยในคำพูดของเขา
เธอรู้ดีว่าในใจเขาเกลียดชังเธอมากแค่ไหน
เห็นเฉียวอันอันเชื่อฟังอย่างว่าง่าย จิ้นเฉินจึงััหน้าเธอด้วยความพึงพอใจ "เก่งมาก!"
ท่าทางและน้ำเสียงที่เขาใช้เพื่อทำให้เธออับอาย เฉียวอันอันรู้สึกไม่สบายใจมาก เธอก้มหน้าต่ำลงพร้อมกับตาแดงก่ำ
จิ้นเฉินมองน้ำตาของเธออย่างเ็า ในใจไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลย
เขาไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ที่เห็นเธอหลั่งน้ำตาแค่หยดเดียวก็ปวดใจ!
สี่ปี เธอก็ลบล้างความสงสารที่เขามีต่อเธอไปจนหมดแล้ว
"เฉียวอันอัน ดูแลตัวเองให้ดี!"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ จิ้นเฉินก็กำลังจะก้าวเท้าจากไป
"รอก่อน" เฉียวอันอันเช็ดน้ำตา เรียกเขาไว้ด้วยเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย
จิ้นเฉินหยุดฝีเท้า หันหน้าไปเล็กน้อย "เธอ้าอะไรอีก?"
"เมื่อกี้เฉียวอวี่โม่พูดอะไรบางอย่างเตือนฉัน เธอบอกว่าคนร้ายที่ฉันไล่ออกไปน่าจะเกลียดฉัน ฉันคิดว่าคำพูดนี้ไม่ผิด แต่คนร้ายคนนั้นกลับมุ่งเป้ามาที่คุณ ฉันเลยคิดว่าเื่นี้คงมีบางอย่างผิดปกติ พวกเขาอาจจะมุ่งเป้าไปที่คุณ คุณ…ระวังตัวด้วยนะ"
เธอเองก็ไม่รู้ว่าการคาดเดาของเธอถูกต้องหรือไม่ แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าเื่นี้อาจจะไม่ง่ายอย่างที่เห็น
แน่นอนว่ามีความเป็ไปได้ที่สัญชาตญาณของเธอจะผิด แต่การเตือนให้เขาระวังตัวสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร
แต่ไม่รู้ว่าเขาจะเอาคำเตือนของเธอใส่ใจหรือเปล่า
"เธอยังคงต้องดูแลตัวเองให้ดี" จิ้นเฉินมองเฉียวอันอันอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะก้าวเท้าตรงไปที่ประตู
ด้านนอกประตู ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มีหมอสองคนมาถึง หนึ่งในนั้นอายุมากกว่าเล็กน้อย ยกมือขึ้นเหมือนกำลังจะเคาะประตู
"คุณเป็เพื่อนของคุณเฉียวหรือครับ?" หมอกู้มองจิ้นเฉิน ถามด้วยความสงสัย
จิ้นเฉินทำเป็ไม่สนใจ ขมวดคิ้วมองไปที่แพทย์หนุ่มที่อยู่ด้านหลังของเขา
คนคนนี้ดูคุ้นตามาก!
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ทำให้เขารู้สึกรังเกียจอย่างบอกไม่ถูก
"สวัสดีครับ!" หมอหนุ่มกล่าวกับจิ้นเฉินพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางสุภาพอ่อนโยน "หน้าผมมีอะไรติดหรือเปล่าครับ?"
จิ้นเฉินยังคงไม่สนใจ แต่คิ้วที่ขมวดก็คลายออกไปมาก
ไม่เหมือนแล้ว พอเห็นเขายิ้มความรู้สึกคุ้นเคยเมื่อกี้ก็หายไป
ดูท่าเมื่อกี้คงแค่คิดไปเอง
จิ้นเฉินละสายตาแล้วหันหลังเดินจากไป
รอจนเขาเดินไปไกล หมอกู้ถึงได้ยักไหล่ยิ้มอย่างไม่มีทางเลือก "แปลกคนจริง ๆ"
"แปลกหน่อย แต่ก็มีเสน่ห์ดี" หมอหนุ่มดันแว่นขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงแฝงความหมาย
หมอกู้ไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเขา พาเขาเข้าไปในห้องพักคนไข้
"หมอกู้มาแล้วเหรอคะ?" เฉียวอันอันปิดหนังสือ เงยหน้ายิ้มให้หมอกู้
หมอกู้พยักหน้า ถามไถ่อาการของเธอตามปกติ จากนั้นก็เตรียมจะแนะนำ "คุณเฉียว คนที่อยู่ข้าง ๆ ผม..."
"หมอจิ้น?" เฉียวอันอันมองชายที่สวมแว่นกรอบทองคนนั้น เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เธอขยี้ตาแล้วย้อนกลับไปมองอีกครั้ง ก็ยังคงเป็ใบหน้าที่คุ้นเคย
ใช่เขาจริง ๆ ด้วย!
เฉียวอันอันมองเขาด้วยความประหลาดใจ "หมอจิ้น ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?"
"ผมกลับมาที่จีนในฐานะแพทย์แลกเปลี่ยนพอดีเลยถูกจัดให้มาที่โรงพยาบาลนี้" ชายที่เฉียวอันอันเรียกว่าหมอจิ้นตอบอย่างนุ่มนวล
หมอกู้รู้สึกสับสนเล็กน้อย เขามองไปที่เฉียวอันอัน แล้วก็มองไปที่หมอจิ้น "พวกคุณรู้จักกันเหรอ?"
"ใช่ค่ะ หมอจิ้นเป็จิตแพทย์ของฉันตอนอยู่ต่างประเทศ พวกเรารู้จักกันมานานแล้วค่ะ" เฉียวอันอันตอบพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อสี่ปีที่แล้ว เธอถูกตรวจพบว่าเป็โรคกล้ามเนื้อหัวใจตาย และถูกส่งไปรักษาที่ต่างประเทศ
ในเวลานั้นเนื่องจากแม่เพิ่งจากไปไม่นาน ตัวเธอก็ถูกวินิจฉัยว่ามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี และเธอเลิกกับจิ้นเฉิน สภาพจิตใจของเธอแย่มาก เธอเป็โรคซึมเศร้าอย่างรุ่นแรง และมีความคิดที่จะฆ่าตัวตายหลายครั้ง
ในเวลานั้นจิ้นเหยียนเฟิงเป็จิตแพทย์ของเธอ คอยให้คำปรึกษาและบำบัดจิตใจให้เธอตลอด
ไม่อย่างนั้น เธอคงตามแม่ของเธอไป ด้วยการะโตึกฆ่าตัวตายเพราะโรคซึมเศร้า
"ดีมาก ในเมื่อพวกคุณรู้จักกันอยู่แล้ว งั้นคุยกันเองแล้วกันนะ ผมมีธุระต้องไปทำก่อน" หลังหมอกู้พูดจบเขาก็รีบร้อนจากไป
"หมอจิ้น คุณจะอยู่ที่จีนนานแค่ไหนคะ?" เฉียวอันอันชี้ไปที่เก้าอี้ข้างเตียง เป็สัญญาณให้เขานั่ง
"ภายในครึ่งปีนี้คงจะไม่ไปไหน และหลังจากนี้ ผมจะเป็แพทย์ประจำตัวของคุณด้วย" จิ้นเหยียนเฟิงนั่งลงแล้วพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม
เฉียวอันอันกะพริบตาปริบ ๆ "หมอกู้ล่ะคะ?"
"เขาถูกส่งไปต่างประเทศเพื่อศึกษาต่อ"
"เป็อย่างนี้เองสินะคะ ถ้าอย่างนั้นก็ขอแสดงความยินดีกับหมอกู้ด้วยค่ะ ก่อนหน้านี้เขาเคยสมัครไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศหลายครั้ง แต่ก็โดนปฏิเสธตลอด ตอนนี้ถือว่าผ่านพ้น่เวลาที่ยากลำบากมาได้แล้ว" เฉียวอันอันรู้สึกดีใจแทนหมอกู้
"ใช่แล้ว" จิ้นเหยียนเฟิงพูดคล้อยตาม แต่ั์ตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์กลับเปล่งประกายสดใส
2K
![ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757389753_11392520.webp)